НАВIНЫ

Свята, сагрэтае любоўю

Маці! Які вялікі сэнс жыцця, цэлы сусвет пачуццяў заключаецца ў гэтым слове. Мама — выток усяго: і таго, што было, і таго, што будзе. Гэта яна дорыць нам жыццё, сустракае чалавека ў першыя хвіліны з’яўлення на свет і ідзе з ім скрозь гады.
Мама — першае слова, якое вымаўляем, ледзь пачаўшы ўвасабляць сябе ў акружаючым свеце. Клапатлівая і ласкавая, яна аддае нам сваю любоў, сагравае цяплом і пяшчотай бескарыслівай мацярынскай душы. Яе пачуцці нельга вызначыць, вымераць, бо гэта падарунак з нябёс. Якія б людзі ні сустракаліся на нашым жыццёвым шляху, ніхто і ніколі не будзе любіць нас так, як мама. Яна заўсёды возьме на сябе наш боль, раздзеліць радасць удач. І пакуль яна жыве, пакуль сустракае нас яе ласкавая ўсмешка, пакуль можам падзяліцца праблемамі і поспехамі, проста ціха прытуліцца да яе пляча — мы адчуваем упэўненасць у жыцці, нябачнае, але такое важнае для кожнага пачуццё абароненасці. Без светлага, сонечнага вобраза маці немагчыма ўявіць сабе ні роднага дома, ні таго куточка, дзе нарадзіліся і выраслі, ні самога існавання на гэтай зямлі. А самае галоўнае, што колькі б нам ні было гадоў, пакуль гарыць у бацькоўскім доме святло сямейнага ачага, які надзейна захоўваюць матуліны рукі і душа — мы застаёмся дзяцьмі. А гэта ні з чым непараўнальнае багацце.
Усю значнасць мацярынскага клопату і спагады ў поўнай меры мы разумеем толькі стаўшы дарослымі, калі бачым маму пастарэлай, сівой, стомленай ад жыццёвых нягод і перажыванняў. У дзяцінстве ж маці ўспрымаецца як нешта звыклае, нязменнае і вечнае. Ёсць матуля, яе ласка, цяпло і пяшчота. Інакш і быць не можа. І толькі з гадамі ўзрастае і мацнее наша любоў да мамы, пачуццё глыбокай удзячнасці ёй і разуменне таго, што яна значыць для нас у жыцці.
А колькі ў маці прафесій! Мама — повар і кулінар, яе катлеты і пірагі самыя смачныя, швачка і вязальшчыца — абновы з яе рук самыя любімыя. Яна — доктар, калі ў доме хтосьці хворы, настаўнік — калі не рашаецца задачка. Мама — псіхолаг, калі здараюцца нелады з сябрамі ці блізкімі і з самім сабой, дызайнер, калі трэба стварыць утульнасць і прыгажосць.
Нашы мамы… Яны ўсе падобныя адной якасцю душы — невымяральнай самаахвярнасцю ў імя сыноў і дачушак, самай бескарыслівай, глыбокай і чыстай любоўю на свеце — любоўю да сваіх дзяцей.
У гэты дзень успомніце сваіх матуль, калі іх ужо няма на свеце, абніміце тых, хто яшчэ побач з вамі, і схіліцеся перад імі ў зямным паклоне за цеплыню і ласку, за кожную слязінку, бяссонныя ночы і безліч трывог, што прайшлі праз іх сэрца. І ціха, пра сябе, папрасіце, каб святло мацярынскай душы доўга-доўга ззяла над вамі, асвятляючы кожнае імгненне жыцця.

Хлопчыка, які моцна трымаў маму за руку, запыталі: ці ведаеш, што такое Ружанец? Малы падняў  ўгару  другую руку з ланцужком пластмасавых шарыкаў і весела ўсклікнуў: “Ведаю,  пацеркі!”. Без такіх пацерак некаторыя дарослыя не выходзяць з дому. Такія пацеркі вельмі часта можна ўбачыць у аўтамабілях, грамадскім транспарце. А насамрэч – што такое Ружанец, што складае яго сутнасць, якая традыцыя характарызуе яго? Аб гэтым – размова з а. Віталіем Сапега, ОР,дыяцэзіяльным душпастырам  сямей у Віцебску.

 

 

 

 

f-str-13– Ойча, раскажыце, калі ласка, адкуль  бярэ пачатак Ружанец, хто быў заснавальнікам гэтай малітвы і якая ідэя ў ёй заложана?
– Сваімі каранямі Ружанец сягае да Усходняй Царквы, да тых першых манахаў — пустэльнікаў, якія шукалі еднасці з Богам, шляхоў збаўлення, а таксама  практычнага адказу на заклік Езуса Хрыста з Евангелля: “Маліцеся безупынна”. Задума-ліся,: як гэта  “безупынна” і як гэта павінна выглядаць, калі чалавек мае шмат  простых, але абавязковых  штодзённых клопатаў пра цела, пра ежу. Аднак па крысе пачаў фарміравацца такі досвед, што,  нягледзячы на тое, чым чалавек  займаецца, ён можа весь час праводзіць малітву сэрцам, заклікаючы імя Збаўцы. Досвед напоўніўся перакананнем, што Езусава малітва  ачышчае сэрца ад дрэнных думак, абараняе ад дзеянняў злога духа, прыносіць супакой і радасць, і паступова ператварыўся ў Ружанцовую малітву. Пэўны ўнёсак у гэты працэс зрабіў аба Кас’ян, манах, папулярызатар  усходняга манаскага  ладу жыцця ў Царкве Заходняй, які для  медытацыі часта выкарыстоўваў біблійныя вершы, а таксама Псальмы. Словы “Божа, памілуй мяне, грэшнага, паспяшайся да мяне з паратункам!” з 70  (часамі ў Бібліі  пазначаны 69) Псальма  сталіся  найчасцей  ужыванымі,  прый-шло разуменне, што паўтарэнне гэтых слоў дапамагае чалавеку весь час знаходзіцца ў прысутнасці Божай. Паступова гэты  досвед  перайшоў да Заходняй Царквы.
Трэба асабліва падкрэсліць, што Ружанцовая малітва – гэта  і ёсць медытацыя,  разважанне аб таямніцах Хрыста, а таксама  адмысловы спосаб сузірання Яго зямнога жыцця. Ён заснаваны на паўтарэннях вядомых нам малітваў. 
У ХII ст. была распаўсюджана практыка чытання 150 заклікаў: “Вітай, Марыя, поўная ласкі, Пан з Табою, благаслаўлёная Ты між жанчынамі і благаслаўлёны плод улоння Твайго”. Выраз, узяты з Евангелля, стаў вельмі распаўсюджанай малітвай і з літургіі перайшоў у народную практыку. За такую форму  малітвы дзякуем ірландскім манахам-бенэдыктынцам, якія ў Х– ХI ст. зрабілі шмат для яе распаўсюджання. Чаму менавіта 150?  Гэта тлумачыцца наступнымі абставінамі: Біблія была перакладзена калісьці св. Геранімам з габрэйскага на латынь, але нешматлікая колькасць людзей магла карыстацца ёю па-латыні. Падчас споведзі за якія-небудзь правіннасці спаведнік вызначаў  верніку за пакуту  вычытванне псальмоў, а паколькі, зноў жа, чытаць мала хто меў, то псальмы  замяняліся заклікамі: на пачатку – “Ойча наш”, пазней – “Вітай, Марыя». А псальмоў, як вядома,  –  150. Распаўсюджанне Ружанцовай малітвы звязваецца звычайна  з іменем святога Дамініка, якому, як падае легенда,  Найсвяцейшая Маці ў прыватных аб’яўленнях  параіла заахвочваць людзей чытаць малітву “Вітай, Марыя”. Але насамрэч  заслуга святога ў тым, што ён вырушыў са Словам Божым туды, дзе шырыліся ерасі, такім чынам увёўшы новы  лад манаскага жыцця – жыцця не на адным месцы (stabilitas loci), калі манахі прысягалі маліцца і працаваць да канца жыцця выключна ў адным кляштары, а  жыцця мабільнага і прапаведніцкага. З манастырскай супольнасці  Дамінік са Словам Божым вырушыў да людзей паблуканых, знаходзячыхся пад  уплывам розных ерасей, людзей   простых,  не адукаваных, не падрыхтаваных,  але прагнучых жыць духоўна. Святы Дамінік бачыў, што, дзякуючы гэтай малітве хрысціяне вяртаюцца ва ўлонне Маці Царквы, праз гэтую малітву адбываецца паратунак людзей, яны адыходзяць ад ерасей, якімі была запоўнена тагачасная  Еўропа.

чытать далей

Леаніду 32 гады. Больш за 15 гадоў ён жыве з адной нагой. Нягледзячы на страту, жыццё ў гродзенца амаль такое ж як і ў многіх іншых: праца, сям’я, дом. Як Леанід перажыў цяжкасці і паверыў у свае сілы? Ён расказаў пра гэта Hrodna.life.

У дзяцінстве Леанід быў актыўным вясковым дзіцём, усім цікавіўся, любіў катацца на ровары. Але ў 15 гадоў у хлапчука лекары выявілі рак косткі – прыйшлося ампутаваць нагу. Натуральна, гэта стала сур’ёзнай стратай для падлетка.

«Першы час было вельмі цяжка, нязвыкла і нязручна, як і зараз, у прынцыпе. Было цяжка фізічна, але хадзіць неяк трэба было і я абвыкаў, – распавядае Леанід. – Граў на акардэоне, навучыўся хадзіць на мыліцах. Потым прыехаў з роднага Сапоцкіна ў Гродна вучыцца на арганіста. Спачатку вучыўся і граў у касцёле на Вiшняўцы, а пасля з’явілася вакансія ў Фарным. Мяне ўзялі, нягледзячы на тое, што было яшчэ некалькі сур’ёзных кандыдатур».

hrodna.life

чытать далей

Вы калі-небудзь пакідалі канфесіянал з пытаннем: ці ўсё я зрабіў правільна? Адна законная сястра — Тэрэза Алетэя Нобл FSP — папрасіла святароў даць параду, як зрабіць споведзь больш плённай.

 

У яе атрымалася 10 цікавых адказаў.

1) Робячы рахунак сумлення, мы сутыкаемся з нашымі грахамі, але калі мы ідзём да споведзі, мы сутыкаемся з Божай любоўю, міласэрнасцю і прабачэннем

 

2) Расказваючы пра тое, колькі часу прайшло з вашай апошняй споведзі, коратка раскажыце святару пра сябе (ці самотныя, ці сустракаецеся, жанаты/замужам, манахіня ці святар?) Калі мы ведаем вашу сітуацыю, гэта дапамагае нам даць вам параду

 

3) Грахі — гэта дрэнныя рашэнні, а не непрыемныя эмоцыі; так, вызнавайце свае грахі, а не вашы эмацыйныя станы

 

4) Здзейснены грэх — злачынства супраць Бога, але грэх, з якога чалавек спавядаецца, — гэта Песня Богу. Таму, калі вы вызнаяце свае грахі перад святаром, ведайце, што вы таксама спяваеце хвалу Богу за Яго вялікую міласць

 

5) Частая споведзь — навука для святара і дабро для вашай душы. Грахі, асабліва глыбока ўкаранёныя і прывычныя, патрабуюць цярплівасці і настойлівасці. Ніколі не здавайцеся, незалежна ад таго, колькі разоў вы здзейснілі адзін і той жа грэх. Споведзь — гэта Таямніца Аздараўлення; як і раны фізічныя, духоўныя раны патрабуюць часу для поўнага аздараўлення

фота Ільі Лапато

 

І памятайце, споведзь — гэта не проста знішчэнне граху. Гэта сустрэча з Хрыстом.

 

catholic.by

чытать далей
5 кастрычніка Святая Фаўстына Кавальская, нявінніца

Фацімскае аб’яўленне і аб’яўленне Божай міласэрнасці маюць шмат супольных рыс. Прыгадваюць, што адзіным ратункам з’яўляецца рэанімацыя веруючага сэрца. Сутнасць абодвух аб’яўленняў – скіраваны да людзей заклік, каб паклапаціліся аб збаўленні сваім і цэлага свету. Бо чалавек, адварочваючыся ад Стварыцеля, набліжаецца да катастрофы, скіроўваючы самога сябе на асуджэнне.


“Скажы збалеламу чалавецтву, няхай прытуліцца да Майго міласэрнага сэрца, а Я напоўню яго спакоем”, – гаворыць Езус с. Фаустыне. “Сэрцы Езуса і Марыі хочуць праз вас аказаць свету веліч міласэрнасці”, – кажа Анёл дзецям з Фацімы. У абодвух пасланнях бачым заклік, каб свет звярнуўся да Бога. Ратунак – у адкрыцці сэрца наноў. І фацімскае пасланне, і “Дзённік” с. Фаустыны – гэта зварот да людзей, каб у Сэрцы Езуса і Сэрцы Марыі адшукалі самы дасканалы ўзор і ў той жа час сілу да абавязковай перамены, да навяртання.
    Як пастушкі, так і манахіня мелі бачанне пекла. Св. Фаустына ў “Дзённіку” запісвае: “Сёння я была ў глыбінях пекла, заведзеная туды Анёлам”, – пасля чаго пералічвае, у чым заключаюцца пякельныя мукі. Усё апісанне заканчвае словамі: “Пішу аб гэтым згодна з Божым наказам, каб ніводная душа не сцвярджала, што пекла няма, альбо што ніхто там не быў і не ведае, як у ім. Я, сястра Фаустына, па Божым загадзе была ў бездані пекла для таго, каб расказваць душам і сведчыць, што пекла існуе”. Яе асабістым адказам на гэтае бачанне было павелічэнне стараннасці: “Калі я апамяталася, не магла супакоіцца ад спалоху, як страшна там пакутуюць душы. Таму яшчэ больш горача малюся аб навяртанні грэшнікаў, пастаянна прашу Божай міласэрнасці для іх”. †
На старонках “Дзённіка” манахіня шматразова паўтарае, што прагне ратаваць канаючыя душы, якія знаходзяцца над безданню, бо не паядналіся з Усемагутным. Піша: “Ужо перад самай пагібеллю міласэрны Бог дае душы тое яснае ўнутранае імгненне, што, калі хоча, яна мае магчымасць вярнуцца да Бога”. І дадае: “Але няраз душы настолькі ўпартыя, што свядома выбіраюць пекла; робяць дарэмнымі ўсе малітвы, якія іншыя душы ўзносяць за іх да Пана, і нават усе Божыя намаганні”.
    Фацімскія дзеці ўбачылі пекла 13 ліпеня 1917 года. 
    З успамінаў: “Здавалася, што бляск пранікае праз зямлю, і мы ўбачылі нібы мора агню. У гэтым агні былі паглынуты дэманы і душы, як празрыстыя распаленыя да чырвані вуглі, чорныя ці карычневыя, падобныя да людзей, захопленыя пажарышчам, узнесеныя полымем, якое выпаўзае з іх саміх разам з клубамі дыму, што валяць ва ўсе бакі...”. Дзеці моцна спалохаліся. Але страх хутка змяніўся гарачым жаданнем ратаваць душы ад асуджэння. Пастушкі, як і с. Фаустына, прагнулі пакутаваць, прымаць цярпенні, у пэўным сэнсе браць на сябе кару за грахі іншых, каб ратаваць іх ад пекла.
   

Як пастушкі з Фацімы, так і св. Фаустына паходзілі з бедных сялянскіх сем’яў. Што праўда, святая з Польшчы падчас аб’яўленняў ужо не была дзіцём – належала да бяднейшай групы манахінь, якія займаліся фізічнай працай. Завіхалася на кухні, у садзе, у шпіталі, на прахадной.


    Пасля таго, як Марыя паказала дзецям з Фацімы пекла, навучыла іх малітве, якую да сёння прамаўляем пасля кожнай таямніцы ружанца: “О, мой Езу, прабач нам грахі нашыя, захавай нас ад агню пякельнага, прывядзі ўсе душы на неба і дапамажы асабліва тым, каму найбольш патрэбна Твая міласэрнасць”. Гэта, па сутнасці, малітва аб Божай міласэрнасці. Яна з’яўляецца даверлівым далучэннем да жадання Стварыцеля, каб усе душы трапілі ў Неба.
    Так на пачатку ХХ стагоддзя з Партугаліі і Польшчы – 2-юх супрацьлеглых старон Еўропы – плыло тое самае пасланне Божай міласэрнай любові. З аднаго боку Езус указваў на сваё Сэрца як крыніцу сакрамантаў, а з іншага – Марыя скіроўвала позірк на сваё Беззаганнае Сэрца як прыклад абсалютнага з’яднання з Богам, з Хрыстом.

30 верасня, Мінск, касцёл Найсвяцейшай Тройцы (св. Роха) на Залатой Горцы

Касцёл любіць Еўропу і верыць у яе будучыню: Еўропа — гэта не толькі пэўная зямля, а духоўнае заданне. На пленарным пасяджэнні, якое прайшло ў Беларусі, у Мінску, мы пацвердзілі свой абавязак з энтузіязмам удзельнічаць у шляху кантынента, які мае штосьці вялікае, чым можа падзяліцца з усімі ў парадку ўзаемасувязі.

Заданне нашай Рады ў тым, каб развіваць лучнасць паміж пастырамі ў розных краінах і знаходзіць шляхі, каб голас Пана Езуса зноў загучаў у сэрцы «еўрапейскага чалавека», культуры і грамадства: годнасць чалавечай асобы дзе ж яшчэ можа знайсці для сябе больш надзейную апору, калі не ў Езусе Хрысце, Сыне Божым, які стаўся чалавекам? Гэта — унікальны ўнёсак хрысцінства ў еўрапейскую тоеснасць, і два тысячагоддзі міласэрнасці, мастацтва, культуры з’яўляюцца жывым таго сведчаннем.

З найлепшымі пачуццямі мы далучаемся да пажадання Святога Айца Францішка «новага і адважнага ўздыму для гэтага ўзлюбленага кантыненту». Мы не можам застацца ў баку ад гэтага ўздыму, усведамляючы, што з’яўляемся пасланцамі радаснай навіны. Пасланне, за якое мы нясём адказнасць перад светам, узнёслае і магутнае, але мае слабыя прылады. Хрыстова Евангелле — гэта спрадвечная крыніца гісторыі Еўропы, яе гуманнай цывілізацыі, дэмакратыі, правоў і абавязкаў чалавека. Гэта таксама іх найбольш надзейная гарантыя!

Нягледзячы на штуршкі, якія намагаюцца ізаляваць, мы верым у гэтае адзінства духоўных і этычных ідэалаў, якія заўсёды з’яўляюцца душою і лёсам Еўропы. Таксама, як мы верым і ў няспынны шлях паяднання, які з’яўляецца часткай не толькі гісторыі, але і жыцця, які вядзе да павагі і да належнага прызнання розных традыцый і рэлігій без аніякага экстрэмізму.

чытать далей
Важная еднасць, а не ўніфікацыя: Прэзідыум РКБЕ – пра будучыню хрысціянскай Еўропы
 

Прэзідыум Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы (РКБЕ) на чале з кардыналам Анджэло Баньяска падвялі вынікі працы пленарнага пасяджэння.

Іерархі адзначылі, што пасля першага дня, падчас якога абмяркоўвалася тэма моладзі, асноўная ўвага была прысвечана будучыні Еўропы.

Як дадаў арцыбіскуп Познаньскі Станіслаў Гандэцкі, нагадваючы словы папы Францішка, з развіццём тэхнічнага прагрэсу духоўныя каштоўнасці перасталі мець такое значэнне, якое мелі раней.

«Людзі адзінокія, гэта вядзе да іх ізаляцыі. Трывожныя знакі сучаснасці — тэрарызм, міграцыйны крызіс — усё гэта вынікае з непавагі да хрысціянскіх і маральных каштоўнасцяў, якія мелі вялікае значэнне ў грамадстве раней», — сказаў іерарх.

Будучыня Еўропы залежыць ад вяртання да сваіх каранёў

Арцыбіскуп Гандэцкі параўнаў Еўропу з дрэвам, якое мае карані, камель, галіны, і расце, бо ёсць зямля, вада, паветра і сонца.

«Вада для нас — гэта еднасць. Сімвал гэтага — кожнае сужэнства. Бо плоднасць магчымая толькі ў сужэнстве, а не калі жывём паасобку. Паветра — гэта культура. Дзякуючы ёй супольнасць стане больш чалавечнай. Сонца для нас, хрысціян — гэта Святы Дух, які выцягвае дрэвы ўгару».

Паводле слоў польскага біскупа, будучыня Еўропы — шматпалярная Еўропа, куды хрысціяне «глядзяць з надзеяй і без расчаравання».

«Калі кожны ў еўрапейскім доме зробіць свой унёсак, карысны для агульнага дабра, тады еўрапейскае дрэва нанова заквітнее і нанова будзе прыносіць плады», — упэўнены віцэ-старшыня РКБЕ арцыбіскуп Вестмінстэрскі Вінсэнт Нікалс.

Якое месца Беларусі ў вобразе супольнай Еўропы?

Паводле слоў англійскага іерарха, гісторыя беларускага Касцёла з 1990-х да нашых часоў — гэта гісторыя аднаўлення.

«У Беларусі не пакінулі месца, куды б гэтае дрэва магло б распасціраць свае галіны, яны ўсе былі абсечаныя. Але дзякуючы караням, якія заставаліся ў зямлі і захоўвалі жыццёвую моц, вера захавалася», — дадаў арцыбіскуп.

Важная еднасць, а не ўніфікацыя

Кіраўнік РКБЕ кардынал Анжэло Баньяска, адказваючы на пытанне пра агульную Еўропу, адзначыў, што Еўропу зможа выратаваць вяртанне да духоўных каранёў.

«Калі казаць пра мару айцоў заснавальнікаў агульнай Еўропы, яны мелі на ўвазе еднасць, а не ўніфікацыю, — падкрэсліў кардынал. — Не штосьці аднолькавае, што будзе навязана, але павага да рознага на гэтым сумесным шляху наперад».

Паводле слоў іерарха, менавіта духоўнае адзінства дапаможа Еўропе быць самой сабой.

«Гэта высокая і моцная ідэя, але яна знаходзіцца ў слабых руках простых людзей. І мы, біскупы, павінны прыкласці ўсе намаганні, каб не даць памерці гэтай ідэі, і такім чынам вяртацца да сапраўдных еўрапейскіх каранёў».

На думку кардынала, поўная свабода — горшая за самую суровую вязніцу. «Праз моцную секулярызацыю сёння ўсё цяжэй і цяжэй жыць хрысціянскімі ідэаламі. Але ў цэнтры паслання Касцёла — заўсёды чалавек. І яго тугу па Богу можа заглушыць, але знішчыць — ніколі».

catholic.by

Рэцэпт шчасця нашага суседа пробашча касцёла Адшукання Святога Крыжа ў Астраўцы кс. Андрэя Горбача і размова пра шчасце з Аленай Севасцьян. Ад верасня Алена Севасцьян арганістка Гервяцкага касцёла Найсвяцейшай Троіцы

29 верасня, у свята св. арханёла Міхала, апекуна Каталіцкага Касцёла ў Беларусі, біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч здзейсніў асвячэнне капліцы ў новым рэкалекцыйным доме ў Росі (Ваўкавыскі дэканат). Іерарх асвяціў таксама алтар.

На святой Імшы, якую ўзначаліў гродзенскі ардынарый, у новай прыгожай капліцы сабраліся духоўныя і свецкія асобы, якія прыбылі, каб быць сведкамі гэтай незвычайнай падзеі. Вітаючы ўсіх прысутных, кс. канонік Чэслаў Паўлюкевіч, кусташ санктуарыя Пана Езуса Журботнага ў Росі, адзначыў, што рэалізацыя гэтага праекту і будаўніцтва дома “Міласэрнасць” стала магчымым дзякуючы ахвярнасці многіх людзей, якія матэрыяльна і духоўна падтрымлівалі гэтую справу. Святар выказаў удзячнасць усім ахвярадаўцам, а таксама будаўнікам, якія былі задзейнічаны пры ўзвядзенні будынка.

У гаміліі біскуп Кашкевіч адзначыў, што кожны чалавек адчувае, як нялёгка ісці за Хрыстом, як цяжка ўвасабляць у жыццё ідэалы Яго Евангелля, як многага каштуе заўсёды і ў кожнай сітуацыі слухаць голас уласнага сумлення, пазбягаць зла і выбіраць дабро. “Часта чалавек адчувае спакусу пайсці лёгкім шляхам, па лініі найменшага супраціву, шукання кампрамісу са злом і абірання фальшывых каштоўнасцяў”, – дадаў іерарх.

Біскуп адзначыў, што ў гэтым штодзённым змаганні са злом чалавек, аднак, не самотны, яму спадарожнічае Хрыстус, які падтрымлівае сваёй ласкай.

Кажучы пра новы рэкалекцыйны дом і капліцу, якая была асвечана ў гэты дзень, іерарх выказаў пажаданне, каб яны служылі аднаўленню духоўнага жыцця вернікаў і духавенства, якія будуць сюды прыбываць.

чытать далей
29 верасня. Святыя Міхал, Габрыэль і Рафал, Арханёлы

Сёння свята ў Міхалішках. (Астравецкі дэканат). Урачыстая Імша ў 18.00 гадзін.


Арханёл Міхал — Апякун Касцёла ў Беларусі — мае шмат розных найменняў: Князь Анёлаў, Анёл Справядлівасці, Ахоўнік Раю, Абаронца Хрыстовага Касцёла, Князь Душаў, Пасланнік Бога, які перадае людзям Божыя наказы. Імя Міхал (габрэйск. Міхаэль), што азначае хто як Бог?, некалькі разоў узгадваецца ў Святым Пісанні, а асабліва ў Апакаліпсісе святога Яна Багаслова (Ап 12, 7-12), дзе апісваецца змаганне Анёлаў Божых на чале з Арханёлам Міхалам і ўзбунтаваных супраць Бога анёлаў сатаны. 

У Евангеллі гаворыцца яшчэ пра аднаго Арханёла — Габрыэля, які прадказаў святару Захарыі нараджэнне сына — святога Яна Хрысціцеля, а Панне Марыі звеставаў нараджэнне Езуса Хрыста. Арханёл Рафал згадваецца ў старазапаветнай кнізе Тобія. Ён ахоўвае людзей ад хваробаў і ранаў, лечыць іх, а таксама апякуецца і спрыяе тым, хто ў дарозе. Акрамя таго, Арханёл Міхал лічыцца апекуном вайскоўцаў, Габрыэль — паштароў, а Рафал — медыкаў. 


Малітва да святога Арханёла Міхала,
апекуна Беларусі

Святы арханёле Міхале, князю войскаў анёльскіх! Прыйдзі на дапамогу людзям, якім пагражае сіла цемры. Яны ж былі створаныя на падабенства Божае, адкупленыя праз жыццё, смерць і ўваскрасенне Езуса Хрыста, Сына Божага, прызначаныя на святыню Божую, каб прабываў у іх Дух Святы.

У табе, святы Міхале, Касцёл мае свайго абаронцу і апекуна, ты вядзеш збаўленых да нябеснага шчасця. Прасі Бога аб спакоі, каб перамог уладу сатаны, сейбіта хаосу, і каб не дазволіў трымаць людзей у няволі і шкодзіць Касцёлу. Няхай Беззаганная Панна, апранутая ў сонца Каралева анёлаў, праз цябе струшчыць галаву антыхрысту і абароніць сваіх зямных дзяцей ад яго варожага ўплыву.

Святы арханёле Міхале, абаронца хвалы Найвышэйшага, занясі нашыя просьбы да Бога і выпрасі для нас Яго міласэрнасць. Беражы нас у змаганні супраць спакусаў і пастак злога духа, будзь нам абаронаю. Князю войска нябеснага, моцаю Божаю скінь у пекла сатану і іншых злых духаў, якія на згубу душаў снуюць па свеце. Паспрыяй, каб мы праз усю вечнасць былі вернымі твайму закліку «Хто ж, калі не Бог!» Амэн.

Дуалізм гневу на практыцы выяўляецца ў тым, што ў залежнасці ад акалічнасцяў і спосабу праяўлення гнеў можа быць несправядлівым, знішчальным, грэшным або зусім наадварот — справядлівым, добрым, ахоўным.

Гнеў — надзвычай складанае пачуццё. Напэўна, таму вельмі многія людзі маюць з ім вялікія праблемы.

Гісторыкам добра вядомая постаць імператара Феадосія І Вялікага і звязанае з ім трагічнае здарэнне. Пад уплывам буйных эмоцый, разгневаны на жыхароў Тэсалонікаў, ён загадаў сваім жаўнерам усіх іх пазабіваць. Мяркуецца, што пад уплывам імпульсіўнага рашэння імператара загінула каля 10 тысяч чалавек. Рэакцыяй на гэтыя забойствы было рашэнне біскупа, святога Амброзія, які забараніў імператару пераступаць парог міланскай катэдры, пакуль той не выкупіць грэх пакаяннем. Імператар не толькі падпарадкаваўся загаду біскупа, але і ўстанавіў закон, які забараняў у будучыні суддзям і кіраўнікам аддаваць загады ў гневе. Аднак пакаянне імператара, хоць і было справядлівым і важным, не вярнула жыццё 10 тысячам забітых.

Гнеў — магутная сіла. Ён узнікае як рэакцыя на пэўнае зло, успрынятае больш ці менш суб’ектыўна. З-за шырокага дыяпазону, на адным канцы якога знаходзіцца аб’ектыўнае зло, а на другім — суб’ектыўная фрустрацыя, выкліканая абмежаваннем нашага самаўпраўства, гнеў можна акрэсліць як пачуццё дуалістычнай прыроды. Дуалізм гневу на практыцы выяўляецца ў тым, што ў залежнасці ад акалічнасцяў і спосабу праяўлення гнеў можа быць несправядлівым, знішчальным, грэшным або зусім наадварот — справядлівым, добрым, ахоўным.

чытать далей
ЯК КАСЦЁЛ СТАВІЦЦА ДА САМАГУБЦАЎ?

Як Касцёл ставіцца да самагубцы? Што адбываецца з яго душой пасля смерці? Міхаіл, 28 гадоў

На працягу стагоддзяў Касцёл прытрымліваўся меркавання, што самагубцы нявартыя адпаведнага хрысціянскага пахавання. З перспектывы даўніх часоў можна сказаць, што ў чымсьці ён меў рацыю. Перш за ўсё ў тым, што чалавек не з’яўляецца ані аўтарам, ані гаспадаром свайго жыцця. Не асоба дае сабе жыццё, таму не мае права і яго ў сябе адбіраць. Гэта фундаментальная ісціна, якая вынікае з таго, што чалавек з'яўляецца стварэннем, а Бог - Творцам, сапраўдным гаспадаром жыцця і смерці.

Таксама некалі ў гісторыі Касцёла існавала практыка пахавання самагубцаў па-за хрысціянскімі могілкамі. Часам падобнае стаўленне да чалавека, які адабраў сабе жыццё, можна спаткаць і ў некаторых сучасных парафіях. Ці з’яўляецца такі падыход добрым, хрысціянскім?

З упэўненасцю можна сказаць, што сёння Касцёл у значнай меры адышоў ад даўняй практыкі асуджэння самагубцаў. Бо такое стаўленне з’яўляецца неэтычным і амаральным. Зрабіць падобную выснову можна хаця б за таго, што кажа адносна гэтай тэмы медыцына, асабліва псіхалогія: “У большай ступені самагубствы звязаны з псіхічнымі засмучэннямі. Часцей за ўсё здзяйсняюць суіцыд асобы, якія пакутуюць ад дэпрэсіі, шызафрэніі і алкагалізму. Часам само грамадства стварае ўмовы, якія спрыяюць узнікненню з'явы самагубства. Вылучаюць тры прычыны здзяйснення суіцыду: супраць грамадства (эгаістычнае самагубства), дзеля грамадства (альтруістычнае самагубства) і самагубства, якое здзяйсняюць у момантах крызісу (самагубства анамічнае)". (Слоўнік псіхалогіі, Arthur Reber. Варшава, 2008).

З вышэй прыведзенай інфармацыі вынікае, што часта суіцыд мае месца ў выпадках, калі чалавек знаходзіцца не ў поўнай свядомасці і нават робіць гэта не на добраахвотнай аснове. У такіх сітуацыях адсутнічае наяўнасць цяжкага граху. Касцёл жа на тэмат пахавання самагубцаў кажа: “Асобам, якія перад самагубчай смерцю выказвалі прыхільнасць да веры, маюць права на каталіцкае пахаванне, якое павінна цэлебравацца без усялякіх зменаў у літургічнай цырымоніі”.

Бачна, як з цягам часу Касцёл змяніў сваю пазіцыю. Ён пачаў чэрпаць інфармацыю з прыродазнаўчых навук, дзякуючы чаму больш пазнаваць чалавека, развівацца і змяняцца. Нельга сказаць, што Касцёл закрыты ў сваім навучанні, хаця б на падставе дадзенага прыкладу.

Самагубцы таксама маюць шанс на збаўленне. І калі нам гэта кажа навука Касцёла, мы таксама павінны не асуджаць, але маліцца ў інтэнцыі збаўлення чалавека, які паквапіўся на сваё жыццё.