НАВIНЫ

«Кожны добры ўчынак вяртаецца да чалавека шчодраю Божаю ўзнагародаю! Нават за кубак вады, пададзенай у Імя Божае, падрыхтаваная вялікая ўзнагарода (пар. Мк 9, 41). Даверцеся Божай ласцы і распачніце тое, што яшчэ ўчора лічылі немагчымым! Будзьце паслухмяныя Святому Духу і дазвольце Яму кіраваць вамі на шляхах дабрачыннай дзейнасці», — адзначаецца ў пасланні.

«Свет змяняецца, калі чалавек адкрывае сваё сэрца, слухае іншых і дзеліцца з імі».

Папа Францішак


Паважаныя святары, кансэкраваныя асобы, дарагія браты і сёстры ў Хрысце Пану!

Разважаючы над словамі папы Францішка ў кантэксце вучэння Евангелля, мы разумеем, наколькі важна кожнаму з нас, веруючых людзей, стаць яшчэ больш дзейным хрысціянінам. Нашыя ўчынкі павінны стаць яшчэ больш скіраванымі на карысць бліжняга. Мы мусім навучыцца разумець наказ Езуса: «Калі хочаш быць дасканалым, ідзі, прадай маёмасць сваю і раздай убогім, і будзеш мець скарб у нябёсах; пасля прыходзь і ідзі за Мною» (Мц 19, 21).

Гэтае радыкальнае патрабаванне Хрыста можа нас напалохаць, бо не кожны гатовы вось так проста адрачыся ад гэтага свету і стаць слугою для іншага чалавека, асабліва для таго, хто знаходзіцца ў патрэбе. Не кожны гатовы чыніць усё паводле слоў апостала Паўла: «Ці ясце, ці п’яце, ці нешта робіце, усё рабіце на славу Божую» (1 Кар 10, 31). На першы погляд здаецца, што гэта немагчыма, бо сучасныя рэаліі адрозніваюцца ад тых часоў, калі жыў святы апостал Павел. Таму мы пачынаем шукаць розныя апраўданні таго, што не робім дабра ў Імя Хрыстовае на сваім жыццёвым шляху.

Аднак, дарагія браты і сёстры, запрашаем вас паразважаць над словамі наступнай малітвы:
Пане Езу, у Цябе няма рук, апроч нашых, каб Ты мог далей рабіць сваю збаўчую справу.
Пане Езу, у Цябе няма ног, апроч нашых, каб весці людзей Тваім шляхам. 
Пане Езу, у Цябе няма вуснаў, апроч нашых, каб Ты і сёння мог абвяшчаць людзям пра сваё Валадарства. 
Калі мы сапраўды верым, то мы — жывое ўвасабленне Добрай Навіны, якую грамадства ўсё яшчэ ўспрымае.
Калі мы сапраўды верым, то мы — апошні заклік Бога, які сёння гучыць у нашых словах і ўчынках. 
Але часам ногі вядуць нас да граху, а вусны гавораць тое, што Ты, Пане, лічыш пустым…
Дазволь жа нам, Пане, цалкам належаць Табе, каб для іншых мы маглі стаць знакам надзеі. Надзеі, якую даеш толькі Ты.

чытать далей
Святы Казімір

 

Сын польскага караля Казіміра Ягелончыка і каралевы Альжбеты, нарадзіўся 3 кастрычніка 1458 г. у Вавельскім замку, што ў Кракаве. Яго выхавацелем быў гісторык і кракаўскі катэдральны канонік Ян Длугаш. Казімір рана пачаў удзельнічаць у палітычным жыцці, але разам з тым вылучаўся надзвычайнай пабожнасцю. Ён штодзённа ўдзельнічаў у святой Імшы, шмат маліўся, здзяйсняў учынкі міласэрнасці.

Казімір выклікаў вялікую прыхільнасць ва ўсіх, хто яго ведаў. Памёр ад сухотаў 4 сакавіка 1484 г. у Гродне. Яго рэліквіі знаходзяцца ў віленскай катэдры. У 1602 г. Папа Клімент VIII кананізаваў яго, а ў 1950 г. Папа Пій XII абвясціў яго апекуном літоўскай моладзі. Святы з’яўляецца дадатковым апекуном Гродзенскай дыяцэзіі.

У першыя дні студзеня, пасля амаль 27-мі гадоў паслугі ў Касцёле на Гродзеншчыне, Беларусь пакінуў польскі святар кс. доктар Раман Катлімоўскі – шматгадовы выкладчык Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне, ініцыятар разнастайных душпастырскіх акцый, выдатны прапаведнік, поўнасцю адданы святарскай паслузе і заклапочаны будучыняй Касцёла. Кс. Раман быў звязаны з Гродзенскай дыяцэзіяй з моманту яе ўзнікнення: стаяў ля вытокаў стварэння касцёльных структур, з’яўляўся сведкам мноства гістарычных падзей. У інтэрв’ю святар успамінае пра сваю паслугу ў Беларусі і, ад’язджаючы ў родныя мясціны, складае выразныя словы пажаданняў Касцёлу на Гродзеншчыне.

– Ксёндз Раман, ці памятаеце Вы, калі прыехалі ў Беларусь?

– Я прыехаў у Беларусь 20 сакавіка 1990 года разам з кс. прафесарам Ежы Лявінскім. Ён застаўся тады ў Гродне разам з першым біскупам у Беларусі, сённяшнім арцыбіскупам Тадэвушам Кандрусевічам. Мяне ж скіравалі ў парафію св. Вацлава ў Ваўкавыску, дзе я служыў каля 3-ох месяцаў. Там спазнаў цудоўную набожнасць і вялікую сардэчнасць людзей. Затым біскуп Эдвард Матэрскі, які скіраваў мяне ў Ваўкавыск, прапанаваў паехаць у Вільнюс у парафію Святога Духа, дзе пробашчам быў кс. Аляксандр Кашкевіч.

kotlimowski 3

Там я служыў больш за 10 месяцаў. Гэта быў цудоўны час. Я ўбачыў прыгажосць маладога Касцёла, які праслаўляе Пана, нягледзячы на пануючую на працягу многіх гадоў атэістычную сістэму, што вымывала ўсе евангельскія, больш таго, нават сямейныя каштоўнасці з пакалення, якое “кармілі” бязбожнай ідэалогіяй, што абсалютна супярэчыць Усемагутнаму і Касцёлу.

Калі з Польшчы я вярнуўся ў Вільнюс, распачалося зусім іншае жыццё. Было вырашана, што паеду разам з новапрызначаным біскупам у Гродна. Біскуп Матэрскі даў дазвол на гэта, паколькі ён быў маім ардынарыем. Памятаю, як пастыр тады вельмі слушна сказаў: “Ты яшчэ замалады”. І сапраўды, калі я прыехаў у Гродна, зразумеў гэтыя словы. Аднак дзякуючы зычлівасці старэйшых святароў і акружэння, дзякуючы іх вопыту і падтрымцы я стараўся добра рэалізоўваць свае абавязкі.

– Шмат гадоў Вы выкладалі ў духоўнай семінарыі ў Гродне. Якімі прынцыпамі кіраваліся ў нялёгкай паслузе выхавання маладога пакалення святароў?

– Пасаду прэфекта і выкладчыка літургікі ў Гродзенскай вышэйшай духоўнай семінарыі мне прапанаваў біскуп Аляксандр. Шчыра кажучы, я адмаўляўся ад гэтых функцый. А сёння дзякую Пану Богу, што Ён карыстаўся мною для фармацыі новых пакаленняў святароў, якіх з “кузні” гродзенскай семінарыі выйшла ўжо больш за 200. Я вельмі часта паўтараў ім тады: “Выносьце з семінарыі самае прыгожае, святарскае, людскае, бо тады вы будзеце аўтэнтычнымі ў перадачы Евангелля, а таксама ў абвяшчэнні хрысціянскай культуры і традыцыі Касцёла”.

чытать далей

Раней любая неартадаксальная заява духоўнай асобы выклікала ў мяне абурэнне і злосць, а святар павінен быў быць ідэалам заўсёды і ва ўсім. З часам я змяніў сваю думку на гэты конт. Чаму?

Я сфарміраваў для сябе пяць пунктаў, якімі стараюся кіравацца пры ацэнцы выказвання той ці іншай духоўнай асобы.

1. Давяраць, але правяраць

«Досвед паказвае, што не варта верыць сенсацыйным заявам прэсы, нават каталіцкай, а тым больш адразу рабіць высновы. Спачатку варта перачытаць першакрыніцу, лепш на мове арыгіналу, а ўжо потым аналізаваць тэкст.

Вельмі часта, на жаль, журналісты (і я не выключэнне) любяць шукаць сенсацый і вырываюць словы з кантэксту, каб узмацніць уражанне і прыцягнуць увагу. І гэта часам скажае саму думку, нават ідзе ёй на шкоду.

чытать далей
КІШЭННЫ НОВЫ ЗАПАВЕТ ПА-БЕЛАРУСКУ ВЫДАЛІ НАКЛАДАМ 30 ТЫС.

Гэтая кніга стала самым масавым Біблейскім выданнем за ўсю гісторыю.

«Новы Запавет» у кішэнным фармаце ў перакладзе на беларускую мову выдадзены накладам 30 тыс. асобнікаў. Кнігу выпусцілі «Гедэонавы браты», у выданні выкарыстаны пераклад Беларускай праваслаўнай царквы.

- Новенькі, маленькі Новы Запавет - самае масавае Біблейскае выданне за ўсю нашу гісторыю! 30 тыс. асобнікаў адным махам! І гэта ўжо шостае біблейскае выданне 2017 года! - піша ў Facebook хрысціянскі блогер Mikalai Malaščonak.

Бясплатна атрымаць кішэнны «Новы Запавет» па-беларуску можна ў прадстаўніцтве «Гедэонавых братоў» у Беларусі. У выданні адзначаецца, што яно выпушчана не для продажу.

Хрысціянская асацыяцыя «Гедэон» - гэта пратэстанцкая арганізацыя, дзейнасць якой заключаецца ў выданні Святога Пісання (пераважна Новага Запавету) у перакладзе, традыцыйным для той краіны, у якой ажыццяўляецца місія. Напрыклад, у Расіі «Гедэонавы браты» перавыдаюць самы традыцыйны Сінадальны пераклад.

- Наша мэта - гэта выданне Бібліі і данясенне Евангелля па ўсім свеце, каб кожны чалавек меў магчымасць спазнаць Госпада Ісуса Хрыста як свайго Збавіцеля. У супольнасці «Гедэона» служыць больш чым 300 тысяч сябраў і памочнікаў па ўсім свеце. Пачынаючы з 1908 года, па ўсім свеце былі распаўсюджаны 2 мільярды асобнікаў Біблій і Новых Запаветаў, - гаворыцца ў інфармацыі супольнасці.

Нагадаем, нядаўна Каталіцкая царква прадставіла свой варыянт Новага Запавету на беларускай мове - да 500-годдзя першай беларускай друкаванай кнігі, Бібліі Францішка Скарыны.

Папа скіраваў пасланне на XXVI Сусветны дзень хворага

Таямніца крыжа і роля Марыі на шляху пакут Хрыста, сталі лейтматывам сёлетняга паслання Францішка на Сусветны дзень хворага, які традыцыйна адзначаецца ў Каталіцкім Касцёле 11 лютага, ва ўспамін Маці Божай Лурдскай. Папскі дакумент быў абнародаваны 11 снежня 2017 г. у Ватыкане. Яго Пантыфік пачаў ад шырокага разважання пра тое, што адбывалася на Галгофе.  

Езус жадае прывесці ўсіх людзей да сустрэчы з Айцом. Сведчаннем гэтаму з’яўляюцца яго адносіны да шматлікіх людзей, якія пакутавалі ад духоўных і фізічных хвароб. Ён дарыў ім міласэрнасць і прабачэнне, а таксама цялеснае вылячэнне. Вычні Хрыста павінны дзейнічаць такім жа чынам, заключыў Пантыфік. 

Гэта матчына пакліканне Касцёла да маючых патрэбу і хворых знайшло канкрэтны выраз на працягу двух тысяч гадоў гісторыі ў безлічы ініцыятыў на карысць хворых. Тое ж адбываецца і сёння. Праца каталіцкіх медыцынскіх устаноў накіравана не толькі на забеспячэнне якаснай дапамогі, але і на прысвячэнне цэнтральнага месца чалавечай асобе. Касцёл, як “палявы шпіталь”, які вітае ўсіх, параненых жыццём.

Святы Айцец заклікаў каталіцкія медустановы бараніцца ад небяспечнай бізнес-логікі, якая ва ўсім свеце спрабуе ўключыць сферу аховы здароўя ў рынкавую актыўнасць, у выніку чаго адбываецца адмова ад бедных. Арганізацыйнае мысленне і любоў патрабуюць павагі да чалавечай годнасці пацыента і прысвячэння яму цэнтральнага месца, падкрэсліў Папа.

Адказам на дар Езуса з’яўляецца місія Касцёла, які ведае, што павінен дарыць хвораму Хрыстовы погляд, поўны пяшчоты і спагады. Душпастырства аховы здароўя заўсёды будзе неабходнай і асноўнай задачай, якую трэба рэалізаваць з новым энтузіязмам, і на ўзроўні парафіяльных супольнасцяў, і ў самых буйных медыцынскіх установах. 

У сваім пасланні Францішак узгадаў пра пяшчоту і настойлівасць, з якой многія сем’і клапоцяцца пра сваіх дзяцей, бацькоў і сваякоў, што пакутуюць ад хранічных захворванняў або цяжкіх форм інваліднасці. Такога роду догляд, звярнуў увагу аўтар, павінен падтрымлівацца адпаведнай дзяржаўнай палітыкай.

Марыя, Маці пяшчоты, Пантыфік даверыў усіх хворых целам і духам і нагадаў, што Касцёл мае патрэбу ў асаблівай ласцы для рэалізацыі евангельскага служэння ў апецы над хворымі. “Няхай Дзева Марыя дапамагае хворым людзям перажываць свае пакуты ў лучнасці з Панам Езусам, і няхай падтрымае тых, хто клапоціцца пра іх”, - завяршыў сваё пасланне на XXVI Сусветны дзень хворага папа Францішак.

Два манаха пайшлі ў горад і там запалі ў блуд. Абодвух адправілі на сорак дзён у затвор на пакаянне. Пасля заканчэння тэрміну першы манах выйшаў стомлены і бледны, а другі - радасны і зіхатлівы. Першы ўсе сорак дзён аплакваў сваё падзенне і маліў Бога аб прабачэнні. Другі - усхваляў Бога за Яго міласць, якая дала яму магчымасць пакаяцца і пачаць новае жыццё. Настаяцелю было адкрыццё, што пакаянне абодвух братоў роўнае перад Богам.

Усім удалага і радаснага Адванта!

Сам Ісус пра пост казаў мала, але Яго словы адкрыюць нам шлях і матывы сапраўднага посту. Вось урывак з Евангелля ад Матфея:

«Калі посціце, не будзьце маркотныя, як крывадушнікі, бо яны прымаюць на сябе змрочныя твары, каб паказаць сябе людзям поснікамі. Праўду кажу вам, што яны ўжо атрымліваюць узнагароду сваю. А ты, калі посціш, памаж галаву тваю і ўмый аблічча тваё, каб явіцца поснікам не перад людзьмі, але перад Айцом тваім, Які ў тайнасці; і Айцец твой, Які бачыць тайнае, аддасць табе на яве».

З ўрыўка вынікае, што не трэба пасціцца, каб зрабіць уражанне, адлюстраваць духоўнасць. Любая справа, зробленая для ўласнай хвалы, не мае каштоўнасці. Біблейскі пост - гэта ўстрыманне ад усякай ежы, часам і пітва (часам і ад палавых адносін) на працягу нейкага перыяду. Гэты час пакоры і знішчэння сваёй пыхі перад Богам. Пасціцца трэба з любові да Бога і толькі перад ім, без знешняй паказухі і крывадушнай духоўнасці. Калі чалавек посціцца з праведным сэрцам і стаўленнем да Бога, Бог абяцае духоўнае дабраславенне для гэтага чалавека.

А цяпер самае галоўнае пытанне: ці з правільным сэрцам мы прыступілі да паста ці не? Ці пачуе Бог вашу малітву і ці будзе яму даспадобы наш пост? І на самой справе не важна, як ты посцішся - галоўнае, каб гэты пост падрыхтаваў тваё сэрца да прыходу Госпада.

чытать далей
І нядзелю Адвэнту, 3 снежня

Распачаўся новы літургічны год. Час Адвэнту, які характарызуецца чаканнем прыйсця Хрыста.

Для нас — гэта перыяд, калі мы асабліва рыхтуемся, чарговы раз у сваім жыцці, перажыць нараджэнне Божага Сына. Сустрэць разам з Марыяй поўню часу, як піша святы апостал Павел да Галатаў. Гэты час для нас таксама з'яўляецца новым выклікам, часам надзеі, жаданнем адкрыць нанова Божую Таямніцу Уцелаўлення і перспектыву, звязаную з ёй.

А дзеля таго, каб нашае чаканне апраўдалася, нам абавязкова патрэбны перамены: пакінуць за сабою тое, што нам не прыносіць карысці ў перажыванні адвэнтавага часу, адкрыць у сваім жыцці нанова ўсе тыя аспекты, якія набліжаюць нас да радаснага чакання Езуса Хрыста. Таму сёння Езус кажа: «Дык чувайце ж і вы, бо не ведаеце, калі прыйдзе гаспадар дому!» Сённяшні заклік да чування з'яўляецца дэвізам перажывання часу Адвэнту, які распачаўся.

Умілаваныя браты і сёстры! Нашай мэтай у новым літургічным перыядзе з'яўляецца плённае перажыццё Адвэнту: каб падрыхтаваць нашыя сэрцы да прыйсця Езуса Хрыста як падчас урачыстасці Божага Нараджэння, калі мы ўзгадваем гэтую радасную і велічную таямніцу, так і напрыканцы часоў, калі Хрыстус прыйдзе з анёламі ў славе, каб судзіць свет. Менавіта чуванне з'яўляецца тым дзеяннем, якое нам можа выдатна дапамагчы добра перажыць гэты час, не змарнаваць яго. Бо сустрэча з Хрыстом, якую мы чакаем, адбываецца перш за ўсё ў нашай шэрай штодзённасці: у малітве, у чытанні Святога Пісання, ва ўдзеле ў святой Імшы, ва ўчынках міласэрнасці да бліжніх і г. д.

Для нас вельмі важна, каб мы змаглі распазнаць прысутнасць Хрыста ў нашым жыцці. Нам трэба дазволіць, каб Езус Хрыстус увайшоў у нашу самотнасць, у нашыя турботы і клопаты, у нашу радасць і ў наш сум. Бо Ён жадае напоўніць сабою нашае жыццё; не толькі нейкія асаблівыя моманты нашага жыцця, але і кожную яго хвіліну.

Дарагія! Кожны Адвэнт патрэбны нам для таго, каб мы штосьці распачалі нанова. Таму новы літургічны год нам дадзены як час, калі праз чуванне і малітву мы аднаўляем свае духоўныя сілы і мабілізуем нашую ўвагу да слухання і выканання Божага слова.

Наступным элементам у добрым перажыцці Таямніцы Божага Нараджэння з'яўляецца вернасць нашаму сумленню. Чалавек, які верны свайму сумленню, адчувае бяспеку і ўнутраны спакой, якія яму даюць перакананне ў тым, што ён, калі паступае паводле сумлення – паступае правільна. У чуванні мы здольныя заўважыць іншага чалавека і, калі мы шчырыя перад сабою, то таксама шчырыя перад іншымі людзьмі, а гэта нам дапаможа заўважыць патрэбы іншага і адказаць канкрэтным чынам са свайго боку. Гэта значыць дапамагчы чалавеку ці добрым словам, ці канкрэтным учынкам, у залежнасці ад сітуацый і абставінаў.

Сённяшняе Евангелле прадстаўляе нам чалавека, які пакінуў дом свой, даручаючы слугам пэўную ўладу, і меўся вярнуцца ў неакрэслены час. Зразумела, што гэтым чалавекам з прыпавесці з'яўляецца Хрыстус, а мы – Ягоныя слугі, якія праз чуванне і сумленнае жыццё павінны верна чакаць прыйсця свайго Гаспадара.

Дарагія! Быць чуйным — значыць быць чалавекам адказным не толькі за сябе, але і за іншых. Адказны чалавек – гэта той, хто, кіруючыся сваім сумленнем, верна выконвае свае абавязкі, а нават больш – гэта той, хто здольны зрабіць значна больш, чым ад яго патрабуецца, бо прымушае яго да гэтага любоў, якая з'яўляецца асноўным матывам чування. Адказны чалавек не марнуе ніводнай нагоды да дзейнасці, не чакае, пакуль ягоную працу хтосьці іншы зробіць за яго. Вось такім паставам вучыць нас час Адвэнту, у прыватнасці фрагмент сённяшняга Евангелля.

Евангельскі вобраз адказнага чуваючага чалавека датычыць не толькі справаў матэрыяльных, прафесійных, грамадскіх ці сямейных. Прыярытэт, які ставіць сённяшняя прыпавесць, датычыць справаў Божага Валадарства: калі чалавек добра яго рэалізоўвае, то і ўсё астатняе ў яго жыцці будзе ўпарадкавана на адпаведным узроўні. Бог жадае, каб мы жылі годна і ў дастатку, каб у нашым жыцці панавалі спакой і радасць, каб мы жылі справядліва і адчувалі сябе ўпэўнена і бяспечна. У гэтым Бог заўсёды гатовы нам дапамагчы. Ён дае нам неабходныя магчымасці і здольнасці не для таго, каб яны проста прысутнічалі ў нашым жыцці, але каб мы, па-сапраўднаму іх выкарыстоўваючы, узбагачалі сваё жыццё.

Апостал Народаў святы Павел неаднаразова ў сваіх пасланнях падкрэсліваў неабходнасць малітвы і чування, бо праз гэта веруючы чалавек будзе адораны ўсім неабходным. А ў Хрысце насамрэч здольны рэалізавацца ўсе аб'ектыўныя чаканні веруючага чалавека.

Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры! Няхай гэты нядоўгі перыяд Адвэнту, які распачаўся, стане для нас часам чування і духоўнай адновы, каб мы, як тыя слугі з сённяшняй евангельскай прыпавесці, аказаліся вернымі свайму Гаспадару Хрысту, які прыходзіць. 

8 снежня, разам з усім паўсюдным Касцёлам святкуем ўрачыстасць Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі

8 снежня, разам з усім паўсюдным Касцёлам святкуем ўрачыстасць Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі. У гэты дзень Касцёл звяртаецца да Маці Божай і нашай Маці словамі: "Tota pulchra es Maria" - Уся прыгожая Ты Марыя! Яе прыгажосць ўзнікае з чысціні сэрца, якое не было забруджана ні адным грахом. Айцец Нябесны выбраў Яе на Маці свайго Сына і захаваў Яе ад першароднага граху. Бязгрэшнае зачацце, такім чынам, з’яўляецца надзвычайным дарам і прывілеем. 

Гэта важнае Марыйные свята прыпадае падчас перыяду Адвэнту, які з'яўляецца часам чулай і малітоўнай падрыхтоўкі да Божага Нараджэння. Тая, якая ўмела лепш за ўсіх чакаць на прыход Месіі, суправаджае нас і паказвае, як нашае падарожжа да Святой Віфлеемскай Ночы ўчыніць жывым і плённым. На працягу гэтых тыдняў разам з Ёю трываем на малітве і ўваходзім на духоўны шлях, які дапаможа нам лепш перажыць Таямніцу Ўцелаўлення. 

З ўрыўка Евангелля св. Лукі мы чытаем, як Арханёл Габрыэль падчас Звеставання назваў Марыю «ласкі поўнай» (Лк 1, 26-38). Бог падрыхтаваў Марыю на Маці Божага Сына, які не мог мець маці, абцяжаранай першародным грахом. Адарыў Яе паўнатой сваіх ласк ў момант зачацця. Яна была ўжо тады выкупленая ў выключны спосаб, становячыся дасканалым адлюстраваннем асобы самога Бога. Св. Анзэльм, які памёр 1109, казаў: «О Дзева, поўная ласкі і ласкай змененая! Паўната гэтай ласкі ажыўляе і вяртае жыццё ўсяму стварэнню. Дзева больш за ўсіх блаславёная! Гэтым бласлаўленнем ўвесь свет блаславёны. Творца дабраславіць усё стварэнне, а яно ў адказ дабраславіць свайго Госпада». Гэтыя словы св. Анзэльма з'яўляюцца своеасаблівым каментарыям да прывітання, якое Арханёл Габрыэль накіраваў да Марыі - поўная ласкі. 

Розніца паміж Марыяй і намі заключаецца ў тым, што мы нараджаемся пазбаўленыя гэтай ласкі, якой ніколі не была пазбаўленая Марыя. У супольнае жыццё з Божымі Асобамі хрысціянін ўваходзіць у час хрышчэння. Затое Марыя радуецца з яго ўжо з першых гадзін свайго існавання. Яна заўсёды кажа Богу «так». Яе воля заўсёды згаджаецца з прагненнямі Бога. Марыйнае «так» падчас Звеставання выказала асноўную гатоўнасць духа, якое распаўсюдзілася на ўсё яе жыццё. Яна сказала Богу «так» у пачатку свайго жыцця і пазней на ўсіх яго этапах, выконваючы цалкам Яго волю, нават тады, калі воля Найвышэйшага была для Яе незразумелай і цяжкай для прыняцця. Бог, цудоўным чынам, захаваў Марыю ад атрымання ў спадчыну першароднага граху, улічваючы Езуса, які павінен быў з Яе нарадзіцца. Святасць Сына з'яўляецца прычынай апераджальнага асвячэння Маці. 

«Ласкі поўная». У гэтых словах Арханёла змяшчаецца асаблівае прызначэнне Марыі, але таксама - у больш шырокім сэнсе - прызначэнне кожнага чалавека. «Ласкі поўная», якая для Марыі з'яўляецца пунктам выхаду, для ўсіх людзей з’яўляецца мэтай: а як сцвярджае Апостал Павел, Бог нас стварыў, каб мы «былі святыя і бездакорныя перад ім у любові». Таму Ён напоўніў нас бласлаўленнем і паслаў Сына Свайго, каб адкупіў нас ад граху. Марыя з'яўляецца шэдэўрам збаўчай місіі - «Уся прыгожая», «Уся святая». 

Праўда пра Беззаганнае Зачацце развівалася досыць павольна, патрэбна былі асаблівыя ласкі і святло Св. Духа. На Усходзе ўжо ў VII стагоддзі святкавалася свята «зачацця Ганны», гэта значыць выяўлялася вера ў тое, што Ганна зачала Марыю без першароднага граху. У ІХ стагоддзі гэтае свята прыйшло ў Рым, але ўжо пад назвай «зачацце Марыі». Афіцыйна гэтае свята было зацверджана для Рымскай дыяцэзіі ў XV стагоддзі, а ў XVIII - для ўсяго Касцёла. Аднак найбольшае значэнне для распаўсюджвання новага свята ў Касцёле мела аб'ява дагмату аб Беззаганным Зачацці Марыі Папам Піем ІХ 8 снежня 1854 года. У буле «Ineffabilis Deus» Папа напісаў, што Найсвяцейшай Дзева Марыя ад першай хвіліны свайго зачацця была захавана ад першароднага граху. 

Пацвярджэннем абвешчанага дагмату былі словы Прачыстай Панны да дзяўчынкі Бернадэты, якой Яна з’явілася ў Люрдзе ў 1858 годзе. Тады святая Бернадэта спытала Прыгожую Пані, хто яна такая; Марыя адказала: "Я - Беззаганнае Зачацце». Таксама падчас з'яў, якія мела св. Кацярына Ляборе і з'яў у Фаціме Марыя адзначала гэты факт. 

Захаванне Марыі ад першароднага граху азначае для Яе ў той жа момант свабоду ад усялякіх наступстваў гэтага граху ў маральным парадку, а значыць і свабоду ад схільнасцяў да граху. Праўда аб тым, што ні адзін грэх, нават самы маленькі, не крануў Марыю на працягу ўсяго жыцця, зусім не азначае, што яна была вольная ад спакус злога духа. Паколькі ў Пісанні чытаем, што злы дух спакушаў таксама Езуса, самога Бога. Калі сатана так вёў сябе з самім Госпадам, што можна сказаць пра Марыю, якая была толькі чалавекам? Д'ябал спакушаў Яе, але давяраючы Госпаду, яна перамагала яго спакусы. Яе асаблівая матчыная блізкасць да Езуса была напэўна падставай да вялікіх нападаў д'ябла на Яе, больш, чым на іншага чалавека. Аднак, будучы асаблівым чынам ахіленая святасцю Бога, у сэрцы Марыі заўсёды перамагала каханне і не знайшлося ў ім месца для зла, якое Яе акружала. 

У Беззаганнай Марыі знаходзім таксама ўзор чысціні, які вельмі неабходны ў сучасным свеце, дзе чысціня часта недаацэньваецца, абсмяяная, дзе шмат людзей жыве ў распусце, распушчанасці, дзе ў сродках масавай інфармацыі і іншых месцах неаднаразова атакуе нас парнаграфія. Хрысціянін пакліканы, каб змагацца за чысціню свайго сэрца, якая з'яўляецца вялізным багаццем і дазваляе па-сапраўднаму любіць іншага чалавека. 

Катэхізіс вучыць:«чысціня цесна звязана з высілкам панавання над сабой, што з'яўляецца школай чалавечай свабоды. Альтэрнатыва ясная: альбо чалавек кіруе сваімі страсцямі і знаходзіць супакой, або ім падняволіцца і стане няшчаснай асобай. Годнасць чалавека патрабуе, каб яна дзейнічала ў адпаведнасці са свядомым і свабодным выбарам, сталым і ўнутрана пэўным асабістым перакананнем, а не толькі пад уплывам інстынктыўных штуршкоў ці знешняга прымусу. А такой годнасці чалавек дасягае, калі - вызваліўшыся з усякай няволі страсцей - ідзе да сваёй мэты, свабодна выбіраючы дабро і пільна і ўмела ўжываючы адпаведныя да гэтага сродкі» 

«Панаванне над сабой з'яўляецца доўгай працай і патрабуе вытрымкі. Ніколі нельга думаць, што яно дасягаецца раз і назаўсёды. Кантроль над сабой патрабуе намаганняў, да якіх трэба зноў і зноў вяртацца на працягу ўсяго жыцця». Захаванне чысціні сэрца патрабуе шмат намаганняў. Трэба неаднаразова мець адвагу ісці супраць сучаснага менталітэту. Прыказка кажа, што толькі мёртвыя рыбы плывуць па цячэнню. 

Вынікам першароднага граху ёсць схільнасць да зла ў кожным з нас. Гэтая схільнасць называецца таксама пажадлівасцю. У нас няма ўжо той першапачатковай гармоніі, аднак маем свабодную волю, якую трэба пастаянна ўмацоўваць. Ёсць таксама неабходная дапамога ад Бога, пра якую можам Яго прасіць праз заступніцтва Марыі і святых. Да гэтага трэба захоўваць разважлівасць, пазбягаючы таго, што можа прывесці да граху: розных месцаў, сітуацый, знаёмстваў, малюнкаў. 

Усе намаганні, якія тычацца гэтай сферы, выконваюцца з любові да Бога, павагі да іншага чалавека і свядомасцю, што служыць гэта для нашага дабра, нашай свабоды, радасці і святасці. Берагчы чысціню паводзін у нашых асяроддзях і месцах, у якіх знаходзімся.

Умілаваныя ў Хрысце Пану браты і сёстры, дарагія дыяцэзіяне!

“Аднаві нас, Божа, і дай нам збаўленне” (пар. Пс 80, 4) – спявалі мы за хвіліну да гэтага разам з псальмістам. Сёння ў літургіі мы распачалі перыяд Адвэнту, а разам з ім новы касцёльны год. Адначасова набліжаецца да канца чарговы каляндарны год, што схіляе нас да разнастайных падсумаванняў, да разлічэння перад самімі сабой з нашых дзеянняў і імкненняў, з таго, што мы дасягнулі або чаго яшчэ не ўдалося рэалізаваць.

У літургіі Касцёла час Адвэнту, які рыхтуе нас да святаў Божага Нараджэння, з’яўляецца нагодай задумацца над найважнейшымі справамі: над станам нашай веры, над жыццём ласкі ў нас, над тым, наколькі моцная і трывалая наша сувязь з Богам, наколькі сур’ёзны і шчыры наш клопат аб уласным збаўленні. У Адвэнт Пан Бог заклікае кожнага з нас да глыбейшага погляду ва ўласнае сэрца, да ўпарадкавання духоўнага жыцця, да ўзбуджэння ў сабе жадання нястомнага ўзрастання ў веры, надзеі і любові.

чытать далей
Біскупы Беларусі скіравалі ліст Прэзідэнту з просьбай усталяваць 1 лістапада выхадным днём

Біскупы Беларусі падтрымалі ініцыятыву каталіцкіх вернікаў усталяваць выхадны дзень для ўшанавання памяці памерлых. Пытанне было абмеркавана на пленарным пасяджэнні епіскапату 21 лістапада.

Ад імя Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі і па яе даручэнні адмысловы ліст прэзідэнту Аляксандру Лукашэнку накіраваў старшыня епіскапату Беларусі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.

Пра гэта іерарх паведаміў у каментарыі Catholic.by. Паводле яго слоў, у многіх краінах свету 1 лістапада з’яўляецца выхадным днём.

«1 лістапада Каталіцкі Касцёл ва ўсім свеце адзначае ўрачыстасць Усіх Святых. У гэты дзень мы таксама наведваем могілкі, і па традыцыі ўжо вечарам гэтага дня набажэнствы цэлебруюцца ў інтэнцыі памерлых, вельмі часта — на могілках», — адзначыў арцыбіскуп Кандрусевіч.

Іерарх дадаў, што ў шэрагу краін свету, дзе жывуць католікі і пратэстанты, 1 лістапада на дзяржаўным узроўні ўсталяваны выхадным днём і адпавядае касцёльнай традыцыі.

«Дзень усіх памерлых мы пачынаем адзначаць 1 лістапада. Калі гэты дзень будзе вольным, ён стане добрай нагодай памаліцца не толькі ў касцёле, але і на могілках. Разам з тым, гэта прывядзе да балансу з Праваслаўнай Царквой, дзе вернікі маюць выхадны дзень — Радаўніцу».

Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч дадаў, што з падобнымі прапановамі звярталіся ў епіскапат Беларусі і свецкія вернікі.

«У Беларусі жыве шмат змешаных сем’яў — католікаў і праваслаўных. У такіх сем’ях гэта пытанне адчуваецца яшчэ больш востра: праваслаўны можа пайсці і памаліцца ў гэты дзень на могілкі, а ў католікаў — гэта рабочы дзень», — нагадаў Мітрапаліт.

25 лістапада ў Мінску падчас біблійнага сімпозіума «Слова Божае 1517-2017» прайшла прэзентацыя першага поўнага афіцыйнага рыма-каталіцкага выдання на беларускай мове «Новага Запавету». Згадаем асноўныя моманты і этапы яго стварэння.

Для Беларусі 2017 год з’яўляецца знамянальным з прычыны 500-годдзя першай друкаванай кнігі на беларускай мове, якой стала Біблія Францішка Скарыны. З гэтай нагоды Рыма-Каталіцкі Касцёл у Беларусі (Секцыя па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла Камісіі Божага Культу і Дысцыпліны Сакрамэнтаў пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі) падрыхтаваў першы поўны афіцыйны пераклад на беларускую мову кніг Новага Запавету.

Распачатая ў 2002 годзе грунтоўная праца над перакладам біблійных тэкстаў была абумоўлена неабходнасцю стварэння Імшальнага Лекцыянарыя на беларускай мове для выкарыстання падчас цэлебрацыі літургіі. Плёнам гэтай працы стала студыйнае выданне Лекцыянарыя ў шасці тамах.

У 2012 годзе, на падставе апрацаваных тэкстаў, Секцыя па перакладзе падрыхтавала і выдала чатыры Евангеллі з уступамі да кожнага з іх. Паралельна вялася праца над поўным перакладам іншых кніг Новага Запавету, якія паступова змяшчаліся на афіцыйным партале Каталіцкага Касцёла ў Беларусі, каб жадаючыя маглі пазнаёміцца з тэкстам і выказаць свае прапановы.

Адметнай рысай беларускіх біблійных перакладаў з’яўляецца канфесійнасць. Розныя хрысціянскія вызнанні рыхтуюць свае пераклады Бібліі, паколькі маюць свой падыход да перакладу, сваю тэрміналогію і рэлігійную лексіку. З даследавання працэсу фарміравання розных перакладчыцкіх падыходаў да біблійнага тэксту вынікае, што на Беларусі існуюць дзве моцныя перакладчыцкія традыцыі — Slavia Latina i Slavia Ortodoxa (заходняя i ўсходняя традыцыя), што з’яўляецца своеасаблівым культурным і духоўным багаццем нашага народа.

чытать далей
ЛІСТ РЭКТАРА ГРОДЗЕНСКАЙ СЕМІНАРЫІ З НАГОДЫ СЕМІНАРЫЙНАЙ НЯДЗЕЛІ ВА ЎРАЧЫСТАСЦЬ ХРЫСТА, ВАЛАДАРА СУСВЕТУ

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, свецкія вернікі, дабрадзеі і сябры Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне!

Езус Хрыстус – Пераможца, Пан Сусвету і Валадар! Гэтую песню спяваем мы ў сённяшнюю нядзелю Хрыста Валадара Сусвету. 11 снежня 1925 года Папа Пій XI устанавіў для ўсяго каталіцкага свету ўрачыстасць Хрыста Валадара. Устанаўліваючы  гэтае свята, Папа нагадаў, што Хрыстус з’яўляецца Альфай і Амегай, пачаткам і канцом усяго.

Урачыстасць Хрыста Валадара па сваёй сутнасці ўказвае на канчатковую мэту чалавечага жыцця, г.зн. на аб’яднанне з Богам і адданасць  Яго любові ў Валадарстве Божым. Валадарства Хрыста праяўляецца ў збаўленні чалавека. Перад сваёй  смерцю на крыжы Ён даказаў вялікую любоў да ўсіх людзей, і, даруючы нашы грахі, прымірыў нас з Богам Айцом і зрабіў новым выбраным народам.

У іканаграфіі Хрыстус Валадар са старажытных часоў прадстаўлены як Пантакратар, ці Усеўладны, які, седзячы на троне, мае пад нагамі зямлю ці трымае зямны шар у далоні. Так прадстаўляюць Езуса старыя абразы і мазаікі. Так Ён прадстаўлены ў  Апакаліпсісе – як той, які  сядзіць на троне і якому  пакланяюцца ўсе стварэнні.

Сённяшняя ўрачыстасць устаноўлена для таго, каб нагадаць нам, што чалавечае жыццё і ўсё, што нас акаляе, мае свой пачатак і канец у Богу. Езусу Хрысту,  “Валадару Валадароў”, мы аддаём нашу даніну павагі, хвалу і пашану. Нягледзячы на ​​тое, што Ён не насіў залатую карону, а толькі цярновую, хоць не сядзеў на каралеўскім троне, а толькі быў распяты на крыжы, хоць у Яго не было войска, як у зямных каралёў, тым не менш Хрыстус з’яўляецца Валадаром Сусвету.

Сённяшняя літургія Слова пачынаецца урыўкам з кнігі прарока Эзэхіэля, які паказвае Хрыста як Пастыра людзей. Бог прадказаў праз прарока, што Ён сам будзе шукаць сваіх авечак і сам будзе іх пасвіць. Бог знойдзе страчаных, верне блудных, вылечыць скалечаных, умацуе хворых. Бог выканаў запаведзь: паслаў у свет свайго Сына –  Добрага Пастыра.

Хрыстус Валадар – гэта Добры Пастыр, які клапоціцца пра сваіх авечак. Валадаранне Хрыста адрозніваецца ад валадарання ў нашым чалавечым разуменні. Евангелле паводле Мацвея апісвае канчатковы суд: Хрыстус-Пастыр прыйдзе ў славе сваёй і ўсе анёлы з Ім, тады сядзе на троне славы сваёй. І сабраныя будуць перад Ім усе народы, і Ён аддзеліць адных ад другіх, авечак ад казлоў. Ведаем словы Хрыста, скіраваныя да адных і другіх: «Што вы зрабілі аднаму з гэтых братоў Маіх меншых, вы Мне зрабілі» (Мц 25, 40). Словы Хрыста паказваюць нам шлях да Яго Валадарства. Суд паказаў паўнату каралеўскай улады Хрыста. Святы Павел гаворыць: “Тады Хрыстус  перадасць Валадарства  Богу і  Айцу, каб Бог быў усё ва ўсім“ (1 Кар 15,24-28).

Хрысту не абыякавы ні адзін чалавек. Ён клапоціцца аб тых, хто пазбаўлены зямной велічы,  і асабліва праяўляе любоў і схіляецца перад тымі, хто абцяжараны жыццём, галодны, бедны, хворы і зняволены. Для гэтых людзей Езус з’яўляецца аўтэнтычным Валадаром любові і міласэрнасці.

Сёння мы перажываем семінарыйную нядзелю. Семінарыя ў Гродне можа існаваць і выконваць сваю фармацыйную задачу дзякуючы зычлівай дапамозе нашых святароў і вернікаў.

Сёстры і браты, гэта вы з’яўляецеся сябрамі і дабрачынцамі нашай навучальнай установы, гэта вы пастаянная крыніца матэрыяльнай і духоўнай падтрымкі, якую мы адчуваем кожны дзень. Сёння мы гаворым вам шчыра: Бог аддзячыць вам за гэтую дапамогу. Варта падкрэсліць, што нават у самыя цяжкія часы семінарыя атрымлівала  падтрымку вернікаў нашай дыяцэзіі. У гэтым мы перакананы і сёння, калі  асмельваемся звярнуцца да вас з сардэчнай просьбай аб малітве і матэрыяльнай падтрымцы, неабходнай для  функцыянавання нашай семінарыі.

Мы хацелі б нагадаць вам, што духоўная семінарыя не атрымлівае ніякай фінансавай дапамогі з боку дзяржавы, паколькі гэта прыватная касцёльная ўстанова. Мы разлічваем на любячае сэрца вернікаў нашай дыяцэзіі. Гаворым сардэчнае “аддзяч, Божа” за ахвяры, складзеныя сёння, за сабраныя і прывезеныя да нас прадукты харчавання. Мы выказваем падзяку нашым ахвярадаўцам праз штодзённую малітву за іх у семінарыйнай супольнасці.

Усім, хто падтрымлівае нашу семінарыю і прыходзіць да нас з якой-небудзь дапамогай, мы жадаем Божага благаслаўлення. Хай Хрыстус Валадар благаславіць вас, вашы сем'і, а Маці Божая,  «Пані Вастрабрамская», абараняе ад усяго злога.

Браты і сёстры! Калі мы пачынаем і заканчваем дзень заклікам «Прыйдзі Валадарства Тваё», калі мы спяваем «валадар над намі,  валадар  на ўсе стагоддзі...», то прызнаём  Хрыста Валадаром нашых сэрцаў і Правадыром у асабістым і грамадскім жыцці.

Катэхізіс Каталіцкага Касцёла нагадвае нам пра тое, што Хрыстус, які сядзіць “праваруч Айца”, прысутнічае з намі ў Касцёле. Мы ўжо з’яўляемся ўдзельнікамі Валадарства Хрыстовага, а пытанне нашай прысутнасці ў Валадарстве Хрыстовым – гэта пытанне нашай актыўнасці і адказнасці за наш Касцёл.

Гэта пытанне аб тым, як прыняць удзел у Эўхарыстыі, пытанне аб чытанні Святога Пісання і якасці нашай малітвы. Пытанне аб нашай прысутнасці ў Валадарстве  Хрыста з’яўляецца пытаннем аб тым, ці знаходзіцца Езус і Яго вучэнне ў цэнтры нашага жыцця, ці не абмяжоўваем мы сферу яго ўплыву.

Ці трыумфуе праз мяне Валадарства Хрыста на зямлі, ці сведчу я пра яго?  Валадарства Езуса не з гэтага свету, але праз нас павінна прысутнічаць у гэтым свеце. Евангелізацыя і сведчанне – гэта найлепшае праслаўленне Хрыста Валадара і ажыццяўленне Божага Валадарства на зямлі.

З памяццю ў малітве,
кс. Раман Рачко, рэктар, выхаваўцы і выкладчыкі Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне