НАВIНЫ

Нараджэнне святога Яна Хрысціцеля

Постаць святога Яна Хрысціцеля, якога Езус назваў «найбольшым сярод народжаных ад жанчыны», знаходзіцца ў цэнтры гісторыі збаўлення дзякуючы асаблівай місіі гэтага святога быць папярэднікам Сына Божага на зямлі. Пра яго гавораць усе евангелісты. Нараджэнне святога Яна было прадказана Арханёлам Габрыэлем яго бацьку, святару Захарыю, а пры яго з’яўленні на свет прысутнічала Найсвяцейшая Панна Марыя, якая прыйшла адведаць яго маці Альжбету. Яшчэ ва ўлонні маці Хрысціцель узрадаваўся, адчуўшы прысутнасць Месіі.

Ён нарадзіўся на паўгода раней за Хрыста і ў маладым узросце адасобіўся ў Юдэйскай пустыні, дзе вёў вельмі строгае аскетычнае жыццё. Там ён адчуў пакліканне абвяшчаць набліжэнне Божага валадарства і пачаў удзяляць хрост пакаяння ў Ярдане. Вакол яго сабралася супольнасць вучняў, да якой спачатку належалі і некаторыя з апосталаў (Андрэй, Ян). Прыняць ад яго хрост прыйшоў сам Езус, і тады Ян, паказваючы на Хрыста, сказаў: «Вось Баранак Божы, які бярэ на сябе грахі свету». З пачаткам служэння Езуса Хрыста святы Ян засведчыў, што яго місія завяршылася: «Яму час узрастаць, а мне памяншацца».

Праз пэўны час ён быў зняволены царом Юдэі Ірадам Антыпам у крэпасці Махерон за тое, што публічна крытыкаваў недазволенае сужыццё гэтага цара з Ірадыядай, жонкай роднага брата Ірада. Аднак зняволенне не задаволіла Ірадыяду. Падчас урачыстага банкету цару вельмі спадабаўся танец дачкі Ірадыяды Саламеі, і ён паабяцаў даць ёй за гэта любую ўзнагароду. Помслівая жанчына скарысталася неасцярожнасцю цара і падбухторыла дачку прасіць у яго галаву Яна Хрысціцеля. Ірад выканаў абяцанне, і святы быў забіты. Гэта адбылося каля 30 года. Ян Хрысціцель — апошні прарок Старога Запавету і першы прарок Новага Запавету — першы святы, якога пачалі ўшаноўваць у гісторыі Касцёла. Ён з’яўляецца апекуном многіх гарадоў і краінаў.

4 чэрвеня святкаванне ўрачыстасці Найсвяцейшага Цела і Крыві Хрыста адбылося ў Гродне. Урачыстасці ўзначаліў біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч. Удзел прымалі таксама дапаможны біскуп дыяцэзіі Юзаф Станеўскі, гродзенскія святары, духавенства ўсходняга абраду.

У гэты вечар на вуліцах Гродна была вялікая колькасць католікаў, што пажадалі ўшанаваць найбольшую таямніцу веры, якой з’яўляецца Эўхарыстыя — рэальная прысутнасць Хрыста ў хлебе і віне.

Эўхарыстыя — найвялікшы скарб Касцёла

Вернікі Гродна ў гэты дзень узгадвалі Апошнюю Вячэру і перамяненне хлеба і віна ў Цела і Кроў Хрыста. Галоўная мэта гэтых урачыстасцяў — публічнае вызнаванне сваёй веры ў прысутнасць Езуса ў Найсвяцейшым Сакрамэнце, адданне Яму пашаны і падзяка за ўсе ласкі, а таксама перапрашэнне за знявагі, учыненыя праз чалавечую слабасць і блюзнерства няверных.

Урачыстасці распачаліся святой Імшой у гродзенскім катэдральным касцёле св. Францішка Ксаверыя, якую ўзначаліў біскуп Аляксандр Кашкевіч. У гаміліі біскуп адзначыў, што ўрачыстасць Найсвяцейшага Цела і Крыві Хрыста ў Гродне мае для хрысціян надзвычай багаты змест. «Мы маем у ёй дачыненне да адной з найбольшых і найпрыгажэйшых таямніц нашай веры — таямніцы Эўхарыстыі, або Цела і Крыві Хрыста Пана», — заўважыў іерарх.

чытать далей

«Прыйдзі, Дух Святы, напоўні сэрцы сваіх верных і запалі ў іх агонь сваёй любові».

Сёння Паўсюдны Касцёл, узгадвае той урачысты момант, калі Апосталы, сабраныя ў Вячэрніку, атрымоўваюць абяцанне Айца — Духа Святога. Узброіўшыся моцаю з вышыні, яны ідуць у свет, каб занесці збаўленне ў самыя аддаленыя куткі зямлі. Каб усе народы спазналі міласэрнасць Бога.

Мы таксама, як Хрыстовыя вучні цяперашняга часу, з радасцю прагнем прыняць дары Духа Святога, каб выдатна выконваць Божую волю. Каб яе прачытаць у сваім жыцці і верна выканаць. Асабліва сёння хочацца паўтарыць словы святога Яна Паўла ІІ: «Няхай сыдзе Дух Твой! Няхай сыдзе Дух Твой! І адновіць аблічча зямлі — гэтай зямлі!»

Дарагія! Вельмі патрэбная для нас гэтая аднова ў Духу Святым. Для нашай зямлі, для нашых сем'яў, для кожнага з нас індывідуальна. На працягу велікоднага перыяду мы шмат разважалі аб еднасці, супакоі і радасці. Гэтыя цноты былі характэрнымі для першай супольнасці Касцёла, якую ажывіў Дух Святы. Сёння нам таксама патрэбныя гэтыя цноты, каб нашае жыццё мела ў сабе водар Хрыстовага збаўлення. Хрыстус Уваскрослы, які ўзыйшоў да Айца, дае нам Суцяшальніка, Духа Праўды, каб мы, трываючы ў еднасці, былі годныя тых дароў і абяцанняў, якія нам аб'явіў Езус Хрыстус.

Паколькі нам трэба заўсёды ўзрастаць у будаванні хрысціянскага жыцця, нам вельмі важна свядома перажываць сённяшнюю ўрачыстасць, якая штогод прыносіць вялікія духоўныя плёны для супольнасці ўсяго Паўсюднага Касцёла. Гэта не проста гістарычны ўспамін тых далёкіх часоў, калі вучні дасведчылі ў сваім жыцці Спасланне Духа Святога. Гэта быў толькі пачатак, нараджэнне Касцёла. Сёння мы нанова дасвядчаем падзеі Вячэрніка і, дзякуючы веры, адкрываем сэрцы на духоўныя скарбы Духа Святога.

чытать далей

Вадавіцы. 1920 год

18 мая ў сям’і вайсковага служачага Караля і швяі Эміліі нарадзіўся хлопчык. Гэта было трэцяе дзіця ў сям’і Вайтылаў, якая на той час жыла вельмі сціпла. І толькі Богу было вядома, што у гэты дзень у польскіх Вадавіцах нарадзіўся будучы Папа Рымскі, якому былі наканаваны вялікія рэчы.

Перад маленькім Лёлікам у сям’і нарадзіліся Эдмунд і Вольга. Дзяўчынка памерла адразу пасля нараджэння. Эдмунд жа ў будучым стаў лекарам, але заразіўшыся ад хворага шкарлятынай, памёр у маладым узросце.

Крыху больш чым праз месяц пасля нараджэння — 20 чэрвеня 1920 года — Караль Вайтыла быў ахрышчаны кс. Францішкам Жакам, вайсковым святаром.

Будучы Папа Рымскі атрымаў сваё імя ў гонар благаслаўлёнага Караля Габсбурга, апошняга цэзара Аўстрыі.

Які Лёлек быў у дзяцінстве?

 

Маленькі Караль, альбо Лёлек, быў таленавітым і спартыўным хлопчыкам, якому падабалася граць у футбол ды катацца на лыжах. Ён пазнаваў наваколле ў шматлікіх маленькіх і вялікіх падарожжах па ваколіцах Вадавіц, у якіх вельмі часта ён быў разам з татам.

Ды і як Караль Вайтыла напісаў «прыклад майго Айца быў якойсьці першай хатняй семінарыяй». Ён прыгадваў, што неаднойчы, калі прачынаўся ўначы, то бачыў бацьку, які стаяў на каленях і маліўся. Прыгадваў, што ніколі з бацькам не размаўлялі пра святарскае пакліканне, але бацькоўскае стаўленне да жыцця і веры, само дало свой вынік.

Тата ў 1932 годзе стаў стаў адзіным апекуном Караля, так як на гэты час памёр яго старэйшы сын Эдмунд, а жонкі Эміліі не стала яшчэ раней — у 1929 годзе.

чытать далей
Урачыстасць Унебаўшэсця Пана

Хрыстус пасля свайго ўваскрасення неаднаразова аб’яўляўся вучням, а на саракавы дзень на іх вачах узнёсся на неба з Аліўнай гары. Выраз «Унебаўшэсце Пана» паходзіць з апісання гэтага факту св. Лукой у Дзеях Апосталаў (пар. Дз 1, 9–11).

Месцам унебаўшэсця Езуса была Аліўная гара. З гэтай гары, дзе распачалася мука Хрыста, узяла пачатак і Яго хвала. Езус наказаў Апосталам не адыходзіць з Ерузалема, але чакаць абяцанага Айцом — спаслання Духа Святога (пар. Дз 1, 4–5). Пасля вяртання з Ерузалема Апосталы «трывалі ў малітве разам з жанчынамі і Марыяй, маці Езуса, і з братамі Ягонымі» (Дз 1, 14).

Пан Езус жыў таямніцаю свайго ўнебаўшэсця яшчэ задоўга да яе здзяйснення. Ужо падчас Апошняй Вячэры Хрыстус абвясціў Апосталам аб сваім адыходзе да Нябеснага Айца.

Урачыстасць Унебаўшэсця Пана ў часы ранняга хрысціянства звязвалася з таямніцай Спаслання Духа Святога на Апосталаў. Аднак гісторыя літургіі ведае гэтую ўрачыстасць толькі з IV ст.

Дні пасля ўрачыстасці Унебаўшэсця Пана рыхтуюць вернікаў да прыняцця Духа Святога: літургічныя чытанні ўтрымліваюць апісанне дадзенага абяцання Айца, у касцёлах моляцца Навэнну да Духа Святога. З алтара прымаецца фігура Хрыста Уваскрослага, застаецца пасхал і крыж з чырвонай стулай.

Унебаўшэсце з’яўляецца днём каралеўскай інтранізацыі, трыумфам, які рыхтуе свайму Сыну Бог Айцец. Менавіта таму столькі радасці адчуваецца ў літургічных тэкстах. Унебаўшэсце з’яўляецца і прадвесцем паўторнага прыйсця Хрыста: «Гэты Езус, узяты ад вас на неба, прыйдзе таксама, як вы бачылі Яго, калі Ён узыходзіў на неба» (Дз 1, 11). Хрыстус вярнуўся дзеля канчатковага трыумфу дабра: вярнуўся, каб аддаць свайму Айцу ўсё, каб сабраць усіх і ўсё ў Касцёле. Унебаўшэсце з’яўляецца не толькі апошнім і ўрачыстым трыумфам Езуса з Назарэта, але таксама залогам і гарантыяй узвышэння, узнясення да хвалы чалавечай натуры. Сёння наша хрысціянская вера і надзея ўзмоцнены і зацверджаны, бо мы запрошаны не толькі да таго, каб разважаць над уласнай нязначнасцю, слабасцю і ўбоствам, але таксама над пераменай, якая прыгажэй за саму справу стварэння, «пераменай», якую Хрыстус здзяйсняе ў нас тады, калі мы паяднаны з Ім, дзякуючы ласцы і сакрамэнтам.

Варта падкрэсліць, што Пан Езус узышоў на неба не адзін. Ён узяў з сабою ўсе душы з адхлані. Перад сваім уваскрасеннем, калі ўжо не быў у чалавечым целе, Ён зышоў да адхлані і абвясціў ім збаўленне, якое ўжо блізка. Сёння Ён спаўняе абяцанне і з трыумфам уводзіць іх да неба. Таму гэты дзень мае вялікае значэнне для ўсяго чалавецтва. Месца збунтаваўшыхся анёлаў у небе займаюць чалавечыя душы, каб на сканчэнне веку і іх целы маглі ўвайсці да хвалы.

Абставiны мучанiцтва Кс. Феліцыян Палюшкевіч SJ

У вынiку разнастайнасцi культур i палiтычных умоваў усходнiя Касцёлы неаднойчы разрывалi сувязь з каталiцкiм Рымам. У 867 г. ад паўсюднага Касцёла адлучыўся канстанцiнопальскi патрыярх Фоцiй, аднак гэта працягвалася нядоўга. Прынцыповы падзел Касцёла адбыўся толькi ў 1054 г., калi канстанцiнопальскi патрыярх Мiхаіл Керулярый абвясцiў сябе роўным Папу.

Русь прыняла хрысцiянства з Канстанцiнопаля, таму атрымала яго ў вiзантыйскiм абрадзе i iерархiчна падпарадкоўвалася канстанцiнопальскаму патрыярхату. Пасля разрыву Керулярыя з Папам рускiя бiскупы таксама спынілi адносiны са Сталiцаю Пятра. У XIV стагоддзi пасля Крэўскай унii на тэрыторыі Беларусі i Украiны iзноў ажыло iмкненне да унii з заходнiм Касцёлам. Аднак ў польска-лiтоўскай дзяржаве не змагла ўкаранiцца Фларэнтыйская унiя (1439 г.). Толькi пасля Трыдэнцкага Сабору, калi новы павеў Духа Святога агарнуў Касцёл, рускiя бiскупы, а разам з iмi езуiты (у першую чаргу Пётр Скарга), распачалi справу па аб’яднаннi хрысцiянства ў Рэчы Паспалiтай.

У 1596 г. у Брэсце была падпiсана унiя памiж усходнiм i заходнiм Касцёламi. Адначасова з сiнодам, вынiкам якога стала ўрачыстае абвяшчэнне 20 кастрычнiка акту унii ў касцёле св. Мiкалая, у Брэсце працаваў антысiнод. Яго ўдзельнікі прысягнулi змагацца з унiяй.

Час паказаў, што i для гэтага пасеву, якiм была Берасцейская унiя, не ўсюды належным чынам была падрыхтавана глеба. Езуiты фармавалi грамадскую думку ў справе аб’яднання Касцёла праз свае школы i мiсiйныя цэнтры. Гэтага было замала, каб паўплываць на шырокія колы грамадства. Людзi прывыклi да старых абрадаў, а дагматычныя адрозненнi не цiкавiлi простых сялянаў.

Слабыя месцы ў дзейнасцi як Касцёла, так i Царквы (адсутнасць цэнтралiзаванай улады спрыяла злоўжыванням) выкарыстоўвалi людзi, якiя шукалi ва ўсiм зямных выгодаў. Яны распальвалi памiж католiкамi i праваслаўнымi нянавiсць, а рэлiгiйныя адрозненнi зрабiлi зброяй у палiтычных гульнях. Iх саюзнiкамi сталi казакi. Жыццё на ўсходнiх межах ператварылася ў пекла. Гэтыя трагiчныя падзеi адлюстраваў Генрык Сянкевiч у рамане «Агнём i мячом».

чытать далей
Кастусь Бандарук, Прага


У перадачы ўдзельнічаюць: праваслаўная верніца Галіна Каржанеўская і беларускі грэка-каталік Ігар Бараноўскі.

(Бандарук: ) “У праваслаўных і каталікоў здаўна існуе культ сьвятых. Вернікі пішуць іхныя іконы, пахвальныя гімны і багаслужбы, ставяць помнікі і моляцца перад імі, зьвяртаючыся да іх як да пасярэднікаў паміж імі і Богам. У гонар паасобных сьвятых будуюцца храмы. Кожны дзень царкоўнага календара прысьвечаны аднаму або некалькім сьвятым. Некаторыя сьвятыя, такія як Мікола, Варвара, Юры, карыстаюцца асаблівай папулярнасьцю. Іншыя лічацца патронамі паасобных грамадзкіх слаёў, прафэсіяў або групаў людзей. Сьвяты Язэп лічыцца патронам сям’і, рабочых, дзяцей і моладзі: сьвяты Губэрт (655 – 742) – патронам паляўнічых, святы Валянцін – патронам закаханых, сьвяты Ізыдар (560 – 636) – патронам інтэрнэту, сьвяты Хрыстафор – патронам кіроўцаў.

Царква праводзіць таксама новыя кананізацыі, далучаючы да ліку сьвятых усё новых асобаў. Кананізацыя паходзіць ад грэцкага слова “kanonizo”, што азначае “ўключаць ў канон”, “узаконьваць”. Паводле энцыкляпэдычнага вызначэньня, кананізацыя ў Праваслаўнай і Каталіцкай цэрквах – “акт прызнаньня памерлай асобы сьвятым і прызначэньне ёй публічнага шанаваньня”. У каталіцтве кананізацыі папярэднічае “бэатыфікацыя”, далучэньне да ліку “блаславёных”. З 13-га стагодзьдзя на Захадзе кананізацыя зьяўляецца выключным прывілеем папаў. У Праваслаўнай царкве кананізацыю праводзіць Сынод Епіскапаў.

чытать далей

13 мая прыпадае 34-я гадавіна замаху на Папу Яна Паўла ІІ. Падчас агульнай аўдыенцыі, якая праходзіць у сераду, 13 мая 1981 г. у 17 гадзін Святы Айцец пачаў аб’езд у адкрытым джыпе па плошчы св. Пятра, благаслаўляючы пілігрымаў. Праз 20 хвілін турэцкі платны забойца Мехмет Алі Агджа тройчы стрэліў у Папу, цяжка параніўшы яго.

Алі Агджа быў арыштаваны недалёка ад месца нападу, Яна Паўла ІІ перавезлі ў рымскую клініку Джэмэллі.

У клініцы падчас пяцігадзіннай аперацыі ўрачам удалося стрымаць страту крыві, сшыць разадраныя кулямі ўнутраныя органы і ўратаваць жыццё Пантыфіка. Папа перажыў гэты замах.


 

 

чытать далей
Біскуп Алег Буткевіч адзначае 15 гадоў святарства

Біскуп Віцебскі Алег Буткевіч адзначае 15 гадоў святарства. Сённяшні віцебскі ардынарый прыняў прэзбітэрскае пасвячэнне 13 мая 2000 г.

Біскуп Алег Буткевіч нарадзіўся 18 сакавіка 1972 г. у Браславе, на тэрыторыі сучаснай Віцебскай дыяцэзіі. Перад паступленнем у Вышэйшую духоўную семінарыю ў Гродне (1994 г.) скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт.

 

Пасля прыняцця прэзбітэрскага пасвячэння выконваў абавязкі вікарыя парафіі ў Наваполацку і Міёрах, абавязкі пробашча парафіі ў Бешанковічах і Уле. З 2003 г. выконваў абавязкі пробашча парафіі Св. Антонія Падуанскага ў Віцебску і дэкана дэканату Віцебск-паўночны.
 

29 лістапада 2013 г. Святы Айцец Францішак прызначыў кс. Алега Буткевіча біскупам Віцебскім. 18 студзеня 2014 г. ён атрымаў біскупскае пасвячэнне.

Выступ кардынала Анджэла Амата, прэфекта Кангрэгацыі па справах кананізацыі святых, на канферэнцыі прысвечанай Фацімскім аб'яўленням «Пасланне з Фацімы: паміж прароцтвам і харызмай». 

Кардынал Амата звярнуўся да «трэцяй Фацімскай таямніцы» і адзначыў, што ў тэксце гаворыцца пра сённяшні пераслед Касцёла і пра хрысціянскіх мучанікаў мінулага стагоддзя. Як сакратар Кангрэгацыі веравучэння, ён меў прывілей чытаць арыгінальны рукапіс «фацімскіх таямніц»: «Я доўга разважаў над тэкстамі. Яны дазваляюць убачыць у святле веры драматычныя падзеі, сведкамі якіх мы сёння з'яўляемся, а таксама зразумець трагедыі мінулага стагоддзя». 

Кардынал Амата лічыць, што ХХ стагоддзе для многіх - эпоха вялікіх надзей і яднання народаў, аднак гэта самы трагічны перыяд у гісторыі хрысціянства: дзве сусветныя вайны, генацыд армян, рэпрэсіі ў Мексіцы, пераслед Касцёла ў Іспаніі, бяда нацызму, пераследу падчас камуністычных рэжымаў, крывавыя расправы ісламістаў. «Мільёны нявінных ахвяр - плёны ідэалогій зла, распальвалі канфлікты, падзел і нянавісць», - падкрэсліў кардынал. Кардынал успомніў таксама словы Папы Францішка, які назваў Касцёл сёння «Касцёлам мучанікаў», безабаронных хрысціян, непахісная вера якіх выклікае нянавісць многіх. Пасланне з Фацімы дапамагае зразумець сэнс гэтых канкрэтных гістарычных падзей, дзе, здаецца, «сатана разбурае выдатны Божы план, што да нас і працягвае спакушаць Касцёл так, як ён спакушаў Хрыста, сеючы зерне варожасці і смерці». Кардынал Амата лічыць аб’яўленні ў Фаціме «найбольш прароцкімі» з усіх сучасных з'яў. 

чытать далей

Эма, дай мне руку». Яна пачула гэтыя словы пасля таго, як некалькі гадзін ляжала на падлозе і безвынікова клікала на дапамогу. Праз хвіліну адчула, што яе хвароба адступае. 

Такое магло адбыцца з любым чалавекам. Дзень за днём з энергічнай, шчаслівай жанчыны Эма станавілася асобаю, цалкам залежнай ад іншых: прыкаваная да інваліднага крэсла, амаль паралізаваная, неверагодна пакручаная цярпеннем. На яе падалі і падалі новыя ўдары лёсу: развод, фінансавыя цяжкасці ... Аднак яна ніколі не сумнявалася, што яе цярпенні маюць глыбокі сэнс. І не верыла ўрачам, якія не давалі ёй ніякіх шанцаў на аздараўленне. 

З гісторыі хваробы: «Жанчына, якая мела няшчасны выпадак на працы і на працягу двух з паловай гадзін вісела галавой уніз, учапіўшыся левай нагой па шчыкалатку. Гэта прывяло да праблем з болем, які асабліва атакаваў яе вочы, зубы і сківіцу. Дыягнаставана хранічную рэфлекторную дыстрафію нервовай сістэмы. Сядзела сагнутай у інвалідным крэсле больш за 20 гадоў. Не пакідала свайго крэсла нават на час сну. Яе тулава было моцна скрыўлена, левая рука заціснутая ў кулак, толькі правая рука часткова актыўная. Мылася яна вільготнай губкай, паколькі струмень вады з душа наносіў ёй моцны боль. Яе стан не паляпшаўся нягледзячы на медыцынскую дапамогу. Ела высокакаларыйныя бялковыя растворы, бо не магла спажываць цвёрдай ежы. На Вігілію ў 1.00 ночы па прычыне зламанага кола інваліднай каляскі яна ўпала на падлогу ...» «Эма, дай мне руку». Яна пачула гэтыя словы пасля таго, як некалькі гадзін ляжала на падлозе і безвынікова клікала на дапамогу. Праз хвіліну адчула, што яе хвароба адступае. 

Такое магло адбыцца з любым чалавекам. Дзень за днём з энергічнай, шчаслівай жанчыны Эма станавілася асобаю, цалкам залежнай ад іншых: прыкаваная да інваліднага крэсла, амаль паралізаваная, неверагодна пакручаная цярпеннем. На яе падалі і падалі новыя ўдары лёсу: развод, фінансавыя цяжкасці ... Аднак яна ніколі не сумнявалася, што яе цярпенні маюць глыбокі сэнс. І не верыла ўрачам, якія не давалі ёй ніякіх шанцаў на аздараўленне. 

З гісторыі хваробы: «Жанчына, якая мела няшчасны выпадак на працы і на працягу двух з паловай гадзін вісела галавой уніз, учапіўшыся левай нагой па шчыкалатку. Гэта прывяло да праблем з болем, які асабліва атакаваў яе вочы, зубы і сківіцу. Дыягнаставана хранічную рэфлекторную дыстрафію нервовай сістэмы. Сядзела сагнутай у інвалідным крэсле больш за 20 гадоў. Не пакідала свайго крэсла нават на час сну. Яе тулава было моцна скрыўлена, левая рука заціснутая ў кулак, толькі правая рука часткова актыўная. Мылася яна вільготнай губкай, паколькі струмень вады з душа наносіў ёй моцны боль. Яе стан не паляпшаўся нягледзячы на медыцынскую дапамогу. Ела высокакаларыйныя бялковыя растворы, бо не магла спажываць цвёрдай ежы. На Вігілію ў 1.00 ночы па прычыне зламанага кола інваліднай каляскі яна ўпала на падлогу ...» 

чытать далей
Прашу прабачэння за тое, што прывяло да падзелаў паміж хрысціянамі

Папа Францішак папрасіў прабачэння за крокі Каталіцкага Касцёла, якія ўмацавалі падзел паміж хрысціянамі, і за раны, нанесеныя іншым хрысціянскім супольнасцям. Падчас агульнай аўдыенцыі 28 мая 2014 г. Пантыфік падзяліўся ўражаннямі ад апостальскага падарожжа на радзіму Хрыста, якое здзейсніў 24-26 мая 2014 г. У першую чаргу, ён нагадаў, што галоўная мэта гэтай пілігрымкі была звязана з адзначэннем 50-годдзя гістарычнай сустрэчы паміж папам Паўлам VI і Патрыярхам Афінагорам. Гаворка ідзе пра першы візіт Рымскага Пантыфіка ў Святую Зямлю, які даў пачатак усім іншым папскім візітам за межы Італіі. “Гэты прароцкі жэст Біскупа Рыма стаў важным этапам у пакутным, але шматабяцальным шляху да адзінства паміж усімі хрысціянамі, на якім, з таго часу былі зроблены значныя крокі. Таму, мая сустрэча з Яго Святасцю Барталамеем І, умілаваным братам у Хрысце, стала кульмінацыяй гэтага візіту. Мы супольна маліліся пры магіле Езуса, а разам з намі былі праваслаўны Патрыярх Іерусаліма Тэафіл ІІІ і Патрыярх Армянскай Апостальскай Царквы Нурхан, а таксама архіепіскапы і епіскапы іншых Цэркваў і супольнасцяў, прадстаўнікі грамадзянскіх уладаў і многія вернікі”, - нагадаў Папа.

Францішак адзначыў, што ўдзельнікі малітвы ў базыліцы Гробу Пана адчулі заклік Хрыста да адзінства і вырашылі з рашучасцю крочыць у накірунку гэтай мэты. “У гэтым месцы, дзе загучала навіна аб уваскрасенні, мы адчулі ўсю горыч і боль падзелаў, якія працягваюць існаваць паміж вучнямі Хрыста (...); але, перш за ўсё, падчас гэтага набажэнства, напоўненага ўзаемным братэрствам, павагай і любоўю, мы адчулі моцны голас Уваскроскала Добрага Пастыра, які хоча сабраць усіх сваіх авечак у адзіны статак. Мы адчулі жаданне залячыць яшчэ адкрытыя раны і з настойлівасцю працягваць шлях да поўнага адзінства. Яшчэ раз, як рабілі мае папярэднікі, прашу прабачэння за тое, што мы зрабілі, каб адбыўся гэты падзел, і прашу Святога Духа дапамагчы залячыць раны, якія мы нанеслі братам”, - сказаў Пантыфік. 

Іншая мэта падарожжа папы Францішка на радзіму Езуса заключалася ў падтрымцы мірных ініцыятыў на Блізкім Усходзе. Ён нагадаў, што як пілігрым наведаў Іарданію, Палестыну і Ізраіль, несучы ў сэрцы вялікае спачуванне да сыноў гэтай зямлі, якія ўжо на працягу доўгага часу жывуць ва ўмовах вайны і “маюць права нарэшце ўбачыць дні міра”.

“Таму я заклікаў хрысціянскіх вернікаў, з адкрытым і паслухмяны сэрцам дазволіць Святому Духу “намасціць” сябе, каб станавіцца ўсё больш і больш здольнымі да жэстаў пакоры, братэрства і прымірэння. Святы Дух дазваляе рабіць гэтыя жэсты ў штодзённым жыцці адносна асоб розных культур і рэлігій, і, такім чынам, станавіцца стваральнікамі міру. Мір будуецца ўласнаручна – не існуе індустрыі міру. Ён будуецца штодзённа, уласнаручна, з сэрцам адкрытым на прыход дару Божага”, - падкрэсліў Папа. 

Францішак прызнаўся, што быў асабліва ўражаны дзейнасцю іарданскіх уладаў на карысць міру ў рэгіёне і дапамогі бежанцам. Ён нагадаў, што запрасіў у Ватыкан на супольную малітву за мір прэзідэнтаў Палестыны і Ізраіля. Асаблівым чынам Папа падкрэсліў дзейнасць хрысціянскіх супольнасцяў у Святой Зямлі, якія, працуючы ў адукацыйнай і медыцынскай сферах, спрыяюць паяднанню і прабачэнню, робячы ўнёсак у супольнае дабро грамадстваў рэгіёну.

На заканчэнне агульнай аўдыенцыі Францішак нагадаў, што падыходзіць да завяршэння май – месяц, традыцыйна прысвечаны Найсвяцейшай Панне Марыі. Ён заклікаў моладзь пастаянна шукаць падтрымкі ў Маці Божай, хворых – углядаючыся ў Яе прыклад, несці свой штодзённы крыж, а маладых сужонкаў – імкнуцца, каб іх сем’і станавіліся хатнімі агменямі малітвы і ўзаемнага разумення.


 

Святы Айцец заклікаў не абмяжоўваць тэматыкі кастрычніцкага Сінода Біскупаў выключна да пытання прыняцця св. Камуніі католікамі, якія пасля разводу ўступілі ў новыя саюзы. Гэту тыму Папа закрануў падчас сустрэчы з журналістамі 26 мая 2014 г. у самалёце падчас вяртання са свайго падарожжа па Святой Зямлі. Ён нагадаў, што Сінод будзе прысвечаны сям’і ва ўсім багацці яе цяперашняй сітуацыі. Пантыфік адзначыў, што ўвядзенне, зробленае ў лютым падчас пасяджэння Калегіі кардыналаў кардыналам Вальтэрам Касперам мела пяць раздзелаў: чатыры з іх казалі пра станоўчы бок сям’і яе тэалагічныя асновы. Пяты – быў прысвечаны душпастырскаму пытанню сепарацыі і несапраўднасці сужэнства. У гэта ўваходзіць таксама пытанне аб св. Камуніі для разведзеных, якія жывуць у іншых, несакрамэнтальных саюзах. Папа не хаваў свайго нежадання звесці Сіноду толькі да гэтай праблемы і да рашэння гэтага пытання казуістычна: ці можна ўдзяляць св. Камунію ці не? Ён адзначыў, што ў Касцёле ёсць глыбокае ўсведамленне таго, што крызіс сям’і носіць глабальны характар ​, што маладыя людзі не хочуць заключаць сакрамэнт сужэнства, жывуць разам без яго. Францішак адзначыў складанасці душпастырскай апекі сем’яў і неабходнасць вывучэння кожнага выпадку індывідуальна.


 

чытать далей

Падчас размовы з журналістамі на борце самалёта на зваротным шляху са Святой Зямлі 26 мая 2014 г. Пантыфік адказаў на пытанні, якія мелі палітычны кантэкст. Францішак падкрэсліў, што ініцыяваная ім сустрэча ў Ватыкане паміж прэзідэнтамі Ізраіля і Палестыны будзе выключна малітоўнай. Гэта не нейкія перамовы, удакладніў ён. “Мы сустрэнемся толькі для таго, каб маліцца. Я думаю, што малітва будзе важнай і карыснай. Пасля ўсе вернуцца дадому”, - сказаў Папа. Ён дадаў, што разам з ім на малітоўнай сустрэчы будуць прысутнічаць рабін і імам. Пантыфік асабіста папрасіў айца Пьербацісту Піцабала, францішканскага кусташа Святой Зямлі, заняцца арганізацыяй практычнага боку спаткання. Францішак прызнаўся, што ён хацеў арганізаваць гэту сустрэчу падчас сваёй пілігрымкі ў Святую Зямлю, але гэтаму перашкодзілі лагістычныя праблемы.


 

чытать далей

Пра магчымасць адстаўкі пыталі Францішка журналісты 26 мая 2014 г. у самалёце на зваротным шляху ў Рым пасля яго пілігрымкі ў Святую Зямлю, што праходзіла з 24 па 26 мая 2014 г. “Зраблю ўсё, што Пан Бог скажа мне зрабіць”, - адказаў Святы Айцец, дадаўшы, што Божую волю трэба шукаць у малітве. “Бэнэдыкт XVI ужо больш не меў сіл, і шчыра, як чалавек веры і сціпласці, прыняў такое рашэнне. Шэсцьдзесят гадоў таму не было нават біскупаў-пенсіянераў. Што будзе адбывацца з Папамі-пенсіянерамі? Мы павінны глядзець на Бэнэдыкта XVI як на інстытут – ён адчыніў дзверы для Пантыфікаў-пенсіянераў. Дзверы адчыненыя, але толькі Бог ведае, ці будуць іншыя, ці не”, - патлумачыў Святы Айцец. На яго думку, “Біскуп Рыма, які адчувае, што траціць сілы, павінен задаваць сабе тыя ж пытанні, што і Бэнэдыкт XVI”. Размова Пантыфіка з журналістамі была вельмі шчырай і адкрытай. Прагучалі розныя, часам вельмі вострыя, пытанні.

Супрацоўнікі СМІ запыталіся пра будучыню цэлібата ў Рыма-каталіцкім Касцёле. “Цэлібат – гэта не дагмат веры, але правіла жыцця”, - сказаў Францішак. Папа дадаў, што ён асабіста вельмі цэніць цэлібат і лічыць, што ён з’яўляецца “дарам для Касцёла”. Аднак, паколькі ён не з’яўляецца дагматам веры, “дзверы заўсёды адчыненыя”. Францішак нагадаў аб тым, што ў Каталіцкім Касцёле ёсць жанатыя святары – ва ўсходніх абрадах.


 

чытать далей