НАВIНЫ

Святар, які любіў жыццё і людзей
Ужо мінуў год, як па ўзнагароду да Пана адышоў светлай памяці кс. Леанід Нясцюк. Адкрыты, добры чалавек, верны пакліканню душпастыр. Сваімі ўспамінамі пра былога пробашча дзеляцца вернікі парафіі Найсвяцейшай Тройцы ў Гервятах (дэканат Астравец).

   Кс. Леанід Нясцюк служыў пробашчам у гервяцкай парафіі з 1996 года. За гэты час дзякуючы яго намаганням была цалкам адноўлена мясцовая святыня: перакрыты дах, пакладзена плітка, пафарбаваны фасад. Па задуме святара на прыкасцёльнай тэрыторыі спілаваны таполі, выкарчавана карэнне, завезена зямля. Вакол святыні высаджаны парк вечназялёных хмызнякоў.
“Ні адна расліна не загінула, – распавядае Віктар Ёдка, які дапамагаў кс. Леаніду ствараць прыгажосць каля касцёла. Ён і сёння даглядае за паркам. – А пачалося ўсё з таго, што аднойчы ляснік з Іўеўскага раёна, дзе кс. Леанід служыў пробашчам на працягу 14-ці гадоў, паказаў, як правільна высаджваць дрэвы. Той зацікавіўся. Потым звяртаўся за парадамі да кс. Юозаса Булькі, які на той час акультурыў плошчу вакол касцёла ў Мосары. Крок за крокам – і зараз маем такі шыкоўны від ля святыні!”. 
    З-за адметнай прыгажосці госці мястэчка празвалі Гервяты “жамчужынай Беларусі”, параўноўваючы іх з маленькай Швейцарыяй ці французскім Версалем, а непасрэдна сам касцёл – “беларускім Нотр-Дамам”. “Кс. Леанід праславіў Гервяты на ўвесь свет! – гаворыць Віталій Сыс. – Ён быў працалюбівы, творчы, крэатыўны. Імкнуўся паказаць людзям гармонію паміж знешняй і ўнутранай прыгажосцю, якая павінна быць у чалавеку. Заўсёды знаходзіў час, каб паразмаўляць з парафіянамі. Адрозніваўся ўважлівасцю, чуласцю. Яго шчыра цікавіла, чым людзі жывуць”. Неаднаразова святара заўважалі ў акружэнні незнаёмых людзей, гасцей мястэчка. Ён лёгка знаходзіў агульную мову з чалавекам, быў адкрыты, ветлівы і добразычлівы. З задавальненнем паказваў мясцовую святыню, распавядаў пра яе гісторыю.
    “Кожны святар валодае пэўным дарам, – адзначае Ганна Стэфановіч. – Мне здаецца, кс. Леанід меў дар бачыць душу чалавека. Ён умеў выцягнуць на паверхню самае лепшае, што ёсць у душы. Часта нехта мог папросту і не ведаць гэта пра сябе! Вельмі любіў людзей… Жыў перакананнем: дрэнных людзей няма. Быў упэўнены, што чалавека робяць злым нейкія цяжкія абставіны, непрабачаныя крыўды. Заўсёды знаходзіў у асобе нешта добрае, светлае. Людзі яго таксама вельмі любілі”.
    Як адзначаюць парафіяне, кс. Леанід меў добрае пачуццё гумару, часта жартаваў. Запомніўся пазітыўным чалавекам: яго не бачылі без настрою, панурым. Ніколі не скардзіўся на жыццё, хоць цяжка цярпеў па стане здароўя. Дарэчы, пра гэта ніхто нават і не здагадваўся: усе цяжкасці святар маўкліва складаў на Божы алтар. Вернікі моляцца за яго душу і спадзяюцца, што былы пробашч ужо цешыцца ўзнагародай у Небе.
Памінальная св. Імша з нагоды першай гадавіны смерці кс. Леаніда Нясцюка адбылася ў касцёле Найсвяцейшай Тройцы ў Гервятах 24 сакавіка ў 12.00. Яе цэлебравалі: біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч, дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Юрый Касабуцкі і іншыя святары. Гамілію сказаў святар Сяргей Сурыновіч.
Уже прошёл год после кончины настоятеля Белорусского Нотердама ксендза Леонида Нестюка.

Уже прошёл год после кончины настоятеля Белорусского Нотердама ксендза Леонида Нестюка. В настоящее время, по инициативе прихожан, ООО "Черный Камень" создаёт надгробие и памятник почившему ксендзу. Памятник будет установлен к середине мая и освящён 26 мая в Навечерие Торжества Святейшей Троицы. Всех желающих принять участие в этой инициативе просим перевести пожертвования на благотворительный счёт Гервятского прихода:

Приход костела Святой Троицы в д.Гервяты Островецкого района Гродненской епархии Римско-католической Церкви в Республике Беларусь.


УНП 500018592
р/р: BY61AKBB31350975900144200000 (бел.руб.)
ОАО "АСБ Беларусбанк" филиал 413
BIC: AKBBBY21413

ВЕЛІКАПОСНЫЯ РЭКАЛЕКЦЫІ Ў ГЕРВЯТАХ 22, 23 і 24 красавіка

ВЕЛІКАПОСНЫЯ РЭКАЛЕКЦЫІ Ў ГЕРВЯТАХ

22, 23 і 24 красавіка

 

22 красавіка

10.00 св. Імша з агульным навучаннем

11.00 12.00  адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту

11.30 - Песні жальбы

12.00 св. Імша з агульным навучаннем

14.00 св. Імша з агульным навучаннем ў Завельцах

18.00 св. Імша з агульным навучаннем

 

23 красавіка

10.00 св. Імша з агульным навучаннем

11.00 12.00  адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту

11.30 - Песні жальбы

12.00 св. Імша з агульным навучаннем

14.00 св. Імша з агульным навучаннем ў Гірах

17.00 Крыжовы шлях Збаўцы нашага Ісуса Хрыста

18.00 св. Імша з агульным навучаннем

 

24 красавіка

12.00 Ютрань за памерлага кс. Леаніда Несцюка

          Св. Імша за памерлага кс. Леаніда Несцюка

 (з нагоды першай гадавіны смерці.) 

Св.Імшу узначаліць Біскуп Гродзенскі Александр Кашкевіч

 

Епіскапат Беларусі прапануе малітву за Беларусь і народ

У Пальмавую нядзелю, якая сёлета прыпадае на 25 сакавіка 2018 г., у касцёлах будуць маліцца за Беларусь і беларускі народ. Справа ў тым, што ў гэты ж дзень шырокая грамадскасць будзе святкаваць 100-годдзе абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі. Яна стала першай беларускай дзяржавай – незалежнасць БНР была абвешчана 25 сакавіка 1918 г.

 

Выконваючы абавязкі прэс-сакратара Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі кс. Юрый Санько ў інтэрв'ю Беларускай рэдакцыі Ватыканскага радыё адзначыў, што абвяшчэнне незалежнасці БНР, безумоўна, важная падзея ў гісторыі сучаснай Беларусі.

 

“Утварэнне Беларускай Народнай Рэспублікі – першы крок да сённяшняй незалежнасці. Касцёл не можа застацца ў баку, нягледзячы на тое, што 25 сакавіка сёлета будзе вельмі важным днём у Вялікім посце – гэта Пальмавая нядзеля. Касцёл сваёй малітваю, сваёй прысутнасцю асвячае нашу зямлю, таму біскупамі было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловай малітвы, якой святары ў гэты дзень будуць прасіць Бога за нашу Бацькаўшчыну, наш народ, каб добры Бог дабраслаўляў і напаўняў нашу штодзённасць сваёй прысутнасцю”, - сказаў афіцыйны прадстаўнік Касцёла ў Беларусі.

 

Канчаткова яшчэ не вырашана, як будзе выглядаць малітва – як адзін з заклікаў Малітвы вернікаў, або асобная малітва, што прачытаюць на завяршэнне Эўхарыстыі. У некаторых парафіях будзе цэлебравацца асобная св. Імша за Беларусь. “Пакуль гэта ў распрацоўцы. Думаю, кожны святар сам будзе прымаць рашэнне ў сваёй парафіі, як будзе выглядаць малітва за Беларусь, бо ў адным касцёле, напрыклад, у мінскім Чырвоным, дзевяць імшаў у нядзелю, у якімсьці парафіяльным касцёле на вёсачцы – адна. Святар абавязаны адпраўляць у гэты дзень св. Імшу за парафію. У бліжэйшы час будзе ўсё будзе вядома”, - зазначыў кс. Санько.

 

Гісторык Сяргей Харэўскі у каментары для Беларускай рэдакцыі Ватыканскага радыё зазначыў, што лёс Касцёла ў Беларусі наўпрост апынуўся знітаваным з лёсам БНР. “У часе, калі адбываліся гэтыя падзеі, 100 гадоў таму, разгарнула сваю дзейнасць Беларуская хрысціянская дэмакратыя. На хвалі гэтых падзей у Мінск вярнуліся многія ксяндзы, знаныя дзеячы беларускага нацыянальнага руху, такія як Адам Станкевіч, Язэп Германовіч, Вінцэнт Гадлеўскі – ён прымаў удзел і ў першым Усебеларускім з’ездзе ў Мінску, ад імя каталіцкага святарства выступаў на гэтым з'ездзе. І так выйшла, што каля паловы лідараў народнага руху ў Мінску былі менавіта католікамі”, - падкрэсліў спадар Харэўскі.

 

Як і 100 гадоў таму Касцёл у Беларусі імкнецца быць актуальным і прысутным у жыцці грамадства, адпавядаць яго запатрабаванням. Як ў 1918 г. біскуп Зыгмунт Лазінскі ў катэдры прачытаў казанне па-беларуску, так і сёння біскупы і святары дэманструюць, што яны на баку свабоды і незалежнасці Беларусі, пракаментаваў навуковец ініцыятыву беларускага каталіцкага епіскапату.

Вельмі часта ў адрас Касцёла можна пачуць прыкладна такія правакацыйныя словы: “Вы пастаянна кажаце пра любоў, міласэрнасць і дабрачыннасць, але ў Ватыкана столькі багаццяў – чаму б не прадаць іх усе і не раздаць грошы бедным?”. Каб адказаць на гэта пытанне, неабходна спачатку скіраваць яго да сябе: чаму я не прадам ўсё, што маю, і не раздам атрыманых грошай патрабуючым? Напэўна, адказ будзе чаканым: таму што я павінен на нешта жыць, павінен думаць пра будучыню, патрэбы свае і сваіх блізкіх. Тое ж тычыцца і Ватыкана. Калі прадаць усё, што тут захоўваецца, то існаванне цэлай дзяржавы будзе пастаўлена пад сур’ёзнае пытанне. 

Існаванне Ватыкана з’яўляецца важным, бо гэта дапаможная суверэнная тэрыторыя Апостальскай Сталіцы. Тут пражывае і працуе Папа, дзейнічаюць шматлікія структуры, якія дапамагаюць Святому Айцу ў кіраванні Касцёлам – гэта Дзяржсакратарыят і дыкастэрыі, якія адказваюць за пытанні, звязаныя з веравучэннем, арганізацыяй місій, дабрачыннай дзейнасцю, працай Касцёла ў адукацыйнай і медыцынскай сферах і многіх іншых.

Узгадаем, што Ватыкан патрабуе прынамсі мінімальнай бяспекі, якую гарантуе жандармерыя і маленькае папскае войска – Швейцарская гвардыя. У Ватыкане  неабходна сачыць за парадкам і чысцінёй вуліц, плошчаў, садоў і працай камунальных камунікацый. На тэрыторыі гэтай дзяржавы знаходзяцца ўнікальныя манументальныя пабудовы – базылікі, касцёлы, капліцы, помнікі, якія таксама патрабуюць дагляду, рэстаўрацыі і прафесійнага клопату. 

Акрамя таго, на плошчы св. Пятра часта праводзяцца рэлігійныя мерапрыемствы і ўрачыстыя цэлебрацыі, у якіх прымаюць удзел нават да 1 млн. чалавек. Уявім сабе, колькі трэба прыкласці намаганняў, а таксама задзейнічаць чалавечых і матэрыяльных рэсурсаў, каб падрыхтавацца да іх – устанавіць алтар, раставіць крэслы, наладзіць гукаўзмацняльнае абсталяванне, захаваць нормы бяспекі.

чытать далей

Мы ўжо прызвычаіліся да навін пра тое, як жыхарам некаторых еўрапейскіх краін, пад пагрозай звальнення, забараняюць насіць на працы нацельныя крыжыкі. Мы даведваемся пра шакуючыя факты, як бацькоў саджаюць у турмы ці пазбаўляюць бацькоўскіх правоў за тое, што не дазваляюць уласным дзецям наведваць заняткі па палавым выхаванні, падчас якіх настаўнікі вучаць жыць насуперак хрысціянскай этыцы. Мы ўжо звыкліся з судовымі пазовамі супраць устаноў, у якіх прысутнічаюць рэлігійныя сімвалы, хоць яны тут знаходзіліся спрадвеку.

 

Нас не здзіўляе прымушэнне каталіцкіх медыцынскіх інстытутаў распаўсюджваць кантрацэптыўныя сродкі ці рабіць аборты, і прызнанне медыкаў, якія не згаджаюцца на гэта, не прыгоднымі з прафесійнага пункту гледжання. Не будзем казаць пра тое, што ўзгадванне пра Бога і рэлігійныя каштоўнасці ў публічнай сферы выклікаюць супраціў і асмейванне. Цікава, што ўсё гэта здзейсняецца ў імя свабоды і роўнасці паміж людзьмі. Але, што гэта такое на самой справе? З чым даводзіцца мець справу хрысціянам – са свецкасцю ці агрэсіўнай формай атэізму? Пра гэта мы пагаворым у сённяшняй праграме.

 

У нашу эпоху для большасці людзей свецкасць з’яўляецца сінонімам секулярызма. Відавочна, што ўсё больш пашыраецца ментальнасць, натхнёная лайцызмам – ідэалогіяй, якая паступова, больш ці менш свядома, вядзе да абмежавання рэлігійнай свабоды аж да зневажання і ігнаравання рэлігіі, звязваючы веру выключна з прыватнай сферай і перашкаджаючы яе публічнаму вызнанню. Лайцызм – гэта не элемент нейтральнасці, які спрыяе свабодзе ўсіх, гэта ідэалогія, якая навязваецца праз палітычныя рашэнні і не дае рэлігійнаму пункту гледжання месца ў публічнай прасторы.

 

Рэлігія для ідэалогіі лайцызма – гэта выключна прыватная справа. Ідэалогіі не прадугледжваюць плюралізму, і таму, з боку лайцызма не існуе талерантнасці ў адносінах да праяваў рэлігійнасці.

чытать далей
Ватыкан: дэвізы і лагатыпы візіту Пантыфіка ў краіны Балтыі

У Ватыкане прадставілі дэвізы і лагатыпы візіту Святога Айца ў Літве, Латвіі і Эстоніі 22-25 верасня 2018 г. 

Дэвізам літоўскага этапу папскага падарожжа будуць словы з Першага паслання св. Паўла да Цімафея (1,1) – “Езус Хрыстус – наша надзея”. Асноўныя элементы лагатыпа: крыж і сімволіка Святога Духа. Ён нагадвае велікодны штандар і спасылаецца на пакуты, перажытыя за свабоду і веру літоўскага народа.

Дэвізам візіту Францішка ў Латвіі сталі словы з папулярнага старажытнага літургічнага гімну “Ave Maris Stella”: „Monstra te esse Matrem”. Яны спасылаюцца на Апякунку Латвіі – Маці Божую Аглонскую, а таксама на прысвячэнне папам Інакенціем III на Чацвёртым Латэранскім Саборы ў 1215 г. Эстоніі і Лівоніі Панне Марыі. 

Лагатып падарожжа Святога Айца ў Эстонію ўключае дату – 25 верасня 2018 г. і словы “Mu süda, ärka üles” з эстонскай рэлігійнай песні “Прачніся, маё сэрца”. Сімвалічна паказаны контуры краіны, упрыгожаныя жоўтым і белым колерамі. У лагатыпе таксама змешчаны партрэт Францішка.

Арцыбіскуп Вільнюсскі Гінтарас Грушас з вялікай радасцю ўспрыняў навіну аб папскім візіце ў Літву. Ён адзначыў, што “Святы Айцец умацуе веру і падорыць надзею ўсім краінам, якія наведвае”. Іерарх нагадаў, што візіт Яна Паўла II у Літву 25 гадоў таму ўмацаваў народ, які выходзіў з эпохі “савецкай акупацыі і пачынаў жыць у свабодзе”. “Сёння мы чакаем Францішка, каб прыбыў і ўмацаваў нас у імкненні жыць сапраўды па-хрысціянску перад абліччам праблем сучаснага свету”, - сказаў арцыбіскуп.

Візіт Францішка стане вялікім Божым благаслаўленнем для латышскага народа, - так пракаментаваў навіну аб папскім візіце арцыбіскуп Рыжскі Збігнеў Станкевіч. Ён адзначыў, што краіны Балтыі былі абраныя сярод многіх, якія запрашалі Пантыфіка. На яго думку, праз 25 гадоў пасля візіту Яна Паўла ІІ, Францішак прыбудзе ўмацаваць латышскі народ “на шляху складаных пераўтварэнняў”. “Я перакананы, што Латвіі даручана адмысловая місіі ў Божых планах”, - сказаў іерарх.

22-25 верасня 2018 г. Францішак здзейсніць Апостальскае падарожжа ў краіны Балтыі. У Літве ён наведае Вільнюс і Каўнас, у Латвіі – Рыгу і Аглону, у Эстоніі – Талін. Дакладная праграма візіту будзе апублікавана пазней.

Эўхарыстычная малітва вучыць свабоднаму і бескарысліваму дару любові, а таксама будаванню адзінства ў Касцёле і чалавецтве, адзначыў Францішак падчас агульнай аўдыенцыі, якая 7 сакавіка 2018 г. прайшла ў Ватыкане. Працягваючы цыкл катэхез аб структуры св. Імшы, ён засяродзіў увагу на Эўхарыстычнай малітве, якая з’ўляецца “цэнтральным момантам” усёй літургіі і адлюстроўвае тое, што сам Езус учыніў падчас Апошняй Вячэры.

Спасылаючыся на Агульныя ўводзіны для Рымскага Імшала, Папа заўважыў, што “сэнс гэтай малітвы ў тым, каб уся супольнасць верных паядналася з Хрыстом у вызнаванні велічных справаў Божых і ў складанні ахвяры”. “А каб паяднацца, трэба разумець. Таму Касцёл пажадаў, каб гэта цэлебрацыя адбывалася на мовах, якія людзі разумеюць, каб далучаліся да гэтага праслаўлення і гэтай вялікай малітвы са святаром”, - падкрэсліў ён.

Папа нагадаў, што адной з частак Эўхарыстычнай малітвы з’яўляецца прэфацыя, падчас якой узносіцца падзяка Богу за атрыманыя дары, асабліва за спасланне Яго Сына як Збаўцы. На завяршэнне прэфацыі спяваецца або прамаўляецца “Sanctus”, у якой увесь сход яднае свае галасы з галасамі анёлаў і святых, праслаўляючы Бога.

чытать далей

«Кожны добры ўчынак вяртаецца да чалавека шчодраю Божаю ўзнагародаю! Нават за кубак вады, пададзенай у Імя Божае, падрыхтаваная вялікая ўзнагарода (пар. Мк 9, 41). Даверцеся Божай ласцы і распачніце тое, што яшчэ ўчора лічылі немагчымым! Будзьце паслухмяныя Святому Духу і дазвольце Яму кіраваць вамі на шляхах дабрачыннай дзейнасці», — адзначаецца ў пасланні.

«Свет змяняецца, калі чалавек адкрывае сваё сэрца, слухае іншых і дзеліцца з імі».

Папа Францішак


Паважаныя святары, кансэкраваныя асобы, дарагія браты і сёстры ў Хрысце Пану!

Разважаючы над словамі папы Францішка ў кантэксце вучэння Евангелля, мы разумеем, наколькі важна кожнаму з нас, веруючых людзей, стаць яшчэ больш дзейным хрысціянінам. Нашыя ўчынкі павінны стаць яшчэ больш скіраванымі на карысць бліжняга. Мы мусім навучыцца разумець наказ Езуса: «Калі хочаш быць дасканалым, ідзі, прадай маёмасць сваю і раздай убогім, і будзеш мець скарб у нябёсах; пасля прыходзь і ідзі за Мною» (Мц 19, 21).

Гэтае радыкальнае патрабаванне Хрыста можа нас напалохаць, бо не кожны гатовы вось так проста адрачыся ад гэтага свету і стаць слугою для іншага чалавека, асабліва для таго, хто знаходзіцца ў патрэбе. Не кожны гатовы чыніць усё паводле слоў апостала Паўла: «Ці ясце, ці п’яце, ці нешта робіце, усё рабіце на славу Божую» (1 Кар 10, 31). На першы погляд здаецца, што гэта немагчыма, бо сучасныя рэаліі адрозніваюцца ад тых часоў, калі жыў святы апостал Павел. Таму мы пачынаем шукаць розныя апраўданні таго, што не робім дабра ў Імя Хрыстовае на сваім жыццёвым шляху.

Аднак, дарагія браты і сёстры, запрашаем вас паразважаць над словамі наступнай малітвы:
Пане Езу, у Цябе няма рук, апроч нашых, каб Ты мог далей рабіць сваю збаўчую справу.
Пане Езу, у Цябе няма ног, апроч нашых, каб весці людзей Тваім шляхам. 
Пане Езу, у Цябе няма вуснаў, апроч нашых, каб Ты і сёння мог абвяшчаць людзям пра сваё Валадарства. 
Калі мы сапраўды верым, то мы — жывое ўвасабленне Добрай Навіны, якую грамадства ўсё яшчэ ўспрымае.
Калі мы сапраўды верым, то мы — апошні заклік Бога, які сёння гучыць у нашых словах і ўчынках. 
Але часам ногі вядуць нас да граху, а вусны гавораць тое, што Ты, Пане, лічыш пустым…
Дазволь жа нам, Пане, цалкам належаць Табе, каб для іншых мы маглі стаць знакам надзеі. Надзеі, якую даеш толькі Ты.

чытать далей
Святы Казімір

 

Сын польскага караля Казіміра Ягелончыка і каралевы Альжбеты, нарадзіўся 3 кастрычніка 1458 г. у Вавельскім замку, што ў Кракаве. Яго выхавацелем быў гісторык і кракаўскі катэдральны канонік Ян Длугаш. Казімір рана пачаў удзельнічаць у палітычным жыцці, але разам з тым вылучаўся надзвычайнай пабожнасцю. Ён штодзённа ўдзельнічаў у святой Імшы, шмат маліўся, здзяйсняў учынкі міласэрнасці.

Казімір выклікаў вялікую прыхільнасць ва ўсіх, хто яго ведаў. Памёр ад сухотаў 4 сакавіка 1484 г. у Гродне. Яго рэліквіі знаходзяцца ў віленскай катэдры. У 1602 г. Папа Клімент VIII кананізаваў яго, а ў 1950 г. Папа Пій XII абвясціў яго апекуном літоўскай моладзі. Святы з’яўляецца дадатковым апекуном Гродзенскай дыяцэзіі.

У першыя дні студзеня, пасля амаль 27-мі гадоў паслугі ў Касцёле на Гродзеншчыне, Беларусь пакінуў польскі святар кс. доктар Раман Катлімоўскі – шматгадовы выкладчык Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне, ініцыятар разнастайных душпастырскіх акцый, выдатны прапаведнік, поўнасцю адданы святарскай паслузе і заклапочаны будучыняй Касцёла. Кс. Раман быў звязаны з Гродзенскай дыяцэзіяй з моманту яе ўзнікнення: стаяў ля вытокаў стварэння касцёльных структур, з’яўляўся сведкам мноства гістарычных падзей. У інтэрв’ю святар успамінае пра сваю паслугу ў Беларусі і, ад’язджаючы ў родныя мясціны, складае выразныя словы пажаданняў Касцёлу на Гродзеншчыне.

– Ксёндз Раман, ці памятаеце Вы, калі прыехалі ў Беларусь?

– Я прыехаў у Беларусь 20 сакавіка 1990 года разам з кс. прафесарам Ежы Лявінскім. Ён застаўся тады ў Гродне разам з першым біскупам у Беларусі, сённяшнім арцыбіскупам Тадэвушам Кандрусевічам. Мяне ж скіравалі ў парафію св. Вацлава ў Ваўкавыску, дзе я служыў каля 3-ох месяцаў. Там спазнаў цудоўную набожнасць і вялікую сардэчнасць людзей. Затым біскуп Эдвард Матэрскі, які скіраваў мяне ў Ваўкавыск, прапанаваў паехаць у Вільнюс у парафію Святога Духа, дзе пробашчам быў кс. Аляксандр Кашкевіч.

kotlimowski 3

Там я служыў больш за 10 месяцаў. Гэта быў цудоўны час. Я ўбачыў прыгажосць маладога Касцёла, які праслаўляе Пана, нягледзячы на пануючую на працягу многіх гадоў атэістычную сістэму, што вымывала ўсе евангельскія, больш таго, нават сямейныя каштоўнасці з пакалення, якое “кармілі” бязбожнай ідэалогіяй, што абсалютна супярэчыць Усемагутнаму і Касцёлу.

Калі з Польшчы я вярнуўся ў Вільнюс, распачалося зусім іншае жыццё. Было вырашана, што паеду разам з новапрызначаным біскупам у Гродна. Біскуп Матэрскі даў дазвол на гэта, паколькі ён быў маім ардынарыем. Памятаю, як пастыр тады вельмі слушна сказаў: “Ты яшчэ замалады”. І сапраўды, калі я прыехаў у Гродна, зразумеў гэтыя словы. Аднак дзякуючы зычлівасці старэйшых святароў і акружэння, дзякуючы іх вопыту і падтрымцы я стараўся добра рэалізоўваць свае абавязкі.

– Шмат гадоў Вы выкладалі ў духоўнай семінарыі ў Гродне. Якімі прынцыпамі кіраваліся ў нялёгкай паслузе выхавання маладога пакалення святароў?

– Пасаду прэфекта і выкладчыка літургікі ў Гродзенскай вышэйшай духоўнай семінарыі мне прапанаваў біскуп Аляксандр. Шчыра кажучы, я адмаўляўся ад гэтых функцый. А сёння дзякую Пану Богу, што Ён карыстаўся мною для фармацыі новых пакаленняў святароў, якіх з “кузні” гродзенскай семінарыі выйшла ўжо больш за 200. Я вельмі часта паўтараў ім тады: “Выносьце з семінарыі самае прыгожае, святарскае, людскае, бо тады вы будзеце аўтэнтычнымі ў перадачы Евангелля, а таксама ў абвяшчэнні хрысціянскай культуры і традыцыі Касцёла”.

чытать далей

Раней любая неартадаксальная заява духоўнай асобы выклікала ў мяне абурэнне і злосць, а святар павінен быў быць ідэалам заўсёды і ва ўсім. З часам я змяніў сваю думку на гэты конт. Чаму?

Я сфарміраваў для сябе пяць пунктаў, якімі стараюся кіравацца пры ацэнцы выказвання той ці іншай духоўнай асобы.

1. Давяраць, але правяраць

«Досвед паказвае, што не варта верыць сенсацыйным заявам прэсы, нават каталіцкай, а тым больш адразу рабіць высновы. Спачатку варта перачытаць першакрыніцу, лепш на мове арыгіналу, а ўжо потым аналізаваць тэкст.

Вельмі часта, на жаль, журналісты (і я не выключэнне) любяць шукаць сенсацый і вырываюць словы з кантэксту, каб узмацніць уражанне і прыцягнуць увагу. І гэта часам скажае саму думку, нават ідзе ёй на шкоду.

чытать далей