НАВIНЫ

Біскуп Алег Буткевіч асвяціў крыж пад будаўніцтва новага касцёла ў Паставах

23 красавіка ў Паставах біскуп Віцебскі Алег Буткевіч асвяціў новы крыж на пляцы, дзе будзе ўзведзена святыня Езуса Міласэрнага. Ва ўрачыстай падзеі прынялі ўдзел жыхары Паставаў і духавенства.

Звяртаючыся да прысутных, біскуп Алег Буткевіч адзначыў, што будаўніцтва новай святыні вельмі патрэбна, таму што яна будзе месцам сустрэчы людзей з Богам.

У кантэксце Юбілейнага Года Міласэрнасці, які перажывае зараз Касцёл, пастаянна нагадваючы людзям пра дзеянне Бога, багатага міласэрнасцю і ласкай, новая святыня атрымае тытул Езуса Міласэрнага.

Біскуп заахвоціў удзельнікаў урачыстай падзеі маліцца аб паўстанні новай святыні ў Паставах, бо для яе ўзвядзення патрэбна здзейсніць велізарную працу. Зараз у Паставах існуе адна каталіцкая святыня Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі і св. Антонія Падуанскага, дзе з 1994 г. служаць ксяндзы сэрцане.

Аб сваім рашэнні стварыць у Паставах новую парафію і пабудаваць новую святыню біскуп Віцебскі Алег Буткевіч паведаміў вернікам 16 сакавіка 2014 г. падчас святой Імшы ў пастаўскім касцёле Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі і св. Антонія Падуанскага.

Прыкладна палова дарослых, якія атрымліваюць хрост у Вене, — былыя мусульмане

Расце колькасць мусульман, якія пераходзяць у хрысціянства ў Аўстрыі, сведчаць даныя, якія былі сабраны журналістамі.

Чалавек у чорных акулярах просіць не называць яго імя па пашпарце. «Можаце называць мяне Крыстофам. Гэта маё хрысціянскае імя», — кажа ён.

Ад пяці да дзесяці чалавек у тыдзень звяртаюцца ў Венскую архідыяцэзію з просьбай аб атрыманні сакрамэнту хросту.

За пачатак 2016 года больш за 80 чалавек былі падрыхтаваны да хрышчэння, прычым каля паловы з іх былі мусульманамі, паведаміла прадстаўніца Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Аўстрыі Фрэдэрыка Досталь.

Пры гэтым падрыхтоўка дарослага да хросту працягваецца каля года — такім чынам, вынікі павелічэння колькасці мусульманскіх бежанцаў у Заходняй Еўропе ў 2015-2016 гадах будуць заўважныя толькі праз некалькі месяцаў.

У той жа час мусульмане, якія хочуць стаць хрысціянамі, стараюцца хавацца ад публічнасці — ім і іх родным пагражае помста з боку некаторых былых адзінаверцаў нават у хрысціянскіх еўрапейскіх краінах.

«Хрысціянства — гэта сапраўдная рэлігія. Я абраў свой шлях», — кажа Крыстоф.

Аляксандр Гелагаеў

«Стань семінарыстам на ўікэнд» — дэвіз міжнароднай акцыі для юнакоў, якія адчуваюць у сваім сэрцы пакліканне да святарства. Сёлета да гэтай акцыі далучылася Міждыяцэзіяльная вышэйшая духоўная семінарыя ў Пінску. Акцыя пройдзе ў ёй 7-9 мая.

Стаць семінарыстам на ўікэнд — гэта значыць пражыць адзін або некалькі дзён так, як жывуць семінарысты, акунуцца ў паўсядзённае жыццё духоўнай установы, якая рыхтуе будучых святароў. Гэта магчымасць пражыць дзень ад пачатку і да канца па семінарыйным раскладзе, як перажывае яго кожны навучэнец семінарыі: з 6.00 да 22.30 — з малітвай і спортам, вучобай і працай, духоўна і фізічна.

Гэта нагода на ўласным вопыце даведацца, як ісці шляхам кандыдата да святарства, акунуцца ў семінарыйную штодзённасць, адчуць рытм жыцця юнакоў, якія жадаюць быць апосталамі Хрыста, рыхтуюцца без рэшты прысвяціць сябе ратаванню людскіх душ, ідучы шляхам святарскага паклікання.

«Стань семінарыстам на ўікэнд» — адна з альтэрнатыў вядомых многім рэкалекцый па распазнанні паклікання. Ідэя праводзіць падобныя моладзевыя акцыі ў духоўных семінарыях свету скіравана на тое, каб хлопцы, якія разважаюць над святарскім пакліканнем, маглі бліжэй пазнаць жыццё семінарыста, сустрэцца з выхаваўцамі і выкладчыкамі духоўнай установы, непасрэдна з імі паразмаўляць і памаліцца. 

чытать далей

Усе збаўленыя разам ствараюць Валадарства Езуса Хрыста. Паміж усімі гэтымі грамадзянамі, ці то яны ўжо шчасліва дасягнулі мэты, ці то яшчэ змагаюцца на зямлі, ці расплачваюцца ў месцы ачышчэння, існуе жывая сувязь, узаемны абмен. Добрыя плёны і пакуты, заслугі і адплаты — словам, усё плёны ласкі — з’яўляюцца агульным дабром, з якога ўсе атрымліваюць і ў якое ўсе робяць унёсак. Менавіта цэлебрацыя Імшы нагадвае нам пра шчасце і годнасць прыналежнасці да такой слаўнай супольнасці, пра тое, што мы “суграмадзяне святым і свае для Бога” (Эф. 2:19). Бо, калі святар пахадайнічаў за ваюючы Касцёл і яго членаў, ён імкнецца дадаць большую вагу і эфектыўнасць сваім малітвам, заклікаючы святых. Зрок яго розуму скіраваны ў бок Нябеснага Ерузалема. Шчасліва усведамляючы гэтыя ўзаемаадносіны і блізкую сувязь, ён радуецца з праслаўленымі святымі, адзначае іх памяць, як бы запрашаючы іх, як “каралёў і святароў” (Ап. 5:10), скласці Ахвяру разам з намі і сваім магутным заступніцтвам і шматлікімі заслугамі падтрымаць нашую слабую малітву, каб праз моц іх дапамогі мы дасведчылі Божую дапамогу і абарону ва ўсіх сітуацыях і патрэбах (ut in omnibus protectionis tuae muniamur auxilio). Таму ў той час, як Касцёл “прыступае да Езуса, Пасрэдніка Новага Запавету, і да Крыві акраплення”, гэта значыць, да Ахвяры Алтара, ён таксама прыступае “да Касцёла першародных, запісаных на нябёсах, і да душаў праведнікаў, якія дасягнулі дасканаласці” (Габр 12:22-24), каб усе яго дзеці з’ядналіся ў Божай справе і супольна з Агульным Галавою, Езусам Хрыстом, складалі ахвяру і былі ахвяраваныя.

чытать далей

Першая беларуская дзяржава — Полацкае княства — стала хрысціянскай раней за сваіх паўднёвых і ўсходніх суседзяў дзякуючы працы місіянера Торвальда Вандроўніка, піша беларускі гісторык, спецыяліст па беларуска-скандынаўскіх сувязях Андрэй Катлярчук.

Яшчэ ў 1992 годзе мінскі гісторык Сяргей Тарасаў заўважыў супярэчнасць паміж афіцыйнай канцэпцыяй хросту Беларусі з Кіева каля 988 года і фактамі моцных сувязяў тагачаснага Полацка і Турава са Скандынавіяй.

Наш герой — вікінг Торвальд, сын Кодрана, па мянушцы Вандроўнік (Thorvald Kodransson) — нарадзіўся каля 950 года на поўначы Ісландыі побач з затокай Скага (Skagafjоrd) у найбольш вулканічнай зоне краіны. Ягоны жыццяпіс «Апавяданне пра Торвальда Вандроўніка» захаваўся ў тэкстах трох ісландскіх сагаў: «Сага пра Улава Трыгвасона», «Флатэйр кніга» і «Сага пра Хрост». Інфармацыю пра Торвальда змяшчаюць таксама розныя еўрапейскія кронікі, што дае ўсе падставы лічыць яго рэальнай гістарычнай асобай.

У маладосці Торвальд служыў памочнікам дацкага караля Свэна па мянушцы «Вілабароды». Заўважым, што кароль Даніі (960-1014) і Англіі (1013-1014) Свэн часта бываў на славянскіх землях усходняй Балтыкі. Ягонай жонкай была дачка польскага караля Мешкі I.

чытать далей
Біблія перакладзена на 563 мовы свету

Біблія ў поўным складзе цяпер даступная на 563 мовах, у той час як у 2014 гэтая лічба складала 542. Пра гэта паведаміла Нямецкае біблійнае таварыства са спасылкай на статыстычныя даныя Міжнароднага біблійнага таварыства ў Лондане.

Паводле інфармацыі, у мінулым годзе члены Таварыства прымалі ўдзел у 50 перакладах.

Толькі Новы Запавет сёння перакладзены на 1334 мовы (у 2014 годзе — на 1324). У адрозненне ад гэтага, асобныя часткі Бібліі перакладзены на 1038 моў свету (у 2014 г. — на 1020). Такім чынам, на 2935 мовах даступная як мінімум адна з кніг Бібліі (у 2014 г. — на 2886).

Мовазнаўцы лічаць, што сёння ў свеце налічваецца каля 6 900 жывых моў. Сярод першых перакладаў Бібліі былі пераклады на мову сідама — мову, якую выкарыстоўваюць народы паўднёва-заходняй часткі Эфіопіі.

Біблійнае таварыства адзначыла таксама прагрэс у вывучэнні Бібліі для сляпых, слабавідушчых і глухіх. Поўны пераклад Бібліі на мове Брайля ў цяперашні час дасяжны ў сінгалі, адной з двух афіцыйных моў у Шры-Ланцы.

Гэта 44-ы па ліку поўны пераклад пісьмом Брайля. У цэлым на сёння біблійныя таварыствы па ўсім свеце працуюць над больш чым 400 перакладамі Святога Пісання.

Міжнароднае біблійнае таварыства аб'ядноўвае 148 нацыянальных асацыяцый з больш чым 200 краін.

Паводле Deon.pl,

Такога тут не было з 1945 году.

Касцёл Святога Барталамея ў Вільні перадалі беларускай грамадзе яшчэ ў 1997 годзе. Але толькі з 13 сакавіка 2016 году тут пачалі адпраўляць Імшу выключна на беларускай мове. “Свабода” наведала чарговую Імшу, якую праводзіць беларускамоўны паляк айцец Арыюш Малыска.

Мы стаялі ля брамы, маліліся, каб нам далі гэты касцёл

vilnia_2

Касцёл у Зарэччы існуе з 1644 года. Апошні раз перабудоўваўся ў 1824 годзе

чытать далей
Сёння ў каталікоў — Звеставанне

Добрую вестку прынёс у гэты дзень арханёл Габрыэль Панне Марыі: у яе народзіцца дзіцятка Езус, Збаўца гэтага свету ад грахоў. Божы пасланнік паведаміў Прасвятой Дзеве, што зачацце яе бязгрэшнае, ад Святога Духа. Так сцвярджае біблейскае паданне. Роўна праз дзевяць месяцаў пасля 25 сакавіка — 25 снежня сапраўды народзіцца Месія, Сын Божы. Гэтыя даты — найважнейшыя ў каталіцкім календары.

Паводле старажытных вераванняў, сёння яшчэ і дзень стварэння свету, які калісьці супадаў з днём вясновага раўнадзенства — 20 сакавіка. Беларусы ж адзначаюць у гэты час яшчэ адно свята — Гуканне вясны.

Паводле даўніх звычаяў, трэба выпускаць з клетак птушак, якія прыспешаць прыход цёплай пары. На Дабравешчанне, вераць людзі, буслы мусяць вярнуцца на радзіму з паўднёвых краёў. Калі гэтага не здарыцца — чакайце да 7 красавіка, тады Благавешчанне будуць адзначаць праваслаўныя хрысціяне. Як кажа народная прымаўка, да Благавешчання зіму не лай і сані трымай. Дарэчы, сіноптыкі сёлета цалкам пацвярджаюць гэтую мудрасць: толькі ў пачатку наступнага месяца сонца поўнасцю пераможа снег.

Другая Велікодная нядзеля. Нядзеля Божай Міласэрнасці

Першая нядзеля пасля Вялікадня называецца нядзеляй Божай Міласэрнасці. Устанавіў гэтае свята сам Езус, калі аб’явіўся св. Фаўстыне Кавальскай. Свята Божай Міласэрнасці прыпадае на актаву Уваскрасення Пана, якая завяршае святкаванне Вялікадня.

 

Гісторыя свята

 

22 лютага 1931 года Езус аб’явіўся сястры Фаўстыне Кавальскай у кляштары сясцёр Маці Божай Міласэрнасці ў Плоцку. Ён паведаміў манахіні, што жадае ўстанавіць у Касцёле свята Божай Міласэрнасці. 

Як вядома, святая з Польшчы перажыла 23 містычныя аб’яўленні і запісала пра іх у сваім «Дзённіку», які вяла па просьбе Езуса і спаведнікоў. У дзённіку манахіня распавядае пра цярпенні, якія перажывала, пра свой містычны стан і аб’яўленні Езуса. 

Акрамя ўстанаўлення свята Божай Міласэрнасці, падчас аб’яўленняў Хрыстус таксама прасіў св. Фаўстыну стварыць абраз «Езу, давяраю Табе», устанавіць Вяночак да Божай Міласэрнасці і Гадзіну Міласэрнасці (15.00 — гадзіна смерці Езуса на крыжы).

Да ўсяго гэтага — заснаваць новую супольнасць для абвяшчэння культу Божай Міласэрнасці ва ўсім свеце.

Усе просьбы Збаўцы былі выкананы, і зараз мы маем цэлы культ Божай Міласэрнасці

Спачатку свята адзначалася толькі ў Польшчы. У 1985 годзе кардынал Францішак Махарскі ўпісаў свята ў літургічны каляндар Кракаўскай дыяцэзіі. 

Потым свята стала адзначацца ў некаторых іншых дыяцэзіях. У 1995 годзе па просьбе епіскапату Польшчы Папа Рымскі Ян Павел II увёў гэтае свята ва ўсіх дыяцэзій Польшчы. 

А 30 красавіка, у дзень кананізацыі сястры Фаўстыны, Папа Ян Павел II пашырыў гэтае свята на ўвесь Касцёл.


Свята вялікай надзеі

 

Падчас аднаго з аб’яўленняў Езус сказаў сястры Фаўстыне: «Прагну, каб першая нядзеля па Вялікадні была святам Міласэрнасці» (Дз. 299), «Прагну, каб свята Міласэрнасці было паратункам і прытулкам для ўсіх душаў, і асабліва для бедных грэшнікаў. У гэты дзень адкрытыя глыбіні Маёй Міласэрнасці».

Згодна з абяцаннямі Езуса, кожны, хто напярэдадні свята або падчас яго прыступіць да сакрамэнту пакаяння, а ў дзень свята прыме святую Камунію, «атрымае поўнае адпушчэнне правінаў і караў. У гэты дзень адкрыты ўсе Божыя каналы, па якіх сыходзяць ласкі» (Дз. 699).

За дзевяць дзён да свята распачынаецца Навэнна да Божай Міласэрнасці. Ад Вялікай пятніцы і да свята Божай Міласэрнасці вернікі кожны дзень моляцца Вяночкам да Божай Міласэрнасці, просячы ў Бога прабачэння для сябе і ўсяго свету. 

«Свята Маёй Міласэрнасці выйшла знутры Мяне для суцяшэння ўсяго свету» (Дз. 1517), — сказаў Езус сястры Фаўстыне.

Урачыстасць вернікі павінны перажываць з чыстым сэрцам, у вялікім даверы Богу і міласэрнасці ў адносінах да бліжніх. Толькі ў такой паставе можна чакаць спаўнення абяцанняў Хрыста, якія звязаны з гэтай формай культу Божай Міласэрнасці. 

«Першая нядзеля па Вялікадні — гэта свята Міласэрнасці, але павінна быць і дзеянне. Я патрабую ўшанавання Маёй міласэрнасці праз урачыстае адзначэнне гэтага свята і праз ушанаванне намаляванага абраза» (Дз. 742).

Свята Божай Міласэрнасці — свята вялікай надзеі для кожнага, заснаванай на бязмежнай міласэрнасці Бога. І ў Год Божай Міласэрнасці яно набывае яшчэ больш асаблівы сэнс.

У сваіх аб’яўленнях Езус падкрэсліў, што ў дзень свята ўсе людзі, нават тыя, якія нядаўна прыйшлі да Бога, могуць атрымаць надзвычайныя ласкі Божай Міласэрнасці. У гэты дзень можна прасіць Бога аб усім, што не супярэчыць Яго волі, для сябе і сваіх родных і блізкіх. 

«Няхай не баіцца наблізіцца да Мяне ніводная душа, нават калі б яе грахі былі, як пурпур» (Дз. 699), — заклікаў Збаўца. Не будзем жа баяцца атрымаць гэтыя незвычайныя ласкі і даверымся бязмежнай міласэрнасці Бога.

Па матэрыялах інтэрнэт-старонак падрыхтавала Марына Валасар

Папа: наша дэкларацыя не палітычна-сацыялагічны дакумент Наша размова з Патрыярхам Кірылам – была размовай паміж братамі, сказаў папа Францішак у кароткім звароце да журналістаў, падчас пералёту з Кубы ў Мексіку 13 лютага 2016 г. У Гаване 12 лютага 2016 г. прайшла яго сустрэча з Патрыярхам Маскоўскім. Святы Айцец падзяліўся, што ў ходзе размовы закраналіся пытанні, якія турбавалі іх абодвух. “Я адчуваў, што знаходжуся перад братам, і ён казаў мне тое ж. Два біскупы размаўлялі пра сітуацыю сваіх Цэркваў, а затым пра сітуацыю ў свеце, пра войны, якія сёння рызыкуюць перастаць быць “фрагментарнымі” і ахапіць усё; аб праваслаўі, маючым адбыцца Усеправаслаўным Саборы... Кажу шчыра, я адчуў вялікую ўнутраную радасць, якая сапраўды была ад Пана”, - падзяліўся Святы Айцец.
чытать далей
Пантыфік і Патрыярх падпісалі сумесную дэкларацыю “Ласка Пана Езуса Хрыста і любоў Бога, і еднасць Духа Святога з усімі Вамі”, - гэтымі словамі з Другога Пасалання да Карынцянаў (2 Кар 13,13) пачынаецца сумесная дэкларацыя папы Францішка і Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Кірыла. Яна была падпісана 12 лютага 2016 г. у Гаване, пасля двухгадзіннай сустрэчы Прадстаяцелей Цэркваў. “Па волі Бога і Айца, ад Якога зыходзіць ўсякі дар, у імя Пана нашага Езуса Хрыста, садзейнічаннем Святога Духа Суцяшальніка, мы, Францішак, Папа Рымскі, і Кірыл, Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі, сустрэліся сёння ў Гаване. Мы аддаём падзяку ў Тройцы ўслаўленаму Богу за гэтую сустрэчу, першую ў гісторыі”, - адзначаецца ў заяве. Папа і Патрыярх падкрэсліваюць, што сустрэліся з радасцю, “як браты па хрысціянскай веры”, каб абмеркаваць ўзаемаадносіны паміж Цэрквамі, надзённыя праблемы паствы і перспектывы развіцця чалавечай цывілізацыі.
чытать далей
Пантыфік заклікаў паглыбляць экалагічную культуру Святы Айцец накіраваў да жыхароў Бразіліі пасланне з нагоды распачацця ў краіне традыцыйнай “Кампаніі братэрства”, якая штогод падчас Вялікага посту ажыццяўляецца па ініцыятыве мясцовага епіскапату, каб прыцягнуць увагу людзей да найбольш вострых сацыяльных пытанняў. Тэма сёлетняй ініцыятывы акрэслена як “Агульны дом, наша адказнасць” і з’яўляецца ўнёскам Каталіцкага Касцёла ў Бразіліі ў пашырэнне экалагічнага выхавання і барацьбу з любымі формамі сацыяльнай несправядлівасці. Папа нагадаў, што “Кампанія братэрства” праводзіцца ў Бразіліі з 1963 г. Ужо ў чацвёрты раз яна ажыццяўляецца разам з Цэрквамі, што ўваходзяць у Нацыянальную Раду Хрысціянскіх Цэркваў Бразіліі. У гэтым жа годзе яе межы пашырыліся праз аб’яднанне з аналагічнай кампаніяй Германіі “Misereor”. Свае намаганні ўдзельнікі ініцыятывы накіравалі на барацьбу за рэалізацыю права ўсіх людзей на ахову здароўя і годныя санітарныя ўмовы жыцця.
чытать далей
Святы Айцец заклікаў не змарнаваць Вялікі Пост “Міласэрнасці хачу, а не ахвяры” – гэта лейтматыў сёлетняга паслання папы Францішка на Вялікі Пост. Яно было прадстаўлена 26 студзеня 2016 г. у Ватыкане. Пантыфік заклікаў “больш інтэнсіўна” правесці гэты адмысловы час, “цэлебруючы і перажываючы Божую міласэрнасць”. І тут, паводле яго, дапаможа “ўважлівае слуханне Божага слова” і ўдзел у адмысловым пакутным набажэнстве “24 гадзіны для Пана”. Таксама “Місіянеры міласэрнасці” стануць “яскравым знакам Божага прабачэння і блізкасці”, - адзначыў Пантыфік. Ён дадаў, што Марыя з’яўляецца “дасканалай іконай” Касцёла, які евангелізуе праз міласэрнасць. У сваім пасланні Святы Айцец спасылаецца на біблійную гісторыю запавету паміж Богам і Яго народам, каб праілюстраваць логіку Божай міласэрнасці адносна чалавека. Ён называе гэта “рэальнай гісторыяй любові”, якая дэманструе, у якой вялікай ступені Бог жадае звязаць сябе са сваім народам. “Гэта драма любові знаходзіць сваю вяршыню ў Сыне, які стаў чалавекам. На Яго Айцец вылівае сваю бязмежную міласэрнасць, робячы Яго “ўцелаўленнем Міласэрнасці”, - падкрэсліў Папа. Божая міласэрнасць знаходзіцца “ў самым сэрцы апостальскай керыгмы”, яна займае ў ім цэнтральнае і фундаментальнае месца, дадаў ён. Пантыфік нагадаў, што міласэрнасць, “выказвае паводзіны Бога да грэшніка, прапануючы яму новы шанец пакаяння, навяртання і веры”.
чытать далей
Вернікі з Беларусі запрашаюцца на супольную малітву ў Вострай Браме

У санктуарыі ў Вострай Браме ў Вільні перад успамінам Маці Божай Вастрабрамскай i пасля яго праходзяць Дні супольнай малітвы для вернікаў розных нацыянальнасцяў, у тым ліку беларусаў.

У гэтым годзе вернікі з Беларусі запрашаюцца на малітву перад абразом Маці Божай Вастрабрамскай 18 лістапада. Святая Імша і набажэнства з удзелам беларускіх вернікаў y касцёле св. Тэрэзы (побач з капліцай цудатворнага абраза Маці Божай Вастрабрамскай) адбудзецца ў 15.00. 

На малітву запрашаюцца вернікі з усіх дыяцэзій Беларусі. 

Прысутнасць Пана Езуса ў Найсвяцейшым Сакрамэнце — гэта, безумоўна, вялікая таямніца веры, якая сведчыць пра Яго Боскую сутнасць. Жывы і сапраўдны, прысутны у постацях хлеба і віна і праз паслугу святара даступны нам у любы момант. Гэта нешта неверагоднае, што Бог так моцна ўваходзіць у жыццё чалавека, што яднае ў чалавеку звычайны свет з звышнатуральным Божым святлом. Мы гаворым, што гэта нечувана, і выклікае трымценне «misterium tremendum», бо найвышэйшы Бог, Стварыцель неба і зямлі стаў настолькі дасягальным, што кожны можа да Яго дакрануцца і ўзяць сабе, і захапляльна «misterium fascinosum», тое, што гэты Бог, які збаўляе, ёсць міласэрная Любоў і самы лепшы Айцец. Гэтыя дзве таямніцы можна спазнаць падчас адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту. Яны былі таксама досведам паўсюднага Касцёла, калі ў мінулагодняе свята Божага Цела ў Італіі, 2 чэрвеня, кіраўнік урачыстасці папа Францішак укленчыў перад Езусам Эўхарыстычным. Кожны жэст і кожнае слова Святога Айца сведчылі аб веры ў прысутнасць Пана Езуса. Набажэнства адарацыі з’яднала тады ўвесь каталіцкі свет ва ўшанаванні Найсвяцейшага Сакрамэнту — падобныя набажэнствы адбываліся ў той самы час у касцёлах па ўсім свеце. Такая адарацыя і хвала належаць Богу, Збаўцу свету, і павінны узрушыць усіх нас, прынесцідасць усведамленне таго, што толькі Пана Бога мы павінны такім чынам ушаноўваць і праслаўляць.

Адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту мае трынітарнае вымярэнне: праз эўхарыстычныя знакі яна яднанае свет з Богам Айцом, Богам Сынам і Богам Духам Святым. Яна паказвае чалавеку ўвесь патэнцыял створанай рэчаіснасці і тое, што «conservatio mundi est continua creatio»(захаванне існавання свету з’яўляецца бесперапынным тварэннем). Праз Эўхарыстыю мы як бы дакранаемся да Бога. Толькі Ён дае нам, істотам па сваёй сутнасці адзінокім у сусвеце, вынікаючую з веры ўпэўненасць у сабе, пачуццё ўласнай вартасці. «Не ведае спакою сэрца чалавека, пакуль не спачне ў Богу», — казаў св. Аўгустын. 

чытать далей