НАВIНЫ

КІШЭННЫ НОВЫ ЗАПАВЕТ ПА-БЕЛАРУСКУ ВЫДАЛІ НАКЛАДАМ 30 ТЫС.

Гэтая кніга стала самым масавым Біблейскім выданнем за ўсю гісторыю.

«Новы Запавет» у кішэнным фармаце ў перакладзе на беларускую мову выдадзены накладам 30 тыс. асобнікаў. Кнігу выпусцілі «Гедэонавы браты», у выданні выкарыстаны пераклад Беларускай праваслаўнай царквы.

- Новенькі, маленькі Новы Запавет - самае масавае Біблейскае выданне за ўсю нашу гісторыю! 30 тыс. асобнікаў адным махам! І гэта ўжо шостае біблейскае выданне 2017 года! - піша ў Facebook хрысціянскі блогер Mikalai Malaščonak.

Бясплатна атрымаць кішэнны «Новы Запавет» па-беларуску можна ў прадстаўніцтве «Гедэонавых братоў» у Беларусі. У выданні адзначаецца, што яно выпушчана не для продажу.

Хрысціянская асацыяцыя «Гедэон» - гэта пратэстанцкая арганізацыя, дзейнасць якой заключаецца ў выданні Святога Пісання (пераважна Новага Запавету) у перакладзе, традыцыйным для той краіны, у якой ажыццяўляецца місія. Напрыклад, у Расіі «Гедэонавы браты» перавыдаюць самы традыцыйны Сінадальны пераклад.

- Наша мэта - гэта выданне Бібліі і данясенне Евангелля па ўсім свеце, каб кожны чалавек меў магчымасць спазнаць Госпада Ісуса Хрыста як свайго Збавіцеля. У супольнасці «Гедэона» служыць больш чым 300 тысяч сябраў і памочнікаў па ўсім свеце. Пачынаючы з 1908 года, па ўсім свеце былі распаўсюджаны 2 мільярды асобнікаў Біблій і Новых Запаветаў, - гаворыцца ў інфармацыі супольнасці.

Нагадаем, нядаўна Каталіцкая царква прадставіла свой варыянт Новага Запавету на беларускай мове - да 500-годдзя першай беларускай друкаванай кнігі, Бібліі Францішка Скарыны.

Папа скіраваў пасланне на XXVI Сусветны дзень хворага

Таямніца крыжа і роля Марыі на шляху пакут Хрыста, сталі лейтматывам сёлетняга паслання Францішка на Сусветны дзень хворага, які традыцыйна адзначаецца ў Каталіцкім Касцёле 11 лютага, ва ўспамін Маці Божай Лурдскай. Папскі дакумент быў абнародаваны 11 снежня 2017 г. у Ватыкане. Яго Пантыфік пачаў ад шырокага разважання пра тое, што адбывалася на Галгофе.  

Езус жадае прывесці ўсіх людзей да сустрэчы з Айцом. Сведчаннем гэтаму з’яўляюцца яго адносіны да шматлікіх людзей, якія пакутавалі ад духоўных і фізічных хвароб. Ён дарыў ім міласэрнасць і прабачэнне, а таксама цялеснае вылячэнне. Вычні Хрыста павінны дзейнічаць такім жа чынам, заключыў Пантыфік. 

Гэта матчына пакліканне Касцёла да маючых патрэбу і хворых знайшло канкрэтны выраз на працягу двух тысяч гадоў гісторыі ў безлічы ініцыятыў на карысць хворых. Тое ж адбываецца і сёння. Праца каталіцкіх медыцынскіх устаноў накіравана не толькі на забеспячэнне якаснай дапамогі, але і на прысвячэнне цэнтральнага месца чалавечай асобе. Касцёл, як “палявы шпіталь”, які вітае ўсіх, параненых жыццём.

Святы Айцец заклікаў каталіцкія медустановы бараніцца ад небяспечнай бізнес-логікі, якая ва ўсім свеце спрабуе ўключыць сферу аховы здароўя ў рынкавую актыўнасць, у выніку чаго адбываецца адмова ад бедных. Арганізацыйнае мысленне і любоў патрабуюць павагі да чалавечай годнасці пацыента і прысвячэння яму цэнтральнага месца, падкрэсліў Папа.

Адказам на дар Езуса з’яўляецца місія Касцёла, які ведае, што павінен дарыць хвораму Хрыстовы погляд, поўны пяшчоты і спагады. Душпастырства аховы здароўя заўсёды будзе неабходнай і асноўнай задачай, якую трэба рэалізаваць з новым энтузіязмам, і на ўзроўні парафіяльных супольнасцяў, і ў самых буйных медыцынскіх установах. 

У сваім пасланні Францішак узгадаў пра пяшчоту і настойлівасць, з якой многія сем’і клапоцяцца пра сваіх дзяцей, бацькоў і сваякоў, што пакутуюць ад хранічных захворванняў або цяжкіх форм інваліднасці. Такога роду догляд, звярнуў увагу аўтар, павінен падтрымлівацца адпаведнай дзяржаўнай палітыкай.

Марыя, Маці пяшчоты, Пантыфік даверыў усіх хворых целам і духам і нагадаў, што Касцёл мае патрэбу ў асаблівай ласцы для рэалізацыі евангельскага служэння ў апецы над хворымі. “Няхай Дзева Марыя дапамагае хворым людзям перажываць свае пакуты ў лучнасці з Панам Езусам, і няхай падтрымае тых, хто клапоціцца пра іх”, - завяршыў сваё пасланне на XXVI Сусветны дзень хворага папа Францішак.

Два манаха пайшлі ў горад і там запалі ў блуд. Абодвух адправілі на сорак дзён у затвор на пакаянне. Пасля заканчэння тэрміну першы манах выйшаў стомлены і бледны, а другі - радасны і зіхатлівы. Першы ўсе сорак дзён аплакваў сваё падзенне і маліў Бога аб прабачэнні. Другі - усхваляў Бога за Яго міласць, якая дала яму магчымасць пакаяцца і пачаць новае жыццё. Настаяцелю было адкрыццё, што пакаянне абодвух братоў роўнае перад Богам.

Усім удалага і радаснага Адванта!

Сам Ісус пра пост казаў мала, але Яго словы адкрыюць нам шлях і матывы сапраўднага посту. Вось урывак з Евангелля ад Матфея:

«Калі посціце, не будзьце маркотныя, як крывадушнікі, бо яны прымаюць на сябе змрочныя твары, каб паказаць сябе людзям поснікамі. Праўду кажу вам, што яны ўжо атрымліваюць узнагароду сваю. А ты, калі посціш, памаж галаву тваю і ўмый аблічча тваё, каб явіцца поснікам не перад людзьмі, але перад Айцом тваім, Які ў тайнасці; і Айцец твой, Які бачыць тайнае, аддасць табе на яве».

З ўрыўка вынікае, што не трэба пасціцца, каб зрабіць уражанне, адлюстраваць духоўнасць. Любая справа, зробленая для ўласнай хвалы, не мае каштоўнасці. Біблейскі пост - гэта ўстрыманне ад усякай ежы, часам і пітва (часам і ад палавых адносін) на працягу нейкага перыяду. Гэты час пакоры і знішчэння сваёй пыхі перад Богам. Пасціцца трэба з любові да Бога і толькі перад ім, без знешняй паказухі і крывадушнай духоўнасці. Калі чалавек посціцца з праведным сэрцам і стаўленнем да Бога, Бог абяцае духоўнае дабраславенне для гэтага чалавека.

А цяпер самае галоўнае пытанне: ці з правільным сэрцам мы прыступілі да паста ці не? Ці пачуе Бог вашу малітву і ці будзе яму даспадобы наш пост? І на самой справе не важна, як ты посцішся - галоўнае, каб гэты пост падрыхтаваў тваё сэрца да прыходу Госпада.

чытать далей
І нядзелю Адвэнту, 3 снежня

Распачаўся новы літургічны год. Час Адвэнту, які характарызуецца чаканнем прыйсця Хрыста.

Для нас — гэта перыяд, калі мы асабліва рыхтуемся, чарговы раз у сваім жыцці, перажыць нараджэнне Божага Сына. Сустрэць разам з Марыяй поўню часу, як піша святы апостал Павел да Галатаў. Гэты час для нас таксама з'яўляецца новым выклікам, часам надзеі, жаданнем адкрыць нанова Божую Таямніцу Уцелаўлення і перспектыву, звязаную з ёй.

А дзеля таго, каб нашае чаканне апраўдалася, нам абавязкова патрэбны перамены: пакінуць за сабою тое, што нам не прыносіць карысці ў перажыванні адвэнтавага часу, адкрыць у сваім жыцці нанова ўсе тыя аспекты, якія набліжаюць нас да радаснага чакання Езуса Хрыста. Таму сёння Езус кажа: «Дык чувайце ж і вы, бо не ведаеце, калі прыйдзе гаспадар дому!» Сённяшні заклік да чування з'яўляецца дэвізам перажывання часу Адвэнту, які распачаўся.

Умілаваныя браты і сёстры! Нашай мэтай у новым літургічным перыядзе з'яўляецца плённае перажыццё Адвэнту: каб падрыхтаваць нашыя сэрцы да прыйсця Езуса Хрыста як падчас урачыстасці Божага Нараджэння, калі мы ўзгадваем гэтую радасную і велічную таямніцу, так і напрыканцы часоў, калі Хрыстус прыйдзе з анёламі ў славе, каб судзіць свет. Менавіта чуванне з'яўляецца тым дзеяннем, якое нам можа выдатна дапамагчы добра перажыць гэты час, не змарнаваць яго. Бо сустрэча з Хрыстом, якую мы чакаем, адбываецца перш за ўсё ў нашай шэрай штодзённасці: у малітве, у чытанні Святога Пісання, ва ўдзеле ў святой Імшы, ва ўчынках міласэрнасці да бліжніх і г. д.

Для нас вельмі важна, каб мы змаглі распазнаць прысутнасць Хрыста ў нашым жыцці. Нам трэба дазволіць, каб Езус Хрыстус увайшоў у нашу самотнасць, у нашыя турботы і клопаты, у нашу радасць і ў наш сум. Бо Ён жадае напоўніць сабою нашае жыццё; не толькі нейкія асаблівыя моманты нашага жыцця, але і кожную яго хвіліну.

Дарагія! Кожны Адвэнт патрэбны нам для таго, каб мы штосьці распачалі нанова. Таму новы літургічны год нам дадзены як час, калі праз чуванне і малітву мы аднаўляем свае духоўныя сілы і мабілізуем нашую ўвагу да слухання і выканання Божага слова.

Наступным элементам у добрым перажыцці Таямніцы Божага Нараджэння з'яўляецца вернасць нашаму сумленню. Чалавек, які верны свайму сумленню, адчувае бяспеку і ўнутраны спакой, якія яму даюць перакананне ў тым, што ён, калі паступае паводле сумлення – паступае правільна. У чуванні мы здольныя заўважыць іншага чалавека і, калі мы шчырыя перад сабою, то таксама шчырыя перад іншымі людзьмі, а гэта нам дапаможа заўважыць патрэбы іншага і адказаць канкрэтным чынам са свайго боку. Гэта значыць дапамагчы чалавеку ці добрым словам, ці канкрэтным учынкам, у залежнасці ад сітуацый і абставінаў.

Сённяшняе Евангелле прадстаўляе нам чалавека, які пакінуў дом свой, даручаючы слугам пэўную ўладу, і меўся вярнуцца ў неакрэслены час. Зразумела, што гэтым чалавекам з прыпавесці з'яўляецца Хрыстус, а мы – Ягоныя слугі, якія праз чуванне і сумленнае жыццё павінны верна чакаць прыйсця свайго Гаспадара.

Дарагія! Быць чуйным — значыць быць чалавекам адказным не толькі за сябе, але і за іншых. Адказны чалавек – гэта той, хто, кіруючыся сваім сумленнем, верна выконвае свае абавязкі, а нават больш – гэта той, хто здольны зрабіць значна больш, чым ад яго патрабуецца, бо прымушае яго да гэтага любоў, якая з'яўляецца асноўным матывам чування. Адказны чалавек не марнуе ніводнай нагоды да дзейнасці, не чакае, пакуль ягоную працу хтосьці іншы зробіць за яго. Вось такім паставам вучыць нас час Адвэнту, у прыватнасці фрагмент сённяшняга Евангелля.

Евангельскі вобраз адказнага чуваючага чалавека датычыць не толькі справаў матэрыяльных, прафесійных, грамадскіх ці сямейных. Прыярытэт, які ставіць сённяшняя прыпавесць, датычыць справаў Божага Валадарства: калі чалавек добра яго рэалізоўвае, то і ўсё астатняе ў яго жыцці будзе ўпарадкавана на адпаведным узроўні. Бог жадае, каб мы жылі годна і ў дастатку, каб у нашым жыцці панавалі спакой і радасць, каб мы жылі справядліва і адчувалі сябе ўпэўнена і бяспечна. У гэтым Бог заўсёды гатовы нам дапамагчы. Ён дае нам неабходныя магчымасці і здольнасці не для таго, каб яны проста прысутнічалі ў нашым жыцці, але каб мы, па-сапраўднаму іх выкарыстоўваючы, узбагачалі сваё жыццё.

Апостал Народаў святы Павел неаднаразова ў сваіх пасланнях падкрэсліваў неабходнасць малітвы і чування, бо праз гэта веруючы чалавек будзе адораны ўсім неабходным. А ў Хрысце насамрэч здольны рэалізавацца ўсе аб'ектыўныя чаканні веруючага чалавека.

Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры! Няхай гэты нядоўгі перыяд Адвэнту, які распачаўся, стане для нас часам чування і духоўнай адновы, каб мы, як тыя слугі з сённяшняй евангельскай прыпавесці, аказаліся вернымі свайму Гаспадару Хрысту, які прыходзіць. 

8 снежня, разам з усім паўсюдным Касцёлам святкуем ўрачыстасць Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі

8 снежня, разам з усім паўсюдным Касцёлам святкуем ўрачыстасць Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі. У гэты дзень Касцёл звяртаецца да Маці Божай і нашай Маці словамі: "Tota pulchra es Maria" - Уся прыгожая Ты Марыя! Яе прыгажосць ўзнікае з чысціні сэрца, якое не было забруджана ні адным грахом. Айцец Нябесны выбраў Яе на Маці свайго Сына і захаваў Яе ад першароднага граху. Бязгрэшнае зачацце, такім чынам, з’яўляецца надзвычайным дарам і прывілеем. 

Гэта важнае Марыйные свята прыпадае падчас перыяду Адвэнту, які з'яўляецца часам чулай і малітоўнай падрыхтоўкі да Божага Нараджэння. Тая, якая ўмела лепш за ўсіх чакаць на прыход Месіі, суправаджае нас і паказвае, як нашае падарожжа да Святой Віфлеемскай Ночы ўчыніць жывым і плённым. На працягу гэтых тыдняў разам з Ёю трываем на малітве і ўваходзім на духоўны шлях, які дапаможа нам лепш перажыць Таямніцу Ўцелаўлення. 

З ўрыўка Евангелля св. Лукі мы чытаем, як Арханёл Габрыэль падчас Звеставання назваў Марыю «ласкі поўнай» (Лк 1, 26-38). Бог падрыхтаваў Марыю на Маці Божага Сына, які не мог мець маці, абцяжаранай першародным грахом. Адарыў Яе паўнатой сваіх ласк ў момант зачацця. Яна была ўжо тады выкупленая ў выключны спосаб, становячыся дасканалым адлюстраваннем асобы самога Бога. Св. Анзэльм, які памёр 1109, казаў: «О Дзева, поўная ласкі і ласкай змененая! Паўната гэтай ласкі ажыўляе і вяртае жыццё ўсяму стварэнню. Дзева больш за ўсіх блаславёная! Гэтым бласлаўленнем ўвесь свет блаславёны. Творца дабраславіць усё стварэнне, а яно ў адказ дабраславіць свайго Госпада». Гэтыя словы св. Анзэльма з'яўляюцца своеасаблівым каментарыям да прывітання, якое Арханёл Габрыэль накіраваў да Марыі - поўная ласкі. 

Розніца паміж Марыяй і намі заключаецца ў тым, што мы нараджаемся пазбаўленыя гэтай ласкі, якой ніколі не была пазбаўленая Марыя. У супольнае жыццё з Божымі Асобамі хрысціянін ўваходзіць у час хрышчэння. Затое Марыя радуецца з яго ўжо з першых гадзін свайго існавання. Яна заўсёды кажа Богу «так». Яе воля заўсёды згаджаецца з прагненнямі Бога. Марыйнае «так» падчас Звеставання выказала асноўную гатоўнасць духа, якое распаўсюдзілася на ўсё яе жыццё. Яна сказала Богу «так» у пачатку свайго жыцця і пазней на ўсіх яго этапах, выконваючы цалкам Яго волю, нават тады, калі воля Найвышэйшага была для Яе незразумелай і цяжкай для прыняцця. Бог, цудоўным чынам, захаваў Марыю ад атрымання ў спадчыну першароднага граху, улічваючы Езуса, які павінен быў з Яе нарадзіцца. Святасць Сына з'яўляецца прычынай апераджальнага асвячэння Маці. 

«Ласкі поўная». У гэтых словах Арханёла змяшчаецца асаблівае прызначэнне Марыі, але таксама - у больш шырокім сэнсе - прызначэнне кожнага чалавека. «Ласкі поўная», якая для Марыі з'яўляецца пунктам выхаду, для ўсіх людзей з’яўляецца мэтай: а як сцвярджае Апостал Павел, Бог нас стварыў, каб мы «былі святыя і бездакорныя перад ім у любові». Таму Ён напоўніў нас бласлаўленнем і паслаў Сына Свайго, каб адкупіў нас ад граху. Марыя з'яўляецца шэдэўрам збаўчай місіі - «Уся прыгожая», «Уся святая». 

Праўда пра Беззаганнае Зачацце развівалася досыць павольна, патрэбна былі асаблівыя ласкі і святло Св. Духа. На Усходзе ўжо ў VII стагоддзі святкавалася свята «зачацця Ганны», гэта значыць выяўлялася вера ў тое, што Ганна зачала Марыю без першароднага граху. У ІХ стагоддзі гэтае свята прыйшло ў Рым, але ўжо пад назвай «зачацце Марыі». Афіцыйна гэтае свята было зацверджана для Рымскай дыяцэзіі ў XV стагоддзі, а ў XVIII - для ўсяго Касцёла. Аднак найбольшае значэнне для распаўсюджвання новага свята ў Касцёле мела аб'ява дагмату аб Беззаганным Зачацці Марыі Папам Піем ІХ 8 снежня 1854 года. У буле «Ineffabilis Deus» Папа напісаў, што Найсвяцейшай Дзева Марыя ад першай хвіліны свайго зачацця была захавана ад першароднага граху. 

Пацвярджэннем абвешчанага дагмату былі словы Прачыстай Панны да дзяўчынкі Бернадэты, якой Яна з’явілася ў Люрдзе ў 1858 годзе. Тады святая Бернадэта спытала Прыгожую Пані, хто яна такая; Марыя адказала: "Я - Беззаганнае Зачацце». Таксама падчас з'яў, якія мела св. Кацярына Ляборе і з'яў у Фаціме Марыя адзначала гэты факт. 

Захаванне Марыі ад першароднага граху азначае для Яе ў той жа момант свабоду ад усялякіх наступстваў гэтага граху ў маральным парадку, а значыць і свабоду ад схільнасцяў да граху. Праўда аб тым, што ні адзін грэх, нават самы маленькі, не крануў Марыю на працягу ўсяго жыцця, зусім не азначае, што яна была вольная ад спакус злога духа. Паколькі ў Пісанні чытаем, што злы дух спакушаў таксама Езуса, самога Бога. Калі сатана так вёў сябе з самім Госпадам, што можна сказаць пра Марыю, якая была толькі чалавекам? Д'ябал спакушаў Яе, але давяраючы Госпаду, яна перамагала яго спакусы. Яе асаблівая матчыная блізкасць да Езуса была напэўна падставай да вялікіх нападаў д'ябла на Яе, больш, чым на іншага чалавека. Аднак, будучы асаблівым чынам ахіленая святасцю Бога, у сэрцы Марыі заўсёды перамагала каханне і не знайшлося ў ім месца для зла, якое Яе акружала. 

У Беззаганнай Марыі знаходзім таксама ўзор чысціні, які вельмі неабходны ў сучасным свеце, дзе чысціня часта недаацэньваецца, абсмяяная, дзе шмат людзей жыве ў распусце, распушчанасці, дзе ў сродках масавай інфармацыі і іншых месцах неаднаразова атакуе нас парнаграфія. Хрысціянін пакліканы, каб змагацца за чысціню свайго сэрца, якая з'яўляецца вялізным багаццем і дазваляе па-сапраўднаму любіць іншага чалавека. 

Катэхізіс вучыць:«чысціня цесна звязана з высілкам панавання над сабой, што з'яўляецца школай чалавечай свабоды. Альтэрнатыва ясная: альбо чалавек кіруе сваімі страсцямі і знаходзіць супакой, або ім падняволіцца і стане няшчаснай асобай. Годнасць чалавека патрабуе, каб яна дзейнічала ў адпаведнасці са свядомым і свабодным выбарам, сталым і ўнутрана пэўным асабістым перакананнем, а не толькі пад уплывам інстынктыўных штуршкоў ці знешняга прымусу. А такой годнасці чалавек дасягае, калі - вызваліўшыся з усякай няволі страсцей - ідзе да сваёй мэты, свабодна выбіраючы дабро і пільна і ўмела ўжываючы адпаведныя да гэтага сродкі» 

«Панаванне над сабой з'яўляецца доўгай працай і патрабуе вытрымкі. Ніколі нельга думаць, што яно дасягаецца раз і назаўсёды. Кантроль над сабой патрабуе намаганняў, да якіх трэба зноў і зноў вяртацца на працягу ўсяго жыцця». Захаванне чысціні сэрца патрабуе шмат намаганняў. Трэба неаднаразова мець адвагу ісці супраць сучаснага менталітэту. Прыказка кажа, што толькі мёртвыя рыбы плывуць па цячэнню. 

Вынікам першароднага граху ёсць схільнасць да зла ў кожным з нас. Гэтая схільнасць называецца таксама пажадлівасцю. У нас няма ўжо той першапачатковай гармоніі, аднак маем свабодную волю, якую трэба пастаянна ўмацоўваць. Ёсць таксама неабходная дапамога ад Бога, пра якую можам Яго прасіць праз заступніцтва Марыі і святых. Да гэтага трэба захоўваць разважлівасць, пазбягаючы таго, што можа прывесці да граху: розных месцаў, сітуацый, знаёмстваў, малюнкаў. 

Усе намаганні, якія тычацца гэтай сферы, выконваюцца з любові да Бога, павагі да іншага чалавека і свядомасцю, што служыць гэта для нашага дабра, нашай свабоды, радасці і святасці. Берагчы чысціню паводзін у нашых асяроддзях і месцах, у якіх знаходзімся.

Умілаваныя ў Хрысце Пану браты і сёстры, дарагія дыяцэзіяне!

“Аднаві нас, Божа, і дай нам збаўленне” (пар. Пс 80, 4) – спявалі мы за хвіліну да гэтага разам з псальмістам. Сёння ў літургіі мы распачалі перыяд Адвэнту, а разам з ім новы касцёльны год. Адначасова набліжаецца да канца чарговы каляндарны год, што схіляе нас да разнастайных падсумаванняў, да разлічэння перад самімі сабой з нашых дзеянняў і імкненняў, з таго, што мы дасягнулі або чаго яшчэ не ўдалося рэалізаваць.

У літургіі Касцёла час Адвэнту, які рыхтуе нас да святаў Божага Нараджэння, з’яўляецца нагодай задумацца над найважнейшымі справамі: над станам нашай веры, над жыццём ласкі ў нас, над тым, наколькі моцная і трывалая наша сувязь з Богам, наколькі сур’ёзны і шчыры наш клопат аб уласным збаўленні. У Адвэнт Пан Бог заклікае кожнага з нас да глыбейшага погляду ва ўласнае сэрца, да ўпарадкавання духоўнага жыцця, да ўзбуджэння ў сабе жадання нястомнага ўзрастання ў веры, надзеі і любові.

чытать далей
Біскупы Беларусі скіравалі ліст Прэзідэнту з просьбай усталяваць 1 лістапада выхадным днём

Біскупы Беларусі падтрымалі ініцыятыву каталіцкіх вернікаў усталяваць выхадны дзень для ўшанавання памяці памерлых. Пытанне было абмеркавана на пленарным пасяджэнні епіскапату 21 лістапада.

Ад імя Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі і па яе даручэнні адмысловы ліст прэзідэнту Аляксандру Лукашэнку накіраваў старшыня епіскапату Беларусі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.

Пра гэта іерарх паведаміў у каментарыі Catholic.by. Паводле яго слоў, у многіх краінах свету 1 лістапада з’яўляецца выхадным днём.

«1 лістапада Каталіцкі Касцёл ва ўсім свеце адзначае ўрачыстасць Усіх Святых. У гэты дзень мы таксама наведваем могілкі, і па традыцыі ўжо вечарам гэтага дня набажэнствы цэлебруюцца ў інтэнцыі памерлых, вельмі часта — на могілках», — адзначыў арцыбіскуп Кандрусевіч.

Іерарх дадаў, што ў шэрагу краін свету, дзе жывуць католікі і пратэстанты, 1 лістапада на дзяржаўным узроўні ўсталяваны выхадным днём і адпавядае касцёльнай традыцыі.

«Дзень усіх памерлых мы пачынаем адзначаць 1 лістапада. Калі гэты дзень будзе вольным, ён стане добрай нагодай памаліцца не толькі ў касцёле, але і на могілках. Разам з тым, гэта прывядзе да балансу з Праваслаўнай Царквой, дзе вернікі маюць выхадны дзень — Радаўніцу».

Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч дадаў, што з падобнымі прапановамі звярталіся ў епіскапат Беларусі і свецкія вернікі.

«У Беларусі жыве шмат змешаных сем’яў — католікаў і праваслаўных. У такіх сем’ях гэта пытанне адчуваецца яшчэ больш востра: праваслаўны можа пайсці і памаліцца ў гэты дзень на могілкі, а ў католікаў — гэта рабочы дзень», — нагадаў Мітрапаліт.

25 лістапада ў Мінску падчас біблійнага сімпозіума «Слова Божае 1517-2017» прайшла прэзентацыя першага поўнага афіцыйнага рыма-каталіцкага выдання на беларускай мове «Новага Запавету». Згадаем асноўныя моманты і этапы яго стварэння.

Для Беларусі 2017 год з’яўляецца знамянальным з прычыны 500-годдзя першай друкаванай кнігі на беларускай мове, якой стала Біблія Францішка Скарыны. З гэтай нагоды Рыма-Каталіцкі Касцёл у Беларусі (Секцыя па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла Камісіі Божага Культу і Дысцыпліны Сакрамэнтаў пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі) падрыхтаваў першы поўны афіцыйны пераклад на беларускую мову кніг Новага Запавету.

Распачатая ў 2002 годзе грунтоўная праца над перакладам біблійных тэкстаў была абумоўлена неабходнасцю стварэння Імшальнага Лекцыянарыя на беларускай мове для выкарыстання падчас цэлебрацыі літургіі. Плёнам гэтай працы стала студыйнае выданне Лекцыянарыя ў шасці тамах.

У 2012 годзе, на падставе апрацаваных тэкстаў, Секцыя па перакладзе падрыхтавала і выдала чатыры Евангеллі з уступамі да кожнага з іх. Паралельна вялася праца над поўным перакладам іншых кніг Новага Запавету, якія паступова змяшчаліся на афіцыйным партале Каталіцкага Касцёла ў Беларусі, каб жадаючыя маглі пазнаёміцца з тэкстам і выказаць свае прапановы.

Адметнай рысай беларускіх біблійных перакладаў з’яўляецца канфесійнасць. Розныя хрысціянскія вызнанні рыхтуюць свае пераклады Бібліі, паколькі маюць свой падыход да перакладу, сваю тэрміналогію і рэлігійную лексіку. З даследавання працэсу фарміравання розных перакладчыцкіх падыходаў да біблійнага тэксту вынікае, што на Беларусі існуюць дзве моцныя перакладчыцкія традыцыі — Slavia Latina i Slavia Ortodoxa (заходняя i ўсходняя традыцыя), што з’яўляецца своеасаблівым культурным і духоўным багаццем нашага народа.

чытать далей
ЛІСТ РЭКТАРА ГРОДЗЕНСКАЙ СЕМІНАРЫІ З НАГОДЫ СЕМІНАРЫЙНАЙ НЯДЗЕЛІ ВА ЎРАЧЫСТАСЦЬ ХРЫСТА, ВАЛАДАРА СУСВЕТУ

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, свецкія вернікі, дабрадзеі і сябры Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне!

Езус Хрыстус – Пераможца, Пан Сусвету і Валадар! Гэтую песню спяваем мы ў сённяшнюю нядзелю Хрыста Валадара Сусвету. 11 снежня 1925 года Папа Пій XI устанавіў для ўсяго каталіцкага свету ўрачыстасць Хрыста Валадара. Устанаўліваючы  гэтае свята, Папа нагадаў, што Хрыстус з’яўляецца Альфай і Амегай, пачаткам і канцом усяго.

Урачыстасць Хрыста Валадара па сваёй сутнасці ўказвае на канчатковую мэту чалавечага жыцця, г.зн. на аб’яднанне з Богам і адданасць  Яго любові ў Валадарстве Божым. Валадарства Хрыста праяўляецца ў збаўленні чалавека. Перад сваёй  смерцю на крыжы Ён даказаў вялікую любоў да ўсіх людзей, і, даруючы нашы грахі, прымірыў нас з Богам Айцом і зрабіў новым выбраным народам.

У іканаграфіі Хрыстус Валадар са старажытных часоў прадстаўлены як Пантакратар, ці Усеўладны, які, седзячы на троне, мае пад нагамі зямлю ці трымае зямны шар у далоні. Так прадстаўляюць Езуса старыя абразы і мазаікі. Так Ён прадстаўлены ў  Апакаліпсісе – як той, які  сядзіць на троне і якому  пакланяюцца ўсе стварэнні.

Сённяшняя ўрачыстасць устаноўлена для таго, каб нагадаць нам, што чалавечае жыццё і ўсё, што нас акаляе, мае свой пачатак і канец у Богу. Езусу Хрысту,  “Валадару Валадароў”, мы аддаём нашу даніну павагі, хвалу і пашану. Нягледзячы на ​​тое, што Ён не насіў залатую карону, а толькі цярновую, хоць не сядзеў на каралеўскім троне, а толькі быў распяты на крыжы, хоць у Яго не было войска, як у зямных каралёў, тым не менш Хрыстус з’яўляецца Валадаром Сусвету.

Сённяшняя літургія Слова пачынаецца урыўкам з кнігі прарока Эзэхіэля, які паказвае Хрыста як Пастыра людзей. Бог прадказаў праз прарока, што Ён сам будзе шукаць сваіх авечак і сам будзе іх пасвіць. Бог знойдзе страчаных, верне блудных, вылечыць скалечаных, умацуе хворых. Бог выканаў запаведзь: паслаў у свет свайго Сына –  Добрага Пастыра.

Хрыстус Валадар – гэта Добры Пастыр, які клапоціцца пра сваіх авечак. Валадаранне Хрыста адрозніваецца ад валадарання ў нашым чалавечым разуменні. Евангелле паводле Мацвея апісвае канчатковы суд: Хрыстус-Пастыр прыйдзе ў славе сваёй і ўсе анёлы з Ім, тады сядзе на троне славы сваёй. І сабраныя будуць перад Ім усе народы, і Ён аддзеліць адных ад другіх, авечак ад казлоў. Ведаем словы Хрыста, скіраваныя да адных і другіх: «Што вы зрабілі аднаму з гэтых братоў Маіх меншых, вы Мне зрабілі» (Мц 25, 40). Словы Хрыста паказваюць нам шлях да Яго Валадарства. Суд паказаў паўнату каралеўскай улады Хрыста. Святы Павел гаворыць: “Тады Хрыстус  перадасць Валадарства  Богу і  Айцу, каб Бог быў усё ва ўсім“ (1 Кар 15,24-28).

Хрысту не абыякавы ні адзін чалавек. Ён клапоціцца аб тых, хто пазбаўлены зямной велічы,  і асабліва праяўляе любоў і схіляецца перад тымі, хто абцяжараны жыццём, галодны, бедны, хворы і зняволены. Для гэтых людзей Езус з’яўляецца аўтэнтычным Валадаром любові і міласэрнасці.

Сёння мы перажываем семінарыйную нядзелю. Семінарыя ў Гродне можа існаваць і выконваць сваю фармацыйную задачу дзякуючы зычлівай дапамозе нашых святароў і вернікаў.

Сёстры і браты, гэта вы з’яўляецеся сябрамі і дабрачынцамі нашай навучальнай установы, гэта вы пастаянная крыніца матэрыяльнай і духоўнай падтрымкі, якую мы адчуваем кожны дзень. Сёння мы гаворым вам шчыра: Бог аддзячыць вам за гэтую дапамогу. Варта падкрэсліць, што нават у самыя цяжкія часы семінарыя атрымлівала  падтрымку вернікаў нашай дыяцэзіі. У гэтым мы перакананы і сёння, калі  асмельваемся звярнуцца да вас з сардэчнай просьбай аб малітве і матэрыяльнай падтрымцы, неабходнай для  функцыянавання нашай семінарыі.

Мы хацелі б нагадаць вам, што духоўная семінарыя не атрымлівае ніякай фінансавай дапамогі з боку дзяржавы, паколькі гэта прыватная касцёльная ўстанова. Мы разлічваем на любячае сэрца вернікаў нашай дыяцэзіі. Гаворым сардэчнае “аддзяч, Божа” за ахвяры, складзеныя сёння, за сабраныя і прывезеныя да нас прадукты харчавання. Мы выказваем падзяку нашым ахвярадаўцам праз штодзённую малітву за іх у семінарыйнай супольнасці.

Усім, хто падтрымлівае нашу семінарыю і прыходзіць да нас з якой-небудзь дапамогай, мы жадаем Божага благаслаўлення. Хай Хрыстус Валадар благаславіць вас, вашы сем'і, а Маці Божая,  «Пані Вастрабрамская», абараняе ад усяго злога.

Браты і сёстры! Калі мы пачынаем і заканчваем дзень заклікам «Прыйдзі Валадарства Тваё», калі мы спяваем «валадар над намі,  валадар  на ўсе стагоддзі...», то прызнаём  Хрыста Валадаром нашых сэрцаў і Правадыром у асабістым і грамадскім жыцці.

Катэхізіс Каталіцкага Касцёла нагадвае нам пра тое, што Хрыстус, які сядзіць “праваруч Айца”, прысутнічае з намі ў Касцёле. Мы ўжо з’яўляемся ўдзельнікамі Валадарства Хрыстовага, а пытанне нашай прысутнасці ў Валадарстве Хрыстовым – гэта пытанне нашай актыўнасці і адказнасці за наш Касцёл.

Гэта пытанне аб тым, як прыняць удзел у Эўхарыстыі, пытанне аб чытанні Святога Пісання і якасці нашай малітвы. Пытанне аб нашай прысутнасці ў Валадарстве  Хрыста з’яўляецца пытаннем аб тым, ці знаходзіцца Езус і Яго вучэнне ў цэнтры нашага жыцця, ці не абмяжоўваем мы сферу яго ўплыву.

Ці трыумфуе праз мяне Валадарства Хрыста на зямлі, ці сведчу я пра яго?  Валадарства Езуса не з гэтага свету, але праз нас павінна прысутнічаць у гэтым свеце. Евангелізацыя і сведчанне – гэта найлепшае праслаўленне Хрыста Валадара і ажыццяўленне Божага Валадарства на зямлі.

З памяццю ў малітве,
кс. Раман Рачко, рэктар, выхаваўцы і выкладчыкі Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне

БІСКУП КАШКЕВІЧ НА АДКРЫЦЦЁ СІНОДА ГРОДЗЕНСКАЙ ДЫЯЦЭЗІІ: „ЯК АДНА ДЫЯЦЭЗІЯЛЬНАЯ СЯМ’Я, ЖАДАЕМ УСЛУХОЎВАЦЦА Ў ГОЛАС ДУХА СВЯТОГА”
 
 

imsza sinod 1716 лістапада, ва ўрачыстасць Найсвяцейшай Панны Марыі Вастрабрамскай, Маці Міласэрнасці, галоўнай Апякункі Гродзенскай дыяцэзіі, у катэдральным касцёле св. Францішка Ксаверыя ў Гродне распачаўся І Сінод Гродзенскай дыяцэзіі.

Апошнім пунктам адкрыцця была супольная Эўхарыстыя ў інтэнцыі Сінода, які дапаможа ацаніць тое, што ўдалося дасягнуць у мінулыя гады, і са скарбніцы гэтага досведу ўзяць усё, што зробіць евангелізацыйную місію яшчэ больш плённай і што дазволіць дайсці з радасным пасланнем Евангелля да сэрца кожнага чалавека.

Урачыстую святую Імшу з удзелам шматлікіх святароў, сясцёр законных і свецкіх прадстаўнікоў многіх парафій дыяцэзіі ўзначаліў біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч. У Імшы прынялі ўдзел таксама дапаможны біскуп Гродзенскай дыяцэзіі Юзаф Станеўскі і Першы сакратар Апостальскай Нунцыятуры манс. Марынко Антолавіч.

“Марыя з мацярынскай міласэрнай любоўю схілілася над чалавецтвам”

У гаміліі біскуп Аляксандр Кашкевіч адзначыў, што сярод многіх тытулаў, якія хрысціянскі народ два тысячагоддзі надае Найсвяцейшай Панне Марыі, “ёсць адзін, асабліва нам блізкі і дарагі: Маці Міласэрнасці”.

“Цудоўная сустрэча міласэрнай любові Бога Айца з убоствам паўшага чалавецтва ажыццявілася ў асобе Езуса Хрыста, Сына Божага, які на дрэве крыжа здзейсніў справу адкуплення, - сказаў іерарх. – Там, на Галгоце, раз і назаўсёды, самым поўным і канчатковым чынам была аб’яўлена свету таямніца міласэрнай любові Бога. Калі мы называем Марыю Маці Міласэрнасці, жадаем падкрэсліць, што ў гэтым дзівосным аб’яўленні таямніцы Божай Міласэрнасці Яна мае свой выключны, асаблівы ўдзел”.

imsza sinod 9

“Ніхто іншы ў свеце не пазнаў так, як Марыя, глыбіні таямніцы Бога, які стаўся чалавекам, - працягваў біскуп. – Яна з’яўляецца сапраўды шэдэўрам Бога, бо ласка, якой Марыя была адорана ва ўсёй паўнаце, захавала Яе нават ад найменшага скажэння граху”.

“Яна ўся прыгожая, беззаганная, створаная ад пачатку праз ласку і міласэрнасць, - заўважыў іерарх. – Гэты выключны прывілей Марыі ўчыніў Яе здольнай да вялікага прысвячэння і поўнай вернасці Пану Богу. (…) Калі мы чытаем Евангелле, выразна відаць, як Марыя ўмее слухаць Бога, як дае сябе весці Божай ласцы, як цудоўна здольная кожным сваім учынкам рэалізаваць тое, да чаго абавязалася ў хвіліну Звеставання”.

“Мы называем Яе Маці Міласэрнасці, бо Яна з мацярынскай міласэрнай любоўю схілілася над чалавецтвам, просячы для сваіх дзяцей патрэбныя ласкі і дары, каб, нягледзячы на цяжкасці і небяспекі гэтага жыцця, яны маглі дайсці да радасці нябеснай Айчыны”, - падкрэсліў гродзенскі ардынарый.

imsza sinod 3

“Жадаем яшчэ больш “жыць Евангеллем””

Кажучы пра распачацце Сінода Гродзенскай дыяцэзіі, іерарх адзначыў: “Як адна дыяцэзіяльная сям’я, жадаем разам услухоўвацца ў голас Духа Святога, каб магчы добра прачытаць знакі часу, прыняць правільныя рашэнні, знайсці найлепшыя вырашэнні бягучых праблем і выклікаў будучыні. Жадаем яшчэ больш “жыць Евангеллем” – Добрай Навіной пра Бога, які так палюбіў свет, “што аддаў Сына свайго Адзінароднага, каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, але меў жыццё вечнае” (Ян 3, 16)”.

“З простай, дзіцячай верай у моц матчынага заступніцтва Марыі даверым Ёй сёння наш Касцёл на Гродзеншчыне і працу Сінода, які распачынаецца. Няхай Маці Міласэрнасці просіць для нас усіх глыбокую веру, святло Духа Святога, вернасць спадчыне мінулага і адвагу позірку ў будучыню. Няхай Марыя будзе для кожнага з нас надзейнай і нястомнай Кіраўніцай у сінадальнай пілігрымцы веры, якую сёння пачынаем. Няхай Першы Сінод Гродзенскай дыяцэзіі будзе нашым верным і адважным „fiat”, якое, на ўзор Марыі, скажам Нябеснаму Айцу, багатаму міласэрнасцю”,- пажадаў біскуп.

На заканчэнне Імшы да прысутных звярнуўся манс. Марынко Антолавіч, які адзначыў, што з вялікай узрушанасцю перажываў гэтую ўрачыстасць і ўспрымае як вялікі гонар тое, што з’яўляецца сведкам гэтай гістарычнай падзеі. Ад імя Апостальскага Нунцыя ў Беларусі арцыбіскупа Габара Пінтэра святар скіраваў віншаванні і пажаданні для ўсіх вернікаў дыяцэзіі з нагоды ўрачыстасці Маці Божай Міласэрнасці, галоўнай Апякункі дыяцэзіі, і з нагоды адкрыцця І Дыяцэзіяльнага Сінода.

imsza sinod 23

“Няхай гэты Сінод будзе напоўнены Духам Святым і няхай Ён ім кіруе. Адкрыйцеся на Яго Божае дзеянне”, – дадаў Першы сакратар нунцыятуры.

Біскуп Юзаф Станеўскі падзякаваў біскупу Гродзенскаму за ініцыятыву адкрыцця Сінода і за вялікі клопат аб сённяшнім і заўтрашнім дні супольнасці мясцовага Касцёла.

Сінод скліканы біскупам Гродзенскім Аляксандрам Кашкевічам для апісання і вызначэння аблічча партыкулярнага Касцёла, для ўзрастання ў веры і любові ў супольнасці. Дыяцэзіяльны Сінод з’яўляецца кансультатыўным сходам, які ўтвараюць святары, кансэкраваныя і свецкія асобы Касцёла на Гродзеншчыне.

Кс. Юрый Марціновіч

Фота: Ангеліна Пакачайла

БПЦ ПРАДСТАВІЛА НОВЫ ЗАПАВЕТ ПА-БЕЛАРУСКУ. КАСЦЁЛ - НАСТУПНЫ

25 лістапада Каталіцкі касцёл прэзентуе свой пераклад.

Беларуская праваслаўная царква 15 лістапада ў Нацыянальнай бібліятэцы ў Мінску ўрачыста прэзентавала выданне «Новы Запавет Госпада Нашага Іісуса Хрыста» - першы кананічны пераклад Евангелля на беларускую мову. Над гэтым перакладам спецыялісты Біблейскай камісіі БПЦ пачалі працу 25 гадоў таму па благаслаўленні Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта. Зараз выданне прадстаўляў цяперашні Мітрапаліт Павел. Пераклад быў зроблены са старажытнагрэцкага тэксту, які традыцыйна ўжываецца ў Праваслаўнай царкве.

Арцыпастыр Каталіцкага касцёла ў Беларусі, Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч, які прысутнічаў на прэзентацыі, адзначыў, што праваслаўны пераклад Новага Запавету «будзе спрыяць далейшаму развіццю духоўнага пастырства» і ўнясе свой важкі ўклад у развіццё беларускай культуры. Пераклад будзе карысны і Каталіцкаму касцёлу, упэўнены іерарх.

Выданне выпусцілі адмыслова да 500-годдзя першай беларускай друкаванай кнігі - Бібліі Францішка Скарыны. Да гэтага ж юбілею свой першы афіцыйны пераклад Новага Запавету на беларускую мову выпусціў і Каталіцкі касцёл ў Беларусі. Прэзентацыя кнігі адбудзецца 25 лістапада ў Чырвоным касцёле Мінска падчас біблейскага сімпозіума.

Таксама абноўлены беларускі пераклад Новага Запавету падрыхтавалі спецыялісты Беларускага Біблейскага таварыства - на аснове рукапісаў каталіцкага святара Уладзіслава Чарняўскага.

katolik.life

Таямнічы свет падману

Тэма духоўнай барацьбы, дзейнасці ўзбунтаваных анёлаў, альбо нячыстых духаў, якіх мы яшчэ называем дэманамі, вельмі шырокая, інтрыгуючая, аднак і небяспечная, калі да яе ставіцца павярхоўна. Таму лічу неабходным не столькі раскрываць яе, колькі звярнуць увагу чытачоў на некаторыя найбольш важныя аспекты духоўнай барацьбы, на тыя сродкі, якія мы маем, але часта не выкарыстоўваем.

Ці ўсё мы павінны ведаць?

Увогуле для веруючага чалавека няма пытання пра існаванне добрых і злых духаў, бо пра гэта нам кажа Біблія, асабліва Евангелле, навучае Касцёл, ды і мы самі часта маем той альбо іншы ўласны досвед. Таму для нас важна не столькі само пытанне пра існаванне дэманаў, а тое, што́ мы пра іх ведаем і што нам неабходна ведаць.

Ужо на першых старонках Бібліі мы чытаем пра таямнічую постаць сатаны, узбунтаванага духа, які спакушае Адама і Еву, але мала хто з нас звяртаў увагу на тое, што ён названы не сатаною, а толькі змеем. Вядома, мы разумеем, пра каго ідзе гаворка, і, тым не менш, Біблія не раскрывае нам яго прыроды – ён хаваецца за таямнічаю выяваю хітрага змея. Далей у Бібліі, як гэта ні дзіўна, таксама не шмат апавядаецца пра сатану і іншых злых духаў. Інфармацыя сапраўды вельмі абмежаваная, таму ўзнікае пытанне: няўжо Бог не мае чаго сказаць нам пра нашых заклятых ворагаў? Канечне, мае. Бог можа даць нам шмат адказаў і паказаць усе нюансы пра ўзбунтаваных анёлаў, але не робіць гэтага. Чаму? У гэтым бачыцца вялікая Божая мудрасць.

…Гадоў пятнаццаць таму я чытаў шмат кнігаў на тэму вызвалення і экзарцызмаў, аднак усе гэтыя кнігі неслі ў сабе даволі абмежаваныя веды альбо досвед розных святароў, а не афіцыйную навуку Касцёла і не навучанне Бібліі. Я паўтараў за іншымі, што трэба ведаць ворага, каб перамагчы яго, а пасля пачаў заўважаць, што гэтыя веды не набліжаюць мяне да Бога, а, хутчэй, наадварот, — могуць заблытаць.

У Бібліі Бог гаворыць пра сябе, пра адносіны з Ім і пра Божае Валадарства. Гэта тое, што нам трэба ведаць, чым мы павінны жыць, што нам абсалютна неабходнае. Людзі ж, якія шмат цікавяцца экзарцызмамі і злымі духамі, вельмі часта не могуць, паклаўшы руку на сэрца, з упэўненасцю сказаць, што яны ведаюць нашага Пана, чытаюць і жывуць Яго Словам, шмат моляцца. І атрымліваецца дзіўны парадокс: тыя, хто імкнецца пазнаць стратэгію ворага, не ведае стратэгіі свайго Гаспадара, не ведае Таго, Хто на іх баку. У выніку атрымліваецца, што чалавек нібыта і ступае на тэрыторыю ворага, але стаіць там адзін, як голае дрэва. Падобнае, на жаль, назіраецца ў жыцці многіх хрысціянаў, якія «занурыліся» ў дэманічныя тэмы.
Заўважце, што змей, які спакушаў Еву, абяцаў ёй даць пазнанне дабра і зла, каб ведаць усё, як Бог. Вось толькі ці трэба нам усё ведаць? Трагічны вопыт першых людзей паказвае, што не ўсё нам трэба ведаць…

Наблізьцеся да Бога — і ўцячэ ад вас вораг

Хтосьці можа сказаць: «Ну добра, але калі мы не будзем ведаць нашага ворага, то як мы будзем супрацьстаяць яго дзеянню?».

На гэтае пытанне нам дае адказ Біблія: яна адкрывае нам менавіта тое, што трэба ведаць. Дадатковая ж інфармацыя можа быць карыснаю, але можа таксама і адводзіць ад галоўнага, увесці ў зман. Таму адназначна нельга сказаць, што мы нічога не павінны ведаць пра нашага ворага, але наша задача не столькі цікавіцца гэтым, колькі прыняць неабходную інфармацыю ад Бога.

чытать далей
ПАРАФІЯ СВ. ЯНА ПАЎЛА ІІ У ГРОДЗЕНСКІХ ПАГАРАНАХ АТРЫМАЛА ДЗЯРЖАЎНУЮ РЭГІСТРАЦЫЮ

Стала вядома, што пакліканая да існавання дэкрэтам біскупа Гродзенскага Аляксандра Кашкевіча парафія Св. Яна Паўла ІІ у мікрараёне Пагараны ў Гродне атрымала дзяржаўную рэгістрацыю.

Адпаведны дакумент быў выдадзены ўладамі 23 кастрычніка, праз дзень пасля літургічнага ўспаміну святога Папы – апекуна парафіі.

У каментарыі для grodnensis.by ксёндз Генрык Яблонскі, пробашч парафіі, адзначыў, што гэта вялікая радасць для вернікаў гэтага мікрараёна, якім не абыякавыя справы Касцёла і рэлігіі і якія жадаюць браць актыўны ўдзел у будаванні супольнасці. Для іх гэта важна, яны гатовы цалкам прысвяціць сябе гэтай ідэі.

„Сёння ўсё ў руках Пана Бога і ў Яго планах. Малюся аб тым, каб змог гэтыя Божыя намеры правільна прачытаць. Усё давяраю Пану Богу праз заступніцтва нашага апекуна – св. Яна Паўла ІІ”, – сказаў пробашч.

Належыць дадаць, што 15 кастрычніка ў мікрараёне Пагараны ў Гродне быў асвечаны каталіцкі крыж, які знаходзіцца пры ўездзе ў раён. Асвячэнне крыжа адбылося ў сімвалічны дзень, напярэдадні 39-й гадавіны абрання Яна Паўла ІІ на Апостальскі Пасад.

Для вернікаў гэта асаблівы знак, і яны перакананы, што святы Папа дапаможа ім у будаўніцтве найперш жывога Касцёла, які складаецца з чалавечых сэрцаў, a ў будучыні сваёй святыні.

grodnensis.by

У ГОМЕЛІ БУДЗЕ СЛУЖЫЦЬ ДРУГІ КАТАЛІЦКІ СВЯТАР - БЕЛАРУС АНДРЭЙ БАГДАНОВ

У Гомелі будзе служыць другі каталіцкі святар - беларус Андрэй Багдановіч

Апошнія месяцы ў якасці дыякана ён служыў у гомельскай парафіі.

11 лістапада 2017 года ў катэдральным касцёле ў Пінску падчас святой Імшы, якую ўзначаліў біскуп Пінскі Антоні Дзям'янка, сан святара атрымаў 24-гадовы Андрэй Багдановіч. Апошнія чатыры месяцы ў якасці дыякана ён служыў у гомельскай рымска-каталіцкай парафіі Нараджэння Божай Маці. Ужо святаром ён вернецца ў Гомель і працягне тут сваю пастырскую дзейнасць. Рашэнне аб тым, што сюды будзе накіраваны новы святар, прынята ўжо афіцыйна. У бліжэйшы час кс. Андрэй правядзе сваю першую святую Імшу ў роднай вёсцы, а ў канцы лістапада - у Гомелі.

- Гэта велізарны дар ад Бога, каб служыць Яму і людзям. Гэта вельмі важны крок для мяне, - казаў выпускнік семінарыі напярэдадні пасвячэння.

З Гомеля у Пінск была арганізавана паездка для вернікаў, якія змаглі падзяліць з кс. Андрэем яго радасць.

Андрэй Багдановіч нарадзіўся 4 лістапада 1993 г. у вёсцы Палонка Баранавіцкага раёна. У 2011 годзе паступіў у Міждыяцэзіяльную вышэйшую духоўную семінарыю імя св. Тамаша Аквінскага ў Пінску. 22 кастрычніка 2016 гады ён стаў дыяканам. Чытайце яго інтэрв'ю пра гісторыю паклікання.

Нагадаем, раней у гомельскай каталіцкай парафіі служылі польскія святары. Нядаўна новым пробашчам стаў беларус Юрый Варанко.

Нацыянальная бібліятэка Беларусі перадала семінарыі ў Пінску «Біблію Скарыны»

9 лістапада ў сценах Брэсцкай абласной бібліятэкі дырэктар Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі Раман Матульскі перадаў у дар Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску факсімільнае выданне «Кніжнай спадчыны Францыска Скарыны» ў 20 тамах.

Цырымонія перадачы адбылася ў межах святкавання 500-годдзя выдання Скарынам першай друкаванай кнігі на тэрыторыі Усходняй Еўропы. Як адзначыў Раман Матульскі, прэзентацыя гэтага ўнікальнага выдання адбылася ва ўсіх найбольш буйных цэнтрах навукі і культуры свету. Цяпер выданне прэзентуецца ў асноўных навучальных установах і бібліятэках Беларусі.

Рэктар духоўнай семінарыі ў Пінску кс. Андрэй Рылка падзякаваў за працу над выданнем і за падарунак Раману Матульскаму і ўсяму калектыву навукоўцаў, якія прычыніліся да векапомнага выдання «Кніжнай спадчыны Францыска Скарыны».

Ксёндз Рылка звярнуў увагу сабраных на велізарнае культуратворчае і духоўнае значэнне як постаці першадрукара, так і выдадзеных ім біблійных твораў. Рэктар семінарыі адзначыў, што 20-томная біблійная спадчына Скарыны зойме пачэснае месца ў багатым фондзе духоўнай літаратуры семінарыйнай бібліятэкі ў Пінску.

Catholic.by