AKTUALIA

LIST PASTERSKI KSIĘDZA BISKUPA ALEKSANDRA KASZKIEWICZA NA ADWENT 2017 ROKU

LIST PASTERSKI KSIĘDZA BISKUPA ALEKSANDRA KASZKIEWICZA

NA ADWENT 2017 ROKU

 

 

 

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry, Drodzy Diecezjanie!

 

                      „Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie” (por. Ps 80,4) – śpiewaliśmy przed chwilą wraz z Psalmistą. Dziś w liturgii rozpoczęliśmy okres Adwentu, a wraz z nim nowy rok kościelny. Zarazem zbliża się ku końcowi kolejny rok kalendarzowy, co skłania nas do rozmaitych podsumowań, do rozliczenia się przed samymi sobą z naszych działań i dążeń, z tego, co osiągnęliśmy lub czego na razie nie udało się zrealizować.

                      W liturgii Kościoła czas Adwentu, który przygotowuje nas do Świąt Bożego Narodzenia, jest okazją do zastanowienia się nad sprawami najważniejszymi: nad stanem naszej wiary, nad życiem łaski w nas, nad tym, na ile mocna i trwała jest nasza więź z Bogiem, na ile poważna i szczera jest nasza troska o własne zbawienie. W Adwencie Pan Bóg wzywa każdego z nas do głębszego wglądu we własne serce, do uporządkowania życia duchowego, do wzbudzenia w sobie pragnienia nieustannego wzrastania w wierze, nadziei i miłości.

                      W Adwencie często będziemy słyszeć wezwanie do czuwania. O potrzebie czuwania przypominają nam również czytania biblijne dzisiejszej Liturgii Słowa.

                      Orędzie proroka Izajasza przenosi nas w czasy wielkiej i bolesnej próby dla narodu wybranego, jaką była niewola babilońska. Wówczas Izraelici utracili wszystko: świątynię, ziemię przodków i cały swój dobytek. Izajasz rozumie, że jedyną nadzieją ratunku, jedyną szansą ocalenia dla narodu jest ufne trwanie w wierze w jedynego i prawdziwego Boga. Dlatego wyznanie win i skarga na przeciwności losu przeplatają się u proroka z żarliwą i ufną modlitwą, aby Pan Bóg swą łaską przemienił zatwardziałe serca ludu, obudził je z uśpienia duchowego i pomógł swym wyznawcom zachować mocną wiarę: „Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa. […] Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił – przed Tobą skłębiłyby się góry. […] Panie, Tyś naszym Ojcem. Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą. Dziełem rąk Twoich jesteśmy my wszyscy” (Iz 63,17.19; 64,7).

                      W historii zbawienia, którą poznajemy z kart Starego Testamentu, spotykają się ze sobą z jednej strony ludzka słabość i grzeszność, upadki i odstępstwa, z drugiej zaś absolutna wierność Pana Boga swoim obietnicom i nieskończona miłość do zagubionej ludzkości. Tę miłość objawił w sposób pełny i ostateczny Jezus Chrystus, Syn Boży, który przyszedł na ten świat i stał się jednym z nas, aby nas wyzwolić od śmierci wiecznej i uczynić dziedzicami życia wiecznego. „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).

                      Przyjście Jezusa Chrystusa na ten świat skończyło długi Adwent, jakim była cała historia ludzkości. Spełniły się zapowiedzi dawnych proroków, stały się faktem oczekiwania i marzenia niezliczonych pokoleń, nastąpiło upragnione pojednanie między Bogiem bogatym w miłosierdzie (por. Ef 2,4) a słabą, grzeszną ludzkością.

                      Równocześnie rozpoczął się nowy Adwent – czas oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa w chwale, aby sądzić żywych i umarłych. Nie dane jest nam wiedzieć, kiedy to nastąpi. W swej przypowieści z dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus porównuje siebie do człowieka, „który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał” (Mk 13,34). Pan Jezus przyszedł na świat, pokazał nam właściwą drogę życia, pouczył swoim Słowem, każdego z nas obdarzył swoimi łaskami i wyznaczył określone zadanie do spełnienia.

                      Adwent jest czasem, w którym powinniśmy zadać sobie szereg bardzo ważnych pytań: czy moje życie jest czuwaniem? Czy jestem gotów na spotkanie z Panem Jezusem jako Sędzią? Czy będę w stanie zdać Mu sprawę z tego, jak wykorzystałem czas, którym Pan Bóg mnie obdarzył, i niezliczone okazje do czynienia dobra?

                      Wielu ludzi ulega bardzo niebezpiecznemu złudzeniu, że „jeszcze będzie miał czas”: na modlitwę, na niedzielną Eucharystię, na nawrócenie i przystąpienie do spowiedzi, na pogłębienie wiary, na pojednanie z bliźnim, na czynienie dobra, na troskę o swe życie duchowe… Ci, którzy trwają w podobnym fałszywym przekonaniu, zdają się zapominać, że Adwent ich życia może się skończyć każdego dnia i że owe „jutro”, z którym wiążą swe plany i nadzieje, może dla nich po prostu nie nadejść. Dlatego Pan Jezus przestrzega nas w dzisiejszej Ewangelii: „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie […] By niespodziewanie przyszedłszy, nie zastał was śpiących” (Mk 13,35-36).

                      Drodzy Bracia i Siostry!

                      Okres liturgiczny Adwentu daje nam okazję do duchowego przebudzenia, wyzbycia się niebezpiecznych złudzeń, do wzmożonej czujności i odpowiedzialności za siebie. Nie odkładajmy na później spraw najważniejszych! Niech ten radosny czas oczekiwania, jaki mamy przed sobą, będzie nie tylko naszym duchowym przygotowaniem do Świąt Bożego Narodzenia, lecz także okazją do jeszcze głębszego przeżywania wiary i bardziej świadomego realizowania naszego powołania chrześcijańskiego.

                      Postarajmy się w Adwencie przystąpić do sakramentu pojednania i przyjąć Pana Jezusa w Komunii Świętej. Podejmijmy postanowienia duchowe, które umocnią nas w walce z grzechem i jeszcze bardziej ożywią w nas pragnienie doskonałości chrześcijańskiej.

                      Chociaż w liturgii Kościoła Adwent nie ma charakteru wyraźnie pokutnego, zgodnie z utrwaloną od wieków tradycją staramy się w tym czasie rezygnować z hucznych zabaw i rozrywek, aby więcej czasu i uwagi poświęcić sprawom duchowym. Niech tegoroczny Adwent będzie czasem zadumy, wewnętrznego wyciszenia i słuchania głosu Pana Boga, który przemawia do nas przede wszystkim w ciszy serca. Niech będzie przeżyty w trzeźwości, abyśmy nie przeoczyli tego, co jest najważniejsze w tym świętym czasie oczekiwania.

                      Zachęcam Was także, Drodzy Bracia i Siostry, do udziału w tradycyjnych Mszach Świętych roratnich. Zadbajcie szczególnie o to, aby w nich uczestniczyły Wasze dzieci i wnuki. Pozwólcie im odczuć radosną atmosferę adwentowego oczekiwania na przyjście Pana Jezusa razem z Jego i naszą Matką, Najświętszą Maryją Panną.

                      Rozpoczynający się rok duszpasterski Kościół na Białorusi będzie przeżywał pod hasłem „Młodzież nadzieją Kościoła i społeczeństwa”. W ten sposób włączymy się w przygotowania do XV zgromadzenia zwyczajnego Synodu Biskupów, które odbędzie się w Watykanie w październiku 2018 roku i będzie poświęcone sprawom młodzieży. Już teraz zachęcam Was wszystkich, Drodzy Bracia i Siostry, abyście otoczyli szczególną modlitwą młodych ludzi, zwłaszcza młodzież z naszej Diecezji. Niech trwa mocna w wierze, odważnie świadczy o Chrystusie i realizuje na co dzień powołanie chrześcijańskie.

                      Życzę Wam, Drodzy Diecezjanie, pięknego, głębokiego, obfitującego w owoce duchowe przeżywania Adwentu. Niech każdy z Was wykorzysta ten czas jak najlepiej, aby jeszcze bardziej zbliżyć się do Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela, i należycie przygotować się do Świąt Jego Narodzenia.

                      Zawierzam Was wszystkich, Drodzy Bracia i Siostry, macierzyńskiej opiece Niepokalanej Dziewicy Maryi i na radosne adwentowe czuwanie z serca błogosławię.

 

 

 

Aleksander Kaszkiewicz

Biskup Grodzieński

 

Grodno, 28.11.2017